White Collar Crime


Czym jest przestępczość białych kołnierzyków?

Przestępczość białych kołnierzyków to termin techniczny, który wyemigrował ze sfery nauki i akademii, by stać się częścią publicznego dyskursu. W wiadomościach często pojawiają się historie o przestępczości w białych kołnierzykach. Gdybyś spytał przysłowiowego "mężczyznę lub kobietę na ulicy", z pewnością przekonasz się, że większość z nich słyszała o przestępczości w białych kołnierzykach. Jednakże, gdybyś naciskał ich, aby wyjaśnić, czym jest przestępstwo białych kołnierzyków, odpowiedzi, które otrzymasz, nie byłyby zbyt pouczające. Większość ludzi prawdopodobnie powiedziałaby coś o mężczyznach w garniturach, którzy kradną pieniądze, a nie idą do więzienia i odpuszczają. Jednak problem przestępczości białych kołnierzyków jest niezwykle złożony. Porusza trudne kwestie społeczne, prawne i teoretyczne, mające istotne implikacje dla społeczeństwa i kryminologii. Te artykuły mają na celu pomóc ci lepiej zrozumieć złożoność przestępczości w białych kołnierzykach, abyś mógł krytycznie i analitycznie myśleć o tym ważnym problemie społecznym. Oczywiście krytyczne i analityczne myślenie o problemie społecznym może niektórym czytelnikom wydać się niezbyt ekscytujące. Dla tych z Was, którzy szukają bardziej przekonującego powodu, aby kontynuować, mamy nadzieję, że to, czego dowiesz się na tych stronach, pomoże również uniknąć ofiar ze strony przestępców umysłowych. Niestety uniknięcie takich przestępców nie jest łatwe. Przestępcy umysłowi czają się w każdej branży i zawodzie. Na przykład za każdym razem, gdy angażujesz się w transakcję biznesową z jakimkolwiek profesjonalistą, istnieje możliwość tego, co nazwiemy "wiktymizacją białych kołnierzyków". Używamy tutaj terminu "profesjonalny" w bardzo luźnym znaczeniu, aby uwzględnić każdego, kto oferuje specjalistyczną usługę za opłatą. Poza tradycyjnymi zawodami, takimi jak prawo, medycyna i księgowość, nasza definicja obejmuje pracowników fizycznych i innych "profesjonalistów", takich jak przebudowy domów, mechanicy samochodowi, hydraulicy, elektrycy i pośrednicy w obrocie nieruchomościami. Zazwyczaj, gdy zatrudniasz jakiegokolwiek profesjonalistę, aby coś dla ciebie zrobił, dzieje się tak dlatego, że profesjonalista wie o tym więcej niż ty, może zrobić to lepiej niż ty lub po prostu ma więcej czasu niż ty. Innymi słowy, potrzebujesz profesjonalisty, który zrobi coś, czego z jakiegoś powodu nie chcesz robić sam. Skąd jednak wiesz, że zrobił właściwą rzecz profesjonalista (tj. rzecz, która była konieczna i odpowiednia w twojej sytuacji) we właściwy sposób (tj. najbardziej profesjonalny i opłacalny sposób)? Zawsze jest możliwe, że profesjonalista wykorzystał Twój brak wiedzy, aby Cię oszukać w jakiś sposób. Mówienie o robieniu właściwych rzeczy we właściwy sposób to oczywiście jest niejasne. Rozważmy więc jako przykłady dwa zawody, naprawa samochodów i medycyna. Moglibyśmy użyć dowolnego zawodu, ale te dwa mają tę zaletę, że są znane i były przedmiotem badań. Załóżmy, że zabierasz samochód na rutynową konserwację. Kilka godzin później warsztat dzwoni do pracy i informuje, że klocki hamulcowe są cienkie i ze względów bezpieczeństwa należy je wymienić. Skąd wiesz, czy mówi się ci prawdę i co zamierzasz zrobić? Możesz wrócić do warsztatu i poszukać swojego auta. (Czy możesz odróżnić dobry klocek hamulcowy od złego?) Możesz zabrać samochód do innego warsztatu i uzyskać drugą opinię. (Czy masz na to czas?) Wreszcie, możesz po prostu zignorować ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa i narazić siebie i swoją rodzinę na ryzyko. (Jak to wytłumaczysz, jeśli twoje hamulce faktycznie zawodzą i ktoś będzie miał problem?) Podejrzewamy, że prawdopodobnie po prostu zaakceptujesz diagnozę mechanika i każesz mu zamontować nowe klocki hamulcowe. Jeśli twój mechanik jest nieuczciwy, to właśnie padłeś ofiarą oszustwa w naprawie samochodów. Witaj w klubie. Według jednej z ankiet rządowych, ponad połowa pieniędzy wydanych na naprawę samochodów jest "marnowana z powodu nadmiernych opłat, niewykonanej pracy, niewłaściwych napraw i niekompetentnej pracy". Rozważmy teraz zawód lekarza. Od kilku dni nie czujesz się dobrze i decydujesz się na wizytę u lekarza. Przygląda się Tobie, zadaje kilka pytań dotyczących Twoich objawów, a następnie zaleca dalsze badania w celu postawienia ostatecznej diagnozy. W tym momencie znajdujesz się u lekarza dokładnie w tej samej sytuacji, w której byłeś z mechanikiem. Tak naprawdę nie wiedziałeś, czy potrzebujesz nowych hamulców i tak naprawdę nie wiesz, czy potrzebujesz więcej testów. Oczywiście możesz pójść i uzyskać drugą opinię, ale to zajmie więcej czasu. Poza tym lekarz ma być ekspertem. Prawdopodobnie przyjmiesz poradę lekarza i zgodzisz się na wykonanie testów. Jednak bez Twojej wiedzy lekarz dokładnie wie, co jest z Tobą nie tak, ale ze względów finansowych chce zlecić niepotrzebne badania. Być może jest współwłaścicielem firmy testującej i dlatego jest zainteresowany kierowaniem biznesem w ten sposób. Oba te przykłady ilustrują stosunkowo proste i powszechne formy oszustwa. W obu przypadkach zostałeś oszukany przez profesjonalistę, na którym polegałeś. Oszustwa takie jak te nie ograniczają się do zawodów medycznych i naprawy samochodów. Występują w każdym zawodzie. Reprezentują one jeden z najczęstszych rodzajów przestępczości białych kołnierzyków, ale istnieje wiele innych rodzajów przestępczości białych kołnierzyków, które omówimy. Na przykład naruszenia przepisów ochrony środowiska, oszukańcze praktyki księgowe, wyzysk pracowników, naruszenia papierów wartościowych i naruszenia przepisów antymonopolowych należą do wielu innych, które rozważymy. W przeciwieństwie do podanych tutaj przykładów oszustwa, wiele z tych przestępstw nie wiąże się z dyskretną interakcją między sprawcą a ofiarą. Niemniej jednak wszystkie są formami przestępczości w białych kołnierzykach. Chociaż istnieją dobre powody, by sądzić, że omówione wcześniej oszustwa i inne przestępstwa typu "białych kołnierzyków" są obecnie bardziej powszechne niż kiedykolwiek wcześniej, błędem byłoby sądzić, że przestępczość "białych kołnierzyków" jest nowym wynalazkiem umysłu przestępcy. Niestety, przestępcy dosłownie od tysięcy lat angażują się w przestępstwa typu "białe kołnierzyki".

Historyczne spojrzenie na przestępczość białych kołnierzyków

To, co dzisiaj nazwalibyśmy przestępczością w białych kołnierzykach, nie jest niczym nowym. To już było dawno. Na przykład w IV wieku p.n.e. grecki filozof Arystoteles pisał o defraudacji funduszy przez komisarzy drogowych i innych urzędników. Kradzież publicznych pieniędzy przez funkcjonariuszy państwowych była przestępstwem w ateńskiej konstytucji, a ława przysięgłych mogła skazać osobę skazaną za takie przestępstwo na zapłacenie dziesięciokrotności skradzionej kwoty. Biblia i inne starożytne teksty religijne potępiają szereg wyzysku działalności gospodarczej jako szkodliwej i sprzecznej z dobrem wspólnym. Być może nie zostały one prawnie zdefiniowane jako przestępstwa, ale z pewnością były uważane za moralnie złe. Na przykład przestrogi dotyczące niemoralności oszukiwania na rynku można znaleźć w Przypowieściach Salomona (11:25): "Kto ma zboże, lud będzie go przeklinał: Ale na głowie sprzedającego niech będzie błogosławieństwo". Podobnie Księga Powtórzonego Prawa (25:13) stwierdza, że "Każdy, kto dopuszcza się niesprawiedliwości, jest obrzydliwy dla Pana, Boga twego". Według uczonych talmudycznych "Talmud potępił tych, którzy gromadzili żywność, aby ją odsprzedać po wysokich cenach, majstrowali przy wagach i miarach … i niesprawiedliwie podnosili ceny". Jeśli cofniemy się o kilka stuleci do późnego średniowiecza w Anglii, odkryjemy, że prawo zwyczajowe zabroniło trzech czynności związanych z biznesem: skupywanie, absorbowanie i uprzedzanie. Każda z tych czynności przedstawiała różne sposoby, w jakie ktoś mógł próbować kontrolować rynek ważnych towarów, zwłaszcza żywności, w celu pobierania wysokich cen i osiągania wygórowanych zysków. Na przykład skupywanie polegało na wykupieniu całego zapasu jakiegoś towaru, powiedzmy kukurydzy lub pszenicy, w celu odsprzedania go po cenach monopolistycznych. Tego rodzaju zachowania zapowiadają to, co dzisiaj nazywamy przestępstwami antymonopolowymi. Malwersacje dokonywane przez rycerzy i innych oficerów królewskich były również częstym wykroczeniem w średniowieczu. Kontynuując naszą podróż w czasie, na początku XX wieku znany amerykański socjolog, E.A. Ross, złorzeczył przeciwko "kryminaloidowi", czyli potężnym właścicielom firm i menedżerom, którzy wykorzystują ludzi i manipulują rynkiem z nieskrępowanego pragnienia maksymalizacji ich zyski, cały czas udając pobożność i szacunek. Jako przykłady dwulicowości biznesowej połączonej z pozorami szacunku zauważył, że:

Dyrektor spekulujący papierami wartościowymi swojej korporacji, bankier, który pożycza sobie pieniądze swoich deponentów pod różnymi pseudonimami, urzędnik kolejowy, który udziela tajnego rabatu za swój prywatny przekup, budowniczy, który wynajmuje chodzących delegatów, by nękać rywali bezprzyczynowe strajki, przywódca związkowy, który inicjuje strajk, aby otrzymać zapłatę za jego odwołanie, wydawca, który przekupuje swoje podręczniki do szkół, nie ujawniają na ich twarzach nic z wilka ani sępa. (Ross, 1977:31)

Ross oskarżył te osoby o moralną niewrażliwość i obarczył ich odpowiedzialnością za śmierć pracowników i konsumentów. Tak więc na długo przed ukuciem terminu "przestępczość białych kołnierzyków" uznano i potępiono grabieże popełniane przez bogatych i możnych w pogoni za zyskiem i bogactwem. Wiele tematów, które przewijają się przez tę książkę i które przenikają badania nad przestępczością w białych kołnierzykach, można znaleźć w zapisach historycznych. Na przykład przestępstwo wciągania obejmuje wypaczanie legalnych działań biznesowych w celu realizacji nielegalnych celów i wykorzystywania innych. Jak zobaczymy, charakterystyczną cechą przestępczości białych kołnierzyków jest jej związek z legalną działalnością gospodarczą lub gospodarczą. Innym ważnym tematem jest obserwacja, że te przestępstwa popełniają ludzie rzekomo szanowani, ludzie, o których inni nie myślą i którzy z pewnością nie uważają się za zwykłych przestępców. Arystoteles skarżył się na komisarzy drogowych i funkcjonariuszy publicznych, którzy defraudują fundusze publiczne, a nie na zwykłych bandytów. Znana jest również idea, że te zbrodnie popełniane są z chciwości i żądzy władzy, a nie z desperacji czy jakiejkolwiek psychologicznej anomalii. Jak argumentował EA Ross, dążenie kryminalisty do zysku czyni go moralnie niewrażliwym, ale nie szalonym. Ale czym właściwie jest przestępczość w białych kołnierzykach?

Definicja przestępczości białych kołnierzyków

Osobą, która ukuła termin przestępczość białych kołnierzyków, był kryminolog Edwin H. Sutherland. W swojej karierze Sutherland używał kilku różnych definicji przestępczości w białych kołnierzykach. W swojej najsłynniejszej książce "Przestępczość białych kołnierzyków" określił ją "jako przestępstwo popełnione przez osobę o poważanym i wysokim statusie społecznym w trakcie swojej pracy". Zauważył, że ta definicja "wyklucza wiele przestępstw klasy wyższej, takich jak większość przypadków morderstw, cudzołóstw i odurzeń, ponieważ nie są one zwykle częścią ich procedur zawodowych". W przypisie dodał, że termin "biały kołnierzyk" jest tutaj używany głównie w odniesieniu do menedżerów i kadry kierowniczej. Ta definicja od ponad 50 lat budzi zarówno podziw, jak i potępienie. Nadal jest źródłem debat i kontrowersji, ale do tych kwestii przejdziemy nieco później. Sutherland rozwinął i doprecyzował swoją koncepcję przestępczości w białych kołnierzykach we wpisie z 1949 r. w Encyklopedii Kryminologii. W artykule w Encyklopedii napisał, że "przestępca białych kołnierzyków jest definiowany jako osoba o wysokim statusie społeczno-ekonomicznym, która łamie prawa mające regulować jego działalność zawodową". Sutherland kontynuował, że "przestępca białych kołnierzyków należy z jednej strony odróżnić od osoby o niższym statusie społeczno-ekonomicznym, która łamie zwykły kodeks karny lub specjalne przepisy handlowe, które go dotyczą; a z drugiej strony od osoby o wysokim statusie społeczno-ekonomicznym, która łamie kodeks karny w sposób niezwiązany z wykonywanym zawodem". Zauważ, że zgodnie z tą definicją mechanik samochodowy, którego opisaliśmy wcześniej, nie byłby przez Sutherlanda uznany za przestępcę umysłowego. Bardziej szczegółowo omówimy kwestię tego, kto jest, a kto nie jest przestępcą "białych kołnierzyków", ale na razie powróćmy do analizy definicji Sutherlanda. Jako sposób na zdefiniowanie konkretnego rodzaju przestępstwa, obie te definicje są nietypowe, ponieważ odnoszą się do cech aktora. Komentatorzy prawni zajmujący się innymi rodzajami przestępstw zazwyczaj dokładają wszelkich starań, aby ustalić jasne definicje czynów, które muszą mieć miejsce, oraz stanu umysłu, jaki musi posiadać dana osoba, aby popełnić przestępstwo, ale niewiele mówi się o cechach aktor. Podejście Sutherlanda mówi nam jednak, że tylko niektóre typy ludzi mogą popełniać przestępstwa w białych kołnierzykach, te z "szacunkiem i wysokim statusem społecznym". Określa również, że czyn musi wynikać z zawodu aktora. Dla Sutherlanda zarówno status aktora, jak i miejsce, w którym popełniono czyn, decydują o tym, czy nielegalność jest przestępstwem w białych kołnierzykach.

Kontrowersje wokół podejścia Sutherlanda

Od samego początku podejście Sutherlanda do przestępczości w białych kołnierzykach budziło krytykę i kontrowersje. Jedna kwestia dotyczy statusu prawnego przestępstw typu whitecollar. Cechą wyróżniającą podejście Sutherlanda była jego chęć włączenia czynów, które zostały usankcjonowane w postępowaniu cywilnym lub administracyjnym, jako część przestępczości białych kołnierzyków. Decyzja ta wywołała obszerne komentarze i krytykę ze strony prawników, którzy twierdzili, że tylko czyny karane na mocy prawa karnego można słusznie nazwać przestępstwem. W opinii Sutherlanda uwzględnienie innych rodzajów naruszeń było jednak uzasadnione, ponieważ wiele przepisów prawa cywilnego dotyczy praktyk zasadniczo podobnych do przestępstw kryminalnych. Ponadto wiele nielegalnych praktyk biznesowych może podlegać sankcjom na mocy albo prawa karnego, albo cywilnego, albo jednego i drugiego. Wyłączenie przestępstw ściganych na podstawie prawa cywilnego arbitralnie ogranicza zakres przestępstw białych kołnierzyków. Ograniczenie to jest szczególnie ważne w kontekście przestępczości białych kołnierzyków, ponieważ organizacje i osoby, które popełniają te przestępstwa, często wykorzystują swoją władzę polityczną i zasoby gospodarcze, aby uniknąć ścigania karnego. Jak zauważyło wielu komentatorów zajmujących się przestępczością w białych kołnierzykach, ważne jest zbadanie, w jaki sposób iw jakich okolicznościach działalność biznesowa jest kryminalizowana .

Innym ważnym punktem spornym wynikającym z podejścia Sutherlanda jest to, czy status społeczny przestępcy powinien być cechą definiującą przestępczość w białych kołnierzykach. Sutherland uwzględnił w swojej definicji szacunek i wysoki status społeczny, ponieważ chciał zwrócić uwagę na przestępczość grup biznesowych. Twierdził, że teorie kryminologiczne w jego czasach były stronnicze i niekompletne, ponieważ utożsamiały przestępczość z jednostkami z niższych klas i ignorowały przestępstwa ze strony jednostek z klasy wyższej. Ponadto był moralnie oburzony tym, co uważał za pobłażliwe i preferencyjne traktowanie przestępców biznesowych w systemie sądownictwa karnego. Sutherland niewątpliwie miał rację co do ciasnoty teorii kryminologicznej i niesprawiedliwości systemu sądownictwa karnego swoich czasów. Niemniej jednak włączenie statusu społecznego i szacunku do definicji przestępczości białych kołnierzyków stworzyło problemy dla badań i analiz. Główny problem związany ze stosowaniem statusu społecznego jako elementu definiującego przestępczość polega na tym, że nie można go wtedy wykorzystać jako zmiennej objaśniającej, ponieważ nie wolno jej zmieniać się niezależnie od przestępstwa. W ten sposób, z definicji fiat, badacze przestępczości białych kołnierzyków nie mogą badać, w jaki sposób status społeczny jednostek wpływa na rodzaje lub powagę popełnianych przez nich przestępstw typu white-collar. Podobne przestępstwa mogą popełniać dyrektorzy korporacji i pracownicy na dole hierarchii korporacyjnej, ale tylko ci pierwsi spełniają definicję przestępczości białych kołnierzyków Sutherlanda. Załóżmy na przykład, że członek zarządu firmy uczestniczy w spotkaniu na temat swojej firmy i dowiaduje się o rozwoju, który w ciągu najbliższych kilku tygodni zwiększy wartość akcji firmy. Mając nadzieję na skorzystanie z tych poufnych informacji, dyrektor kupuje dużą część akcji firmy, gdy są one nadal tanie. Załóżmy również, że maszynistka niskiego szczebla, która zapisuje protokół ze spotkania, zauważa te same informacje i również decyduje się kupić akcje firmy, tak jak zrobił to dyrektor. Zarówno władza wykonawcza, jak i maszynistka popełnili coś, co nazywamy wykorzystywaniem informacji poufnych i jest to nielegalne. W oczach Sutherlanda dyrektor jest wyraźnie przestępcą umysłowym, ale co by zrobił z maszynistką? Wraz z innymi naukowcami zajmującymi się przestępczością w białych kołnierzykach uważamy, że nie ma sensu skupiać się tylko na dyrektorze korporacji i ignorować maszynistki. Ważne jest, aby zbadać, w jaki sposób status społeczny jest powiązany z przestępczością w białych kołnierzykach, tak jak badamy, w jaki sposób jest on powiązany ze zwykłą przestępczością uliczną. Nie należy wykluczać kwestii, w jaki sposób status społeczny wiąże się z przestępczością w białych kołnierzykach przez definicyjne fiat. Rzeczywiście, głównym tematem tej książki jest to, że status społeczny jest ważny właśnie dlatego, że wpływa na dostęp do możliwości przestępczości białych kołnierzyków. Osoby o wysokim statusie społecznym mogą również mieć wpływ na treść przepisów regulujących ich zachowanie oraz sposób, w jaki prawo jest administrowane przez wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych i organy regulacyjne. Musimy zwracać uwagę na status nie tylko pod względem tego, jak wpływa na dostęp do możliwości, ale także pod względem tego, kto go ma, a kto nie. Ci, którzy nie mają wysokiego statusu społecznego, mają mniej okazji do popełniania przestępstw w białych kołnierzykach. W podanym wcześniej przykładzie kierownikiem był mężczyzna. Chociaż kobiety poczyniły wielkie postępy w świecie korporacji w ciągu ostatnich kilku dekad i jest więcej niż kilka kobiet na najwyższych stanowiskach kierowniczych, nadal są one niedostatecznie reprezentowane na stanowiskach kierowniczych w dużych korporacjach. Według sondażu przeprowadzonego przez Catalyst, organizację non-profit zajmującą się badaniami i doradztwem, działającą na rzecz zwiększania możliwości kobiet, w 2005 roku kobiety stanowiły zaledwie 16,4 procent urzędników w czołowych korporacjach. Jak pokazujemy później, ze względu na rozwarstwienie płci w sile roboczej kobiety nie popełniają tylu lub tak poważnych przestępstw białych kołnierzyków jak mężczyźni. To samo dotyczy Afroamerykanów, Latynosów i innych kolorowych ludów. Oni również są niedostatecznie reprezentowani na stanowiskach kierowniczych, a ich dostęp do możliwości przestępczości białych kołnierzyków jest równie ograniczony. Możliwości przestępczości białych kołnierzyków są różnie rozdzielane według płci, rasy, pochodzenia etnicznego i statusu. Włączenie statusu społecznego do definicji przestępstwa białych kołnierzyków wyklucza również możliwość zbadania, w jaki sposób zróżnicowanie statusu przestępców wpływa na reakcje społeczne na ich przestępstwa. Na przykład ważne jest zbadanie, czy wykorzystywanie informacji poufnych przez kadrę kierowniczą korporacji i pracowników biurowych jest traktowane przez władze tak samo, czy inaczej. Czy małe firmy, które dopuszczają się oszustw konsumenckich, są traktowane w sądzie tak samo, jak międzynarodowe korporacje, które oszukują społeczeństwo? Aby zbadać te kwestie, przestępczość białych kołnierzyków musi zostać zdefiniowana w sposób neutralny pod względem statusu.

Podejścia do definiowania przestępstw białych kołnierzyków oparte na przestępcach

Definicja Sutherlanda jest najbardziej znanym i wpływowym przykładem tego, co nazwano podejściem opartym na sprawcy w definiowaniu przestępczości białych kołnierzyków. Definicje oparte na przestępcach podkreślają jako istotną cechę przestępczości w białych kołnierzykach wysoki status społeczny, władzę i szacunek aktora. Pomimo swoich niedociągnięć podejście Sutherlanda oparte na przestępcach pozostaje popularne. Podjęto liczne próby zdefiniowania tego pojęcia w sposób wierny intencjom Sutherlanda, ale wyjaśniający lub rozszerzający jego definicję. Albert J. Reiss i Albert D. Biderman zaproponowali, że "naruszenia białych kołnierzyków to te naruszenia prawa, z którymi wiążą się kary, które obejmują wykorzystanie pozycji sprawcy naruszenia o znaczącej władzy, wpływach lub zaufaniu do uzasadnionego ekonomicznego lub politycznego porządku instytucjonalnego w celu nielegalnego zysku lub popełnienia nielegalnego czynu dla osobistej lub organizacyjnej korzyści" (Reiss i Biderman, 1981). Na warsztatach sponsorowanych przez National White-Collar Crime Center′ Research and Training Institute w 1996 roku konsorcjum naukowców zajmujących się przestępczością białych kołnierzyków zaproponowało definicję operacyjną, której Sutherland prawdopodobnie nie sprzeciwiłby się. Grupa zdefiniowała przestępstwo białych kołnierzyków jako "nielegalne lub nieetyczne działania, które naruszają odpowiedzialność powierniczą lub zaufanie publiczne, popełnione przez osobę lub organizację, zwykle w trakcie legalnej działalności zawodowej, przez osoby o wysokim lub szanowanym statusie społecznym dla korzyści osobistych lub organizacyjnych (Helmkamp, Ball i Townsend, 1996). Definicje te mają kilka elementów wspólnych z podejściem Sutherlanda. Każda z nich zawiera cechy społeczne sprawcy, lokalizuje przestępstwa w zawodzie sprawcy oraz obejmuje czyny inne niż kryminalne.

Inny sposób patrzenia na przestępczość białych kołnierzyków: definicje oparte na przestępstwach

Innym podejściem do definiowania przestępczości białych kołnierzyków jest przestępstwo oparte na przestępstwie, ponieważ definicja opiera się na charakterze czynu nielegalnego. W 1970 roku Herbert Edelhertz, wówczas urzędnik Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, zaproponował bardzo wpływową definicję przestępczości białych kołnierzyków, opartą na przestępstwach. Zdefiniował przestępstwo białych kołnierzyków jako "nielegalny czyn lub serię nielegalnych czynów popełnionych za pomocą środków nie fizycznych i przez ukrycie lub podstęp w celu uzyskania pieniędzy lub mienia, w celu uniknięcia płatności lub utraty pieniędzy lub mienia, lub w celu uzyskania biznesu lub korzyść" (Edelhertz, 1970). Definicja ta definiuje przestępstwo białych kołnierzyków zgodnie ze środkami, za pomocą których przestępstwo jest popełniane - w szczególności środkami niefizycznymi, które obejmują ukrywanie się lub podstęp. Każdy nielegalny czyn lub seria czynów popełnionych przez jakąkolwiek osobę, która spełnia te wymogi formalne, jest uważany za przestępstwo białych kołnierzyków.

Edelhertz zidentyfikował cztery podstawowe rodzaje przestępczości białych kołnierzyków. Obejmują one:

1. "Przestępstwa osobiste: Przestępstwa popełnione przez osoby działające indywidualnie, ad hoc, dla osobistych korzyści w kontekście niebiznesowym. Na przykład indywidualne naruszenia podatku dochodowego i oszustwa związane z kartami kredytowymi.

2. Nadużycia zaufania: przestępstwa popełniane w trakcie wykonywania zawodu przez osoby działające w przedsiębiorstwach, rządzie lub innych instytucjach lub w ramach działalności zawodowej, z naruszeniem obowiązku lojalności i wierności wobec pracodawcy lub klienta. Na przykład defraudacja, przekupstwo handlowe i łapówki.

3. Przestępstwa biznesowe: Przestępstwa towarzyszące lub wspierające operacje biznesowe, ale nie będące głównym celem takich operacji biznesowych. Na przykład naruszenia przepisów antymonopolowych oraz naruszenia żywności i narkotyków.

4. Con Games: Przestępczość białych kołnierzyków jako biznes lub jako główna działalność firmy. Na przykład oszustwa z zaliczką i programy poprawy domu.

Inny przykład opartej na przestępstwach szkoły myślenia o definiowaniu przestępczości białych kołnierzyków przedstawiła w 1990 r. Susan Shapiro. Shapiro twierdziła, że zasadniczą cechą czynów powszechnie nazywanych przestępstwami "białych kołnierzyków" jest to, że wiążą się one z naruszeniem lub nadużyciem zaufania. Zaproponowała uwolnienie pojęcia przestępczości białych kołnierzyków poprzez "rozplątanie identyfikacji sprawców z ich występkami" . W opinii Shapiro definicje oparte na przestępcach tworzą ramy więzienia. Te ramy prowadzą uczonych do niezrozumienia strukturalnych źródeł przestępstw białych kołnierzyków, problemów, jakie stwarzają dla agencji kontroli społecznej, oraz natury uprzedzeń klasowych w wymiarze sprawiedliwości. Inny wybitny badacz białych kołnierzyków proponuje zdefiniowanie przestępczości białych kołnierzyków jako "naruszenie prawa popełnione przez osobę lub grupę osób w trakcie szanowanego i legalnego zajęcia lub działalności finansowej" (Coleman, 1989). Definicja ta nie odnosi się do statusu czy poważania aktora i rozszerza umiejscowienie przestępczości białych kołnierzyków tak, aby obejmowała niezawodową, ale przypuszczalnie legalną działalność finansową. Podobną definicję zaproponował Jay Albanese, który opowiada się za tym sformułowaniem: przestępczość białych kołnierzyków to "planowane lub zorganizowane nielegalne akty oszustwa lub oszustwa, zwykle dokonywane w trakcie legalnej działalności zawodowej, popełnione przez osobę fizyczną lub podmiot korporacyjny". (Albanese, 1995). Definicje oparte na przestępstwach okazały się popularne wśród badaczy z kilku powodów. Ponieważ nie wspomina się o statusie społecznym aktora ani o społecznej lokalizacji czynu, zarówno status, jak i lokalizacja mogą się zmieniać niezależnie od definicji przestępstwa i mogą być użyte jako zmienne objaśniające. Naukowcy, którzy posługują się definicją opartą na przestępstwie, mają swobodę badania, w jaki sposób zróżnicowanie statusu społecznego aktora wpływa na cechy popełnianych przestępstw białych kołnierzyków oraz jak status aktora wpływa na reakcje społeczne na przestępstwa. Naukowcy mogą również zbadać, czy przestępstwa białych kołnierzyków popełniane w środowisku zawodowym różnią się od tych popełnianych poza miejscem pracy. Wreszcie definicje oparte na przestępstwach ułatwiają naukowcom pobieranie próbek przestępców umysłowych z oficjalnych źródeł danych, takich jak akta skazań sądowych. Badacze muszą jedynie zidentyfikować zestaw ustawowych przestępstw, które spełniają określone kryteria formalne - na przykład przestępstwa, które nie mają charakteru fizycznego i są oparte na oszustwie. Wtedy pozostaje tylko kwestia pobrania próbek osób skazanych za te przestępstwa. Szereg uznanych badań opublikowanych w latach 80. i 90. wykorzystało tę strategię do identyfikacji i badania przestępców białych kołnierzyków w federalnym systemie sądowniczym USA (Benson i Walker, 1988; Hagan i Nagel, 1982; Wheeler, Weisburd i Bode, 1982). Pomimo popularności wśród niektórych badaczy, podejście do przestępczości w białych kołnierzykach, oparte na przestępstwach, stanowi niepokojące problemy dla wielu innych naukowców zajmujących się przestępczością w białych kołnierzykach (Geis, 1996). Sama łatwość, z jaką można wykorzystać definicje oparte na przestępstwach do pobierania próbek, staje się pułapką dla śledczych, prowadząc do przeoczenia lub zignorowania najważniejszych aspektów zjawiska przestępczości białych kołnierzyków. Śledczy, którzy posługują się definicjami opartymi na przestępstwach, często kończą badanie stosunkowo drobnych wykroczeń zwykłych ludzi o bardzo skromnych środkach finansowych, którzy w jakiś sposób zostają uwikłani w system wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Rzeczywiście, jeśli zrozumiesz definicję Edelhertza luźno, pozwoliłoby to alkoholikowi, który oszukał przyjaciela na butelkę wina, aby ubiegać się o status przestępcy umysłowego. Co ważniejsze, skupiając się na pieniądzach i własności, definicja Edelhertza odwraca uwagę od rodzajów przestępczości białych kołnierzyków, które wyrządzają ludziom krzywdę fizyczną (Braithwaite, 1985). Na przykład, nielegalne usuwanie niebezpiecznych odpadów do środowiska, wytwarzanie niebezpiecznych produktów oraz powodowanie śmierci, obrażeń lub choroby pracowników poprzez niebezpieczne warunki pracy należą do najpoważniejszych przestępstw popełnianych przez białych kołnierzyków. Takie przestępstwa rzadko pojawiają się w badaniach, które podążają za podejściem Edelhertza do definiowania przestępczości białych kołnierzyków. Próbki oparte na przestępstwach pobrane z federalnego systemu sądownictwa, który rzekomo ma większy odsetek klientów umysłowych niż w sądach stanowych, zwykle składają się głównie z osób z klasy średniej, które popełniły banalne i uproszczone wykroczenia. Potężne korporacje i dyrektorzy korporacji, które pierwotnie sprowokowały zainteresowanie Sutherlanda, są w dużej mierze nieobecne. Podejścia oparte na przestępstwach również nieuchronnie skłaniają badaczy do badania czynów, które zostały oficjalnie uznane za nielegalne. W rezultacie potężne jednostki i aktorzy korporacyjni, którzy są w stanie przede wszystkim uniknąć oficjalnego etykietowania, nigdy nie pojawiają się w powstałych próbkach. Tak więc główną krytyką podejścia opartego na przestępstwach jest to, że w praktyce pomija się zbrodnie możnych, którzy po prostu unikają procesu kryminalizacji. Ci sami ludzie, na których Sutherland pierwotnie chciał zwrócić uwagę kryminologów, są ignorowani. Zastępują ich drobni oszuści i oszukujące matki z opieki społecznej.

Ponowne rozważenie dwóch podejść

Krytycy opartego na przestępstwach podejścia Edelhertza do definiowania przestępczości białych kołnierzyków zwracają uwagę na ważną kwestię. W praktyce stosowanie tego podejścia często (choć nie zawsze) skutkowało badaniami, które nie obejmują tych samych wykroczeń i sprawców, które w pierwszej kolejności zwróciły uwagę Sutherlanda. Jak to ujął John Braithwaite, być może nieco za mocno, "praktyczne konsekwencje dla badań empirycznych były takie, że większość przestępców w białych kołnierzykach kończy pracę w fizycznych kołnierzykach". Ponadto ci, którzy zastosowali podejście Edelhertza, mają tendencję do ignorowania przestępstw białych kołnierzyków, które powodują fizyczną krzywdę i przemoc na ich ofiarach. Zarówno produkcja niebezpiecznych produktów, jak i utrzymywanie niebezpiecznych środowisk pracy to ważne rodzaje przestępczości w białych kołnierzykach. Zgadzamy się, że ważne jest, aby nie ograniczać badań przestępczości białych kołnierzyków do drobnych oszustw dokonywanych przez serwisantów domowych i kradzieży pracowniczych dokonywanych przez sprzedawców detalicznych. Zauważmy jednak, że ta "praktyczna konsekwencja", jak nazywa ją Braithwaite, jest właśnie taką - praktyczną konsekwencją. Nie jest to logiczną konsekwencją podejścia opartego na wykroczeniach. Jest to raczej konsekwencja tego, jak to podejście było stosowane przez niektórych badaczy. W podejściu opartym na przestępstwach do definiowania przestępczości białych kołnierzyków nie ma nic, co uniemożliwiałoby badaczom badanie przestępstw osób o wysokim statusie społecznym lub szacunku lub zajmujących stanowiska "znaczącej władzy, wpływów lub zaufania". Odpowiednio umotywowani badacze mogliby zastosować podejście oparte na przestępstwach, aby skupić się na przestępstwach białych kołnierzyków osób o wysokim statusie, które zajmują stanowiska władzy, wpływów i zaufania. Podobnie, odpowiednio umotywowani badacze mogliby zbadać, w jaki sposób oszustwa i podstęp są wykorzystywane do wytwarzania niebezpiecznych produktów i utrzymywania niebezpiecznych miejsc pracy dla przewagi biznesowej lub do popełniania przestępstw cywilnych i prawnych. Fakt, że często tak się nie dzieje, świadczy o porażce badaczy, a nie o fundamentalnej słabości podejścia opartego na wykroczeniach. Kluczową kwestią, o której należy pamiętać, jest to, że niezależnie od cech zaangażowanych osób, przestępstwa białych kołnierzyków są popełniane przy użyciu określonych technik. Oznacza to, że opierają się na pewnym sposobie działania. Cechy osób, które popełniają te przestępstwa, są ważne, ponieważ wpływają na dostęp do możliwości korzystania z tych technik. Jak argumentujemy w tej książce, wiele cech, które są częścią definicji dotyczących przestępców (np. wysoki status społeczny, szacunek i elitarne stanowiska zawodowe) są rzeczywiście ważne właśnie dlatego, że zapewniają przestępcom dostęp do możliwości popełniania przestępstw w białych kołnierzykach . Pomysł, że przestępczość w białych kołnierzykach obejmuje określone techniki, był dobrze znany Sutherlandowi. W swoich głównych pracach na temat przestępczości w białych kołnierzykach opisuje techniki konkretnych występków, jak w tym fragmencie zaczerpniętym z jego przemówienia prezydenckiego do Amerykańskiego Towarzystwa Socjologicznego w 1939 roku:

Te różne rodzaje przestępstw białych kołnierzyków w biznesie i zawodach polegają głównie na naruszeniu zaufania delegowanego lub dorozumianego, a wiele z nich można zredukować do dwóch kategorii: (1) nieprawdziwe przedstawianie wartości majątkowych oraz (2) dwulicowość w manipulowaniu moc. Pierwszy jest w przybliżeniu taki sam jak oszustwo lub wyłudzenie; drugi jest podobny do podwójnego krzyża.

Jak z pewnością rozumiał Sutherland, dostęp do tych technik może być znacznie ułatwiony dzięki zajmowaniu określonych stanowisk zawodowych. W dyskusji na temat przestępstw finansowych zauważył, że "wielu dyrektorów korporacji podejmuje usilne wysiłki, aby zabezpieczyć stanowiska, na których mogą mieć możliwość naruszenia zaufania, za które są prawnie odpowiedzialni". Do obserwacji Sutherlanda dodalibyśmy zastrzeżenie, że zarówno rasa, jak i płeć wpływają na dostęp do tych lukratywnych stanowisk. Przy wszystkich innych warunkach bez zmian, biali mężczyźni mają większe szanse na dostęp do tych stanowisk niż kobiety i mniejszości rasowe lub etniczne. Podejścia do definiowania przestępczości białych kołnierzyków oparte na przestępcach i przestępstwach nie są sprzeczne ani wzajemnie się wykluczają. Raczej po prostu podkreślają różne aspekty ogólnej prawidłowości empirycznej obejmującej cechy lub pozycję społeczną jednostek oraz rodzaje przestępstw, które mają skłonność do popełniania. Techniki popełniania przestępstw w białych kołnierzykach są częściej stosowane przez osoby o wysokim statusie społecznym i zajmujące określone stanowiska zawodowe niż przez osoby nieposiadające tych cech. Nie oznacza to, że osoby o niskim statusie społecznym, które pracują na stanowiskach dorywczych lub są bezrobotne, nie mogą wykorzystywać fałszywych oświadczeń i dwulicowości do wykorzystywania innych. Oczywiście, że mogą. Ale mają na to znacznie mniej możliwości niż ludzie o wysokim statusie społecznym, zajmujący stanowiska cieszące się dużym zaufaniem lub władzą. Podobnie członkowie średnich i wyższych klas społecznych mogą popełniać konwencjonalne przestępstwa przeciwko mieniu, takie jak włamania i rabunki, ale generalnie tego nie robią, ponieważ mają dostęp do innych łatwiejszych i mniej ryzykownych sposobów kradzieży. Społeczne i zawodowe cechy przestępców umysłowych są również ważne w inny sposób. Cechy te są związane z powagą przestępstw popełnianych przez przestępców. W odniesieniu do przestępstw kryminalnych powaga ma dwa podstawowe wymiary: szkodliwość przestępstwa oraz winy sprawcy. Przestępstwa białych kołnierzyków osób o wysokim statusie, które sprawują władzę w dużych organizacjach, są zwykle poważniejsze niż przestępstwa innych typów osób. Weźmy na przykład pod uwagę przestępstwo, takie jak nielegalna utylizacja odpadów niebezpiecznych. Prawdą jest, że wiele rodzajów małych firm wytwarza niebezpieczne odpady, a następnie nielegalnie je usuwa za pomocą wywrotek o północy. Jak sama nazwa wskazuje, wyrzucanie o północy polega na nielegalnym usuwaniu niebezpiecznych odpadów pod osłoną ciemności gdzieś tam, gdzie nie powinno się ich udać, na przykład w opuszczonym budynku lub na pustej parceli. Firmy te często należą do osób, które nie noszą garniturów i krawatów i działają na bardzo niskich marżach. Przykłady obejmują galwanotechnikę, czyszczenie dywanów, czyszczenie na sucho i renowację mebli. Poważnym problemem są potencjalne szkody dla środowiska, jakie stwarzają nielegalne praktyki małych firm. Rzeczywiście, niektóre dowody z Agencji Ochrony Środowiska (EPA) sugerują, że zagrożenie dla środowiska stwarzane przez wszystkie małe firmy razem wzięte może nawet przewyższać zagrożenie stwarzane przez duże organizacje, po prostu dlatego, że istnieje tak wiele małych firm i są one trudne do wyśledzenia. Ponadto przepisy zmniejszyły zanieczyszczenia ze źródeł przemysłowych pochodzących z większych firm . Niemniej jednak niebezpieczeństwo reprezentowane indywidualnie przez lokalną pralnię chemiczną blednie w porównaniu z niebezpieczeństwem, które powstaje, gdy duże organizacje nielegalnie usuwają niebezpieczne odpady. Przykłady tutaj są liczne. Rozważmy na przykład Hooker Chemical Corporation, która była odpowiedzialna za niesławny kanał miłości; lub firma Rockwell International, która skaziła Rocky Flats w stanie Kolorado odpadami nuklearnymi .Listę można by ciągnąć dalej . Ważną kwestią do rozpoznania jest to, że przestępstwa przeciwko środowisku (i oczywiście wiele innych rodzajów przestępstw przeciwko białym kołnierzykom) są popełniane przez wysoko postawionych kadry kierowniczej i menedżerów potężnych międzynarodowych korporacji oraz przez zmagających się z problemami ekonomicznymi właścicieli małych firm. Oczywiście nie powinniśmy pomijać wszystkich biznesów, które mieszczą się gdzieś pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Oni też są zaangażowani. Przyjęcie strategii badawczej, która kończy się skupianiem się tylko na właścicielach małych firm, jest błędem, ale błędem jest również skupianie się wyłącznie na międzynarodowych korporacjach. Podobne przestępstwa mogą wystąpić na wszystkich poziomach działalności gospodarczej. Musimy jednak uważać, aby zbytnio nie przeceniać pojęcia podobieństwa. To, że podobne przestępstwa mogą wystąpić na wielu różnych poziomach organizacji gospodarczej, nie oznacza, że muszą one mieć te same przyczyny i konsekwencje. Nie oznacza to też, że można nimi sterować w ten sam sposób. Tego rodzaju myślenie uniwersalne dla wszystkich nieuchronnie pomija ważne aspekty zjawiska przestępczości białych kołnierzyków. Przyczyny i konsekwencje przestępczości białych kołnierzyków to kwestie, które należy rozstrzygnąć w drodze dochodzenia empirycznego. Podobnie identyfikacja najlepszej reakcji na przestępczość w białych kołnierzykach wymaga dokładnej analizy kosztów i skuteczności różnych rodzajów strategii kontroli.

Końcowe przemyślenia na temat zdefiniowania przestępczości białych kołnierzyków

Definicja przestępczości białych kołnierzyków pozostaje kwestią sporną. Choć mamy nadzieję, że proponowane pogodzenie dwóch podejść definicyjnych zostanie uznane za rozsądne, nie jesteśmy na tyle głupi, by sądzić, że sprawę rozstrzygnęliśmy raz na zawsze. Kryminolodzy nigdy nie powinni zapominać o fundamentalnym przekonaniu Sutherlanda, że wyższe klasy społeczne nie są wolne od przestępczości. W trakcie swoich zajęć ludzie cieszący się szacunkiem i wysokim statusem społecznym codziennie popełniają poważne przestępstwa, nawet jeśli nigdy nie zostaną złapani lub skazani. Ignorowanie tej rzeczywistości jest po prostu niezrozumieniem problemu przestępczości we współczesnym świecie. Wierzymy jednak, że można pozostać wiernym spostrzeżeniom Sutherlanda, jednocześnie przyjmując bardziej ekspansywną perspektywę problemu przestępczości we współczesnym świecie. W kolejnych rozdziałach często mamy do czynienia z przestępcami, którzy nie spełniają kryteriów narzuconych przez definicję przestępcy Sutherlanda. Nie dzieje się tak dlatego, że uważamy, że definicja Sutherlanda jest błędna. Jest tak raczej dlatego, że, jak zauważyliśmy wcześniej, jest po prostu faktem, że ludzie o średnim i niższym statusie społecznym mogą i używają technik zidentyfikowanych przez samego Sutherlanda - fałszywego przedstawiania i dwulicowości - do popełniania nielegalnych czynów, tak jak ludzie o wysokim statusie społecznym robić. Podobnie małe firmy mogą angażować się w nielegalną działalność, tak jak robią to korporacje krajowe i międzynarodowe. To, co chcemy zrobić, to zbadać, w jaki sposób te różnice w statusie społecznym i wielkości organizacji wpływają na rodzaj, wagę i schemat przestępstw.

Kim jest przestępca białych kołnierzyków?

W swojej definicji przestępczości w białych kołnierzykach oraz w licznych pismach na ten temat Sutherland opisał przestępcę w białych kołnierzykach jako osobę szanowaną i o wysokim statusie społecznym, która popełnia przestępstwo w trakcie wykonywania swojego zawodu. Jeśli podążymy za podejściem Sutherlanda, to pytanie postawione w tytule tego rozdziału jest już częściowo odpowiedzią. Przestępca umysłowy to szanowana osoba o wysokim statusie społecznym. Oczywiście, co Sutherland rozumiał przez "szacunek" i "wysoki status społeczny" nie jest do końca jasne, ale wskazał, że przez białych kołnierzyków miał na myśli "menedżerów biznesowych i dyrektorów". Gdybyśmy trochę się nad tym zastanowili, prawdopodobnie moglibyśmy wymyślić definicje terminów szanowany i wysoki status społeczny, które miałyby sens koncepcyjny. Aby odpowiedzieć na pytanie, kim jest zatem biały kołnierzyk, musielibyśmy zidentyfikować osoby, które pasują do naszych definicji i które angażują się w przestępczość zawodową. Chcielibyśmy wiedzieć, co odróżnia uczciwych ludzi o wysokim statusie społecznym od tych, którzy są nieuczciwi. Sutherland miał teorię dotyczącą odpowiedzi na to pytanie. Inne teorie wysunęli inni badacze. Omówimy te teorie w następnej części, ale na razie chcemy zastanowić się, co się stanie, jeśli nie użyjemy definicji Sutherlanda. Załóżmy, że zamiast podążać za Sutherlandem, zdefiniowaliśmy przestępstwo białych kołnierzyków, stosując podejście Edelhertza, to znaczy przestępstwo przeciwko mieniu popełnione niefizycznymi środkami, zatajeniem lub oszustwem. W jaki sposób przyjęcie podejścia Edelhertza wpłynęłoby na odpowiedź na pytanie, kim jest biały kołnierzyk? Jeśli podążymy za podejściem Edelhertza, nasz problem sprowadza się do tego: co wiemy o ludziach, którzy popełniają przestępstwa przeciwko mieniu w sposób niefizyczny i z wykorzystaniem przemilczania lub podstępu? Dzięki serii badań, które rozpoczęły się na Uniwersytecie Yale pod koniec lat 70. i trwały do lat 90., wiemy o tych ludziach całkiem sporo. W połowie lat siedemdziesiątych grupa badaczy kierowana przez Stantona Wheelera z Yale University Law School otrzymała fundusze z Narodowego Instytutu Sprawiedliwości (NIJ) na przeprowadzenie badania na temat skazywania przestępców białych kołnierzyków w federalnym systemie sądownictwa. Chociaż urzędnicy NIJ byli przede wszystkim zainteresowani skazaniem, byli na tyle dalekowzroczni, aby umożliwić badaczom zbadanie szerokiego zestawu kwestii i pytań, które wykraczały daleko poza kwestię tego, kto trafia do więzienia, a kto nie. Z tych śledztw wyłonił się ciekawy obraz ludzi, którzy popełniają zbrodnie oszustwa. Jak pokażemy, niektóre z tych osób są wyraźnie przestępcami w białych kołnierzykach w rozumieniu Sutherlanda, ale wielu z nich nie.

Badania Yale dotyczące przestępczości umysłowej

Badania Yale dotyczące przestępczości umysłowej obejmowały kilka różnych typów projektów. W jednym z badań przeprowadzono wywiady z sędziami federalnymi, aby dowiedzieć się, co myślą o skazywaniu przestępców umysłowych. W innej części projektu Kenneth Mann przeprowadził wywiady z obrońcami umysłowymi na temat tego, jak wykonują swoją pracę. Inna członkini zespołu, Susan Shapiro, zagłębiła się w przestępstwa związane z papierami wartościowymi. Dostarczyła szczegółowy raport o tym, jak te przestępstwa są popełniane oraz jak są wykrywane, badane i sankcjonowane przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd. Wszystkim tym badaniom będziemy mieli okazję przyjrzeć się później, ale teraz chcemy zwrócić uwagę na badania, które koncentrowały się bezpośrednio na przestępcach. Dobrym miejscem do poszukiwania osób popełniających przestępstwa typu "białe kołnierzyki" jest system sądów federalnych Stanów Zjednoczonych. Naukowcy z Yale rozpoczęli od zidentyfikowania ośmiu przestępstw w federalnym kodeksie karnym, co do których większość naukowców i laików zgodziłaby się, że są to przestępstwa typu "białych kołnierzyków". Dla naszych celów ważne jest to, że są to przestępstwa popełnione przez ukrycie i oszustwo, a nie brutalną siłę fizyczną. Osiem przestępstw to naruszenia papierów wartościowych, naruszenia przepisów antymonopolowych, przekupstwo, malwersacje bankowe, oszustwa pocztowe i elektroniczne, oszustwa podatkowe, fałszywe oświadczenia i oświadczenia oraz oszustwa związane z instytucjami kredytowymi i pożyczkowymi. Wszystkie te przestępstwa pasują do definicji Edelhertza i wierzymy, że w wielu przypadkach Sutherland również nie miałby zastrzeżeń. Oczywiście lista nie obejmuje każdego przestępstwa umysłowego w kodeksie federalnym. Można było użyć wielu innych i jest to kwestia, do której wrócimy później. Niemniej jednak uważamy, że badacze mają rację twierdząc, że ten zestaw przestępstw reprezentuje "szeroki i heterogeniczny pogląd na działalność przestępczą umysłową ściganą przez sądy federalne". Po zidentyfikowaniu dobrego zbioru przestępstw umysłowych badacze zajęli się następnie znalezieniem przestępców umysłowych. Znaleźli je, przeglądając akta dotyczące wyroków skazujących w siedmiu federalnych sądach okręgowych. Dzielnice i ich główne miasta to Środkowa Kalifornia (Los Angeles); Północna Georgia (Atlanta); Północne Illinois (Chicago); Maryland (Baltimore); Południowy Nowy Jork (Manhattan i Bronx); Północny Teksas (Dallas); i Zachodni Waszyngton (Seattle). Naukowcy zidentyfikowali wszystkie osoby, które zostały skazane za jedno z ośmiu przestępstw wymienionych wcześniej. Odtąd będziemy je nazywać wykroczeniami kryterialnymi. Z tej puli osób badacze wybrali następnie próbkę przestępców z każdej z kategorii przestępstw kryterium w każdym z siedmiu okręgów. Łączna próba obejmowała 1094 sprawców. Uczeni umysłowi zawsze uważali za pewnik, że przestępcy umysłowi w niczym nie przypominają zwykłych przestępców ulicznych. Zakładamy, że przestępcy umysłowi są lepiej wykształceni i mają większe szanse na zatrudnienie niż zwykli przestępcy uliczni. Zakładamy, że przestępcy umysłowi nie wychowują się w rodzinach dotkniętych ubóstwem i że w dzieciństwie rodzice ich nie bili ani nie znęcali się, jak niestety ma to miejsce w przypadku wielu pospolitych przestępców. Jednak bardzo niewiele badań faktycznie miało na celu porównanie przestępców umysłowych i zwykłych przestępców pod względem ich cech demograficznych i społecznych. Naukowcy z Yale mieli nadzieję, że właśnie to zrobią. Tak więc, oprócz próby przestępców umysłowych, wybrali również próbę 210 osób, które to zrobiły i zostały skazane za przestępstwa pospolite o podłożu finansowym bez użycia przemocy. Ta próba porównawcza pospolitych przestępców obejmowała osoby, które zostały skazane za kradzież lub fałszerstwo poczty. Te przestępstwa federalne są podobne do bardziej znanych przestępstw przeciwko mieniu, takich jak włamania i kradzieże. Włamanie i kradzież to jednak przestępstwa podlegające prawu stanowemu, a nie federalnemu, więc badacze nie mogli ich wykorzystać do porównań. Mając próbkę w ręku, naukowcy postanowili dowiedzieć się jak najwięcej o przestępcach i ich wykroczeniach. Większość wykorzystanych przez nich informacji pochodziła z dokumentu zwanego raportem z dochodzenia przed wydaniem wyroku (w skrócie PSI). PSI zawiera obszerne informacje o osobach w federalnym systemie sądownictwa. PSI jest przygotowywany przez federalnego kuratora sądowego za każdym razem, gdy przestępca zostaje skazany w sądzie federalnym. Nie ma znaczenia, czy wyrok skazujący jest wynikiem wyroku wydanego na rozprawie, czy też zarzutu oskarżonego. Sędziowie federalni korzystają z PSI przy podejmowaniu decyzji o wydaniu wyroku. Ponieważ większość spraw w systemie federalnym rozstrzygana jest w drodze ugody, sędziowie często nie mają możliwości dowiedzenia się zbyt wiele o sprawcy lub przestępstwie przed wydaniem wyroku. PSI ma na celu pomóc sędziom przezwyciężyć ten niedobór informacji. Pomaga sędziemu szczegółowo poznać przestępstwo i sprawcę. Jeśli chodzi o przestępstwo, PSI informuje sędziego o oficjalnych zarzutach, do których oskarżony się przyznał (np. naruszenie 18 USC 287, który jest ustawą federalną regulującą fałszywe twierdzenia lub oświadczenia). Ale oprócz oficjalnego zarzutu, PSI zawiera również "wersję przestępstwa podaną przez oskarżonego" oraz "oficjalną wersję przestępstwa". Wersja oskarżonego jest właśnie taka: jest to wersja oskarżonego lub wyjaśnienie tego, co się stało. Niektórzy oskarżeni sami piszą te oświadczenia, ale wielu polega na swoich prawnikach, aby pomogli im stworzyć oświadczenie, które nie będzie obraźliwe dla sędziego i które może pomóc im uzyskać łagodniejszy wyrok. Jak z boku zauważamy, w porównaniu z typowym przestępcą ulicznym osoby popełniające przestępstwa typu "białe kołnierzyki" często mają przewagę na tym etapie procesu. Ze względu na swoje bogactwo i status, oni lub ich firmy mogą sobie pozwolić na wynajęcie bardzo wykwalifikowanych prawników do ich reprezentowania. Tak więc status wpływa nie tylko na możliwości popełniania przestępstw umysłowych; może wpływać na oficjalne reakcje na łamanie prawa przez pracowników umysłowych. Ale wracając do naszej dyskusji na temat wersji przestępstwa przedstawionej przez oskarżonego, oskarżeni często dokładają wszelkich starań, aby przedstawić się w korzystnych warunkach. Związek między tym, co naprawdę się wydarzyło, a wersją oskarżonego o tym, co się wydarzyło, jest zawsze wątpliwy. Dla naszych celów oficjalna wersja przestępstwa jest ważniejsza i bardziej użyteczna. Ma przedstawiać bezstronny i obiektywny opis czynów, które doprowadziły do postawienia oskarżonemu zarzutów karnych. Oficjalną wersję przygotowuje kurator sądowy, często z pomocą prokuratora lub organów ścigania prowadzących postępowanie w sprawie. Zwykle zawiera szczegółowy opis przestępstwa, w tym informacje o tym, co zostało zrobione, kto był w to zamieszany, kto został poszkodowany, ile pieniędzy zostało utraconych, jak skomplikowane lub proste było przestępstwo i jak długo trwało. Ta opisowa informacja o przestępstwie mówi nam znacznie więcej o tym, co naprawdę się wydarzyło, niż formalny zarzut. Naukowcy z Yale wykorzystali oficjalną wersję każdego przestępstwa, aby określić stopień jego powagi. Byli wtedy zdolni do porównania cech przestępców z powagą popełnionych przez nich przestępstw. Oprócz informacji o przestępstwie, PSI zawiera również informacje o oskarżonym. Wiele z tych informacji dotyczy wcześniejszej karalności oskarżonego, w tym wcześniejszych aresztowań, wyroków skazujących i wyroków. Oczywiście te sprawy są ważne dla sędziów. Chcą wiedzieć, czy skazują przestępcę po raz pierwszy, czy zwykłego przestępcę. Jednak PSI może również powiedzieć nam o pochodzeniu społecznym, ekonomicznym i demograficznym oskarżonego. Zazwyczaj kuratorzy opisują wiek oskarżonego, rasę, płeć, pochodzenie rodzinne, historię małżeńską, poziom wykształcenia, historię zatrudnienia, stan medyczny i psychiczny, sytuację majątkową, miejsce zamieszkania, preferencje i zajęcia religijne, używanie alkoholu i narkotyków oraz stojąc we wspólnocie. Nie wszystkie z tych tematów są szczegółowo omówione w każdym PSI, ale większość z nich cieszy się przynajmniej pewną uwagą ze strony kuratorów sądowych. Chodzi o to, aby dać sędziom pojęcie, z kim mają do czynienia, aby mogli wydać odpowiedni wyrok. Dla naszych celów PSI jest dobrym źródłem danych. Możemy go użyć, aby dowiedzieć się, kto popełnia przestępstwa umysłowe. Możemy porównać tych ludzi do tych, którzy popełniają pospolite przestępstwa uliczne. Krótko mówiąc, możemy zbadać wiele ważnych pytań dotyczących przestępców umysłowych i przestępstw umysłowych. Kto popełnia najpoważniejsze przestępstwa - osoby o wysokim statusie społecznym czy osoby o niskim statusie społecznym? Czy ludzie, którzy popełniają przestępstwa umysłowe, naprawdę różnią się od tych, którzy popełniają zwykłe, pospolite przestępstwa? Jeśli tak, czym się różnią? Teraz, gdy mamy pojęcie o tym, co zrobili naukowcy z Yale i jak to zrobili, jesteśmy prawie gotowi, aby przejść do ich wyników. Jednak najpierw musimy upewnić się, że jesteśmy świadomi tego, czego może nam brakować. System sądów federalnych jest z pewnością dobrym miejscem do wyszukiwania osób skazanych za przestępstwa typu "białych kołnierzyków", a PSI jest unikalnym źródłem danych o skazanych przestępcach, ale co z przestępcami, którzy nie zostali złapani? Jak każda metodologia badawcza, ta zastosowana przez badaczy z Yale nie jest doskonała, o czym dobrze wiedzieli. Naukowcy uznali cztery niedociągnięcia w swoim projekcie badawczym. Najpierw przestudiowali tylko osiem przestępstw federalnych. Istnieje wiele innych przestępstw federalnych, które można by nazwać przestępstwami umysłowymi. Możliwe, że gdyby badacze uwzględnili inną mieszankę przestępstw, ich wyniki mogłyby ulec zmianie. Na przykład w badaniu nie uwzględniono ani naruszeń środowiska, ani przepisów dotyczących bezpieczeństwa w miejscu pracy, ale są to niezwykle ważne formy przestępczości umysłowej. Po drugie, w czasie badania istniało 91 federalnych sądów rejonowych. Naukowcy przebadali tylko siedem. Te siedem zostało wybranych, ponieważ były duże, a naukowcy sądzili, że prawdopodobnie będą miały wiele przypadków przestępstw umysłowych. Podobnie jak w przypadku kombinacji wykroczeń, możliwe jest, że gdyby wybrano inny zestaw okręgów, wyniki również mogłyby ulec zmianie. Rzeczywiście, jedno badanie sugeruje, że praktyki wydawania wyroków mogą się różnić w zależności od wielkości i kombinacji spraw w okręgu. Sędziowie w mniejszych okręgach, w których występuje mniej spraw umysłowych, najwyraźniej rozpatrują je inaczej niż ich odpowiednicy w dużych okręgach miejskich. Podsumowując, pierwsze dwa niedociągnięcia stwarzają możliwość, że gdybyśmy spojrzeli na inną próbkę, moglibyśmy zobaczyć inny obraz. Na przykład, jest z pewnością możliwe, że ludzie, którzy dokonują malwersacji bankowych w Nowym Jorku, nie są podobni do tych, którzy dokonują defraudacji, powiedzmy, w Amarillo w Teksasie. To, czy próba jest reprezentatywna dla wszystkich możliwych przypadków, z których została pobrana, jest powszechnym problemem w badaniach nauk społecznych. Najlepszym sposobem na rozwiązanie tego problemu jest przyjrzenie się więcej niż jednej próbce. Jeśli wyniki z różnych próbek i badań są zbieżne, możemy mieć do nich znacznie większe zaufanie niż w przypadku pojedynczego punktu obserwacyjnego. Na szczęście dla nas, w tym samym czasie, gdy naukowcy z Yale prowadzili swoje badania, toczyło się również kilka innych śledztw dotyczących przestępców umysłowych w systemie federalnym. Nie będziemy teraz szczegółowo opisywać tych badań, ale wykorzystamy je później jako sprawdzenie wyników projektu Yale. Dwa ostatnie niedociągnięcia są potencjalnie poważniejsze. Oba dotyczą typów ludzi i przestępstw, na które zwracamy uwagę, jeśli nasza strategia pobierania próbek jest ograniczona do skazanych przestępców. Uwzględniając tylko sprawy, które zakończyły się skazaniem oskarżonego w federalnym sądzie karnym, w badaniu pominięto wszystkie osoby umysłowe, które były rozpatrywane w inny sposób, na przykład w sądach cywilnych lub w postępowaniu regulacyjnym. Innymi słowy, w badaniu pominięto wszystkie osoby, których sprawy mogły być rozpatrywane w sądzie karnym, ale z jakiegoś powodu tak się nie stało. To nie jest mało istotna kwestia. Obraz przestępcy umysłowego, jaki uzyskujemy, zależy całkowicie od tego, kto zostanie wciągnięty w system wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Jeśli proces wciągania ludzi do systemu jest w jakiś sposób stronniczy, to nasz obraz przestępcy w białych kołnierzykach również będzie stronniczy. Wyobraźmy sobie na przykład, że w czasie badania Yale dwóch pracowników banku zostało przyłapanych przez swoich pracodawców na defraudacji. Jedną z osób był starszy biały mężczyzna, który był wiceprezesem banku, a drugą była młoda czarnoskóra kobieta, która była kasjerką. Załóżmy ponadto, że z jakiegoś powodu pracodawca białego człowieka decyduje się go zwolnić, zamiast wnieść oskarżenie. Ta pozorna hojność ze strony pracodawcy nie jest tak nieprawdopodobna ani dziwaczna, jak mogłoby się na początku wydawać. Właściciele banku mogą chcieć uniknąć zakłopotania związanego z umieszczeniem nazwiska urzędnika bankowego w dokumencie, co nie świadczyłoby dobrze o banku. Kto chce lokować pieniądze w banku, który najwyraźniej ma oszustów na kierowniczych stanowiskach? Z drugiej strony pracodawca czarnej kobiety dzwoni do miejscowego prokuratora okręgowego, który wnosi oskarżenie przeciwko kobiecie do sądu federalnego. Kobieta zostaje ostatecznie skazana za malwersacje bankowe. Możesz zobaczyć problem. Nasi dwaj malwersanci bankowi różnią się diametralnie cechami socjodemograficznymi, ale tylko jeden może pojawić się w badaniu Yale. Jeśli coś takiego zdarza się często, to użycie akt skazujących jako naszego źródła danych da nam zniekształcony obraz cech przestępców umysłowych. Jak często takie rzeczy się zdarzają? tak naprawdę nie wiemy. Chociaż istnieje wiele badań, które informują nas o tym, jak ludzie są traktowani po dostaniu się do wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, znacznie mniej badań dotyczyło przede wszystkim tego, jak ludzie się tam trafiają. W idealnym świecie ludzie byliby wciągani do systemu na podstawie dowodów przeciwko nim i powagi przestępstw, które zdaniem policji popełnili. Ale nie żyjemy w idealnym świecie, zwłaszcza jeśli chodzi o przestępczość umysłową. Nieliczne dostępne badania dotyczące tego, w jaki sposób przestępcy umysłowi dostają się do wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, sugerują, że inne czynniki oprócz dowodów i powagi często odgrywają pewną rolę. Na przykład Susan Shapiro badała, w jaki sposób Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) podejmuje decyzje egzekucyjne. Stwierdziła, że status i pozycja organizacyjna oskarżonego miały wpływ na to, czy SEC kierowała osoby podejrzane o naruszenie papierów wartościowych do prokuratorów federalnych na rozprawę, czy też zajmowała się nimi wewnętrznie w ramach postępowania administracyjnego. Co dziwne, z powodów, które są zbyt złożone, by je teraz omawiać, osoby oskarżone o mniej poważne naruszenia papierów wartościowych częściej trafiały do sądu niż osoby oskarżone o poważniejsze przestępstwa. Oczywiście Shapiro to tylko jedno badanie, a SEC to tylko jedna agencja regulacyjna. Niemniej jednak jej ustalenia powinny służyć jako przestroga, że musimy być świadomi ograniczeń rejestrów sądowych jako źródeł danych. Ostatnia wada wykorzystania wyroków skazujących do identyfikacji przestępców umysłowych dotyczy również kwestii, kto w pierwszej kolejności trafia do wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Używając wyroków skazujących jako naszego kryterium, pomijamy wszystkich tych przestępców, którzy uniknęli skazania. Oczywiście dotyczy to także tych, którzy zostali uniewinnieni na rozprawie, mimo że rzeczywiście są winni. Nie jest to duży problem, ponieważ wszelkiego rodzaju uniewinnienia - słuszne lub nie - tak naprawdę nie zdarzają się zbyt często. Możemy więc być całkiem bezpieczni, ignorując to źródło uprzedzeń. Co jednak ważniejsze, przegapimy również wszystkie te przestępstwa, które nigdy nie zostaną wykryte. Innymi słowy, zapisy skazujące dają nam tylko przestępców, którzy mają pecha lub są wystarczająco nieostrożni, aby zostać złapani. Na przykład, wracając ponownie do naszych dwóch malwersantów bankowych, załóżmy, że ze względu na swoją pozycję wiceprezes banku jest w stanie zatuszować swoje przestępstwo, aby nigdy nie zostało odkryte. Jeśli wiceprezesom banków często uchodzi na sucho defraudacja, podczas gdy kasjerom bankowym rzadko się to udaje, to akta skazujące przedstawiają stronniczy obraz tego, kto popełnia malwersacje bankowe. Jak przekonamy się , wykrywanie jest dużym problemem w badaniu i kontrolowaniu przestępczości umysłowej. Zawsze można dyskutować, czy wykroczenia i przestępcy, których wykrywamy, są tymi samymi wykroczeniami i przestępcami, którzy umykają wykryciu. Z drugiej strony nie wiemy też, czy przestępstwa, które pozostają niewykryte lub które nie kończą się wyrokami sądowymi, naprawdę tak bardzo różnią się od tych, które wychodzą na jaw. Niektórzy uczeni umysłowi twierdzą, że przestępcy o wysokim statusie społecznym i sile ekonomicznej wykorzystują te zalety, aby uniknąć ścigania. Temu poglądowi przeciwstawiają się badania, które sugerują, że prokuratorzy rzeczywiście lubią zajmować się "dużymi sprawami", że tak powiem, i chętnie podejmują sprawy z wysoko postawionymi oskarżonymi. Na przykład, kiedy był prokuratorem generalnym Nowego Jorku, Elliot Spitzer zrobił karierę, zajmując się bardzo głośnymi sprawami umysłowymi. W jednym z nielicznych badań, w których bardzo dokładnie przyjrzano się, którzy oskarżeni trafiają do sądu, a którzy nie, Kenneth Mann stwierdził, że kryminalistyczne zachowanie oskarżonych, którzy stanęli przed sądem, i tych, którzy wyszli na wolność, było zwykle dość podobne. Liczyły się niewielkie różnice w dowodach, z którymi musieli pracować śledczy i prokuratorzy. Jak zauważają badacze z Yale, nie ma pewności, czy wykryci oskarżeni to ci sami, którzy unikają wykrycia. Niemniej jednak zgadzamy się z nimi, że możemy się wiele dowiedzieć o przestępczości umysłowej, dokładnie badając skazanych oskarżonych i ich przestępstwa. Podsumowując, składają się na to cztery niedociągnięcia badania Yale: nie możemy być całkowicie pewni, że przestępcy i wykroczenia w tym badaniu reprezentują wszystkie przestępstwa umysłowe. Przyczyną naszej niepewności jest to, że (1) inna kombinacja przewinień może dać różne wyniki; (2) inna mieszanka okręgów może dać różne wyniki; (3) niektórzy przestępcy, którzy mogli zostać włączeni do badania, nie byli, ponieważ ich sprawy były prowadzone w inny sposób; oraz (4) skazani przestępcy mogą nie być tymi samymi, co ci, którzy w pierwszej kolejności unikają wykrycia. Nie są to błahe mankamenty, ale nie należy przeceniać ich wagi. Możemy zająć się dwoma pierwszymi, patrząc na inne badania przestępców federalnych, które wykorzystują różne przestępstwa i różne dystrykty. Jeśli chodzi o dwa ostatnie niedociągnięcia, prawdopodobnie najlepsze, co możemy zrobić, to przyznać, że to, co widzimy, może nie być wszystkim. Niemniej jednak badania Yale dotyczące przestępczości umysłowej przynajmniej mogą nam pokazać, jak wyglądają skazani przestępcy umysłowi. Będziemy musieli zostawić to innym, aby dowiedzieć się, czy ci, którzy w jakiś sposób unikają przekonania, naprawdę są tak bardzo różni.

Charakterystyka społeczno-demograficzna przestępców umysłowych

Anthony Fastow, Kenneth Lay, Bernard Ebbers, Richard Koslowski, Martha Stewart - jeśli śledziłeś wiadomości w ciągu ostatnich kilku lat, te nazwiska i najprawdopodobniej twarze są ci znajome. Są to znane osoby, które zostały oskarżone, aw niektórych przypadkach skazane za przestępstwa umysłowe. Anthony Fastow był byłym dyrektorem finansowym Enronu. W 2004 roku przyznał się do oszustwa księgowego i został skazany na więzienie federalne. Jego były szef, Kenneth Lay, został skazany za oszustwo w 2006 roku. Bernard Ebbers był byłym szefem World Com. Został skazany za oszustwa księgowe. Richard Koslowski był byłym szefem Tyco International, dużego konglomeratu. Został skazany za kradzież miliardów dolarów ze swojej firmy. I wreszcie Martha Stewart, najsłynniejsza z nich wszystkich. Została skazana za okłamywanie władz federalnych w sprawie transakcji giełdowych i została skazana na 5 miesięcy w federalnym zakładzie poprawczym. Osoby te reprezentują archetyp przestępcy umysłowego. Są bogatymi, białymi i dobrze wykształconymi dorosłymi. W czasie, gdy popełniali przestępstwa, zajmowali potężne stanowiska kierownicze w dużych korporacjach. Chociaż nie wszyscy urodzili się zamożni, żaden z nich nie pochodził z rodziny, którą można by nazwać defaworyzowaną lub niespokojną. Trudno byłoby znaleźć grupę bardziej pasującą do powszechnego wyobrażenia czy stereotypu przestępcy umysłowego niż te osoby. Nigdy nie pomyliłbyś tych ludzi ze zwykłymi przestępcami. Czy taka jest większość ludzi skazanych za przestępstwa umysłowe? Odpowiedź brzmi częściowo tak, a częściowo nie. Część odpowiedzi "częściowo tak" dotyczy wieku, rasy i cech płciowych przestępców umysłowych oraz ich statusu zatrudnienia i poziomu wykształcenia. Dane w Tabeli 1 pochodzą z badania Yale.

Pospolici przestępcy: przestępcy umysłowi: ogół społeczeństwa

Płeć (mężczyzna): 68,6% : 85,5% : 48,6%
Rasa (biała) : 34,3% : 81,7% : 76,8%
Wiek (średni wiek): 30:40:30
Edukacja
Absolwenci szkół średnich : 45,5% : 79,3% : 69,0%
Absolwenci szkół wyższych : 3,9% : 27,1% : 19,0%
Zatrudnienie
Bezrobotny : 56,7% : 5,7% : 5,9%
Stale zatrudniony : 12,7% : 58,4% : Niedostępne

Porównuje przestępców umysłowych w próbie z pospolitymi przestępcami i populacją ogólną siedmiu okręgów, w których przeprowadzono badanie. Przyjrzyjmy się najpierw cechom płci, rasy i wieku osób skazanych za przestępstwa umysłowe i porównajmy je z ogółem społeczeństwa. Najbardziej uderzającym i oczywistym faktem jest to, że przestępcy umysłowi to w przeważającej mierze mężczyźni. Około połowa ogółu społeczeństwa to mężczyźni, ale prawie dziewięciu na dziesięciu przestępców umysłowych to mężczyźni. Przestępcy umysłowi również częściej są biali (81,7%) niż członkowie ogółu społeczeństwa (76,8%), ale nadreprezentacja białych w próbie jest tylko niewiele większa, niż moglibyśmy się spodziewać przez przypadek. Wreszcie, średni wiek osób skazanych za przestępstwa umysłowe wynosi 40 lat, czyli znacznie więcej niż średni wiek ogółu społeczeństwa w tych okręgach wynoszący 30 lat. Zatem w porównaniu z ogółem społeczeństwa ludzie skazani za przestępstwa umysłowe są starsi, nieco częściej biali i znacznie częściej mężczyźni. Jak przestępcy w białych kołnierzykach wypadają w porównaniu z ludźmi popełniającymi pospolite przestępstwa bez użycia przemocy? Tutaj występują znaczne różnice, zwłaszcza w odniesieniu do rasy. Około ośmiu na dziesięciu przestępców umysłowych jest białych (81,7%), ale tylko około jeden na trzech pospolitych przestępców jest biały (34,3%). Patrząc na dane z perspektywy innej niż biała, możemy powiedzieć, że około dwóch trzecich pospolitych przestępców nie jest rasy białej (65,7%). Socjolodzy ująliby to w ten sposób: osoby niebiałe są rażąco nadreprezentowane wśród pospolitych przestępców i niedostatecznie reprezentowane wśród przestępców umysłowych. Dla kontrastu, biali są rażąco niedostatecznie reprezentowani wśród pospolitych przestępców i nadreprezentowani wśród przestępców umysłowych. Są też inne różnice. Osoby skazane za przestępstwa pospolite bez użycia przemocy są średnio o 10 lat młodsze od przestępców umysłowych. Oczywiste jest również, że przestępczość pospolita jest bardziej pracodawcą zapewniającym równe szanse niż przestępczość umysłowa. Ponad 30% pospolitych przestępców to kobiety w porównaniu z mniej niż 15% przestępcami w białych kołnierzykach. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety są znacznie mniej skłonne do popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa niż mężczyźni. Teraz przechodzimy do części odpowiedzi "częściowo nie" na nasze pytanie dotyczące tego, jak dobrze opisane wcześniej osoby reprezentują ogólnie przestępców umysłowych. Zaawansowane wykształcenie i stałe zatrudnienie to dwa standardowe wyznaczniki sukcesu w naszym społeczeństwie i dwie cechy, które są powszechnie kojarzone z przestępcami umysłowymi. Dane przedstawione w tabeli 1 dotyczące edukacji i zatrudnienia wymagają dokładnej analizy. W pewnym sensie sugeruje to, że być może będziemy musieli przemyśleć statusową część wizerunku przestępcy umysłowego. Jak nie powinno dziwić, przestępcy umysłowi są rzeczywiście znacznie bardziej wykształceni niż zwykli przestępcy. Prawie 80% przestępców umysłowych ukończyło co najmniej szkołę średnią, w porównaniu z mniej niż połową zwykłych przestępców. Ponad jedna czwarta przestępców umysłowych to absolwenci szkół wyższych (27,1%) w porównaniu z mniej niż 5% pospolitych przestępców (3,9%). W pewnym sensie wyniki te są dokładnie takie, jakich byśmy oczekiwali. Przestępcy w białych kołnierzykach są lepiej wykształceni niż zwykli przestępcy. Jednak w innym sensie wyniki te nie pasują do standardowego poglądu na przestępcę umysłowego. Większość przestępców umysłowych nie ma wyższego wykształcenia. Ponad 70% z nich to nie absolwenci szkół wyższych. Prawdą jest, że przestępcy umysłowi częściej kończą studia niż członkowie ogółu społeczeństwa (odpowiednio 27,3% i 9,0%), ale różnica nie jest duża. Jeśli chodzi o edukację, przestępcy w białych kołnierzykach są zatem w lepszej sytuacji niż ogół społeczeństwa, ale nie byłoby słuszne stwierdzenie, że zawsze są oni dobrze wykształceni. W odniesieniu do standardowego poglądu na przestępców umysłowych ważne jest stwierdzenie, że większość z nich nie ma wykształcenia wyższego. Wykształcenie wyższe jest wskaźnikiem wysokiego statusu społecznego. Przestępcy, którzy nie ukończyli studiów wyższych, nie mają jednej z odznak wysokiego statusu społecznego, które Sutherland i ci, którzy przyjmują jego podejście, często identyfikują się z przestępcami umysłowymi. Wyniki dotyczące statusu zatrudnienia podważają również standardowy wizerunek przestępcy umysłowego. Podobnie jak w przypadku edukacji, przestępcy umysłowi i zwykli przestępcy różnią się diametralnie pod względem statusu zatrudnienia. Ponad połowa (56,7%) pospolitych przestępców była bezrobotna w momencie popełnienia przestępstwa kryterium, które doprowadziło ich do sądu federalnego. Natomiast tylko 5,7% przestępców umysłowych było bezrobotnych w momencie popełnienia przestępstwa. Odsetek ten odpowiada prawie dokładnie stopie bezrobocia dla ogółu społeczeństwa (5,9%). Jak na razie dobrze. Ponownie, tego byśmy się spodziewali. Nie jest zaskakujące, że większość pospolitych przestępców to osoby bezrobotne. Oczekujemy, że będą żyć w niekorzystnych warunkach. Ale obraz staje się bardziej zagadkowy, gdy mu się przyjrzymy wskaźnik "stałego zatrudnienia" dla przestępców umysłowych. W badaniach Yale, stałe zatrudnienie oznaczało, że dana osoba miała nieprzerwane zatrudnienie w okresie 5 lat poprzedzających skazanie. Mniej niż 60% przestępców umysłowych było zatrudnionych na stałe (58,7%) przed skazaniem. To prawda, że wygląda to całkiem nieźle w porównaniu z pospolitymi przestępcami, którzy mieli stałą stopę zatrudnienia na poziomie zaledwie 12,7%. Ale oznacza to również, że ponad 40% przestępców umysłowych nie było zatrudnionych na stałe przed skazaniem. W liczbach i tabelach łatwo się pogubić i, jak mówi stare porzekadło, przeoczyć las na rzecz drzew. Cofnijmy się więc i spróbujmy podsumować główne wnioski, jakie możemy wyciągnąć z tabeli 2.1. Po pierwsze, zgodnie z oczekiwaniami, typowym przestępcą umysłowym jest biały mężczyzna w średnim wieku. Po drugie, zgodnie z oczekiwaniami, przestępcy umysłowi są przeciętnie lepiej wykształceni i mają większe szanse na zatrudnienie niż zwykli przestępcy. Po trzecie jednak, i nie zgodnie z oczekiwaniami, większość przestępców umysłowych ma jedynie wykształcenie średnie, a znaczna część z nich nie może liczyć na stałe zatrudnienie przed popełnieniem przestępstwa. Tak więc osoby skazane za przestępstwa umysłowe w sądach federalnych rzeczywiście różnią się od zwykłych przestępców, ale średnio nie wydają się być elitami społecznymi. Nie wydają się mieć wysokiego statusu społecznego. Dane przedstawione w tabeli 1 dotyczą wszystkich przestępców umysłowych w badaniu Yale rozpatrywanych jako grupa. Przypomnijmy jednak, że naukowcy z Yale wybrali osoby, które zostały skazane za osiem różnych rodzajów przestępstw umysłowych, od osób naruszających przepisy antymonopolowe po malwersacje bankowe. Wystarczy chwila zastanowienia, aby zdać sobie sprawę, że osoby dopuszczające się naruszeń przepisów antymonopolowych mogą nie być tymi samymi osobami, które dopuszczają się malwersacji bankowych. Chociaż wiemy, że przeciętnie przestępcy umysłowi nie są podobni do zwykłych przestępców pod względem wieku, rasy, zatrudnienia i wykształcenia, nie oznacza to, że wszyscy przestępcy umysłowi są do siebie podobni. Mogą istnieć znaczne różnice w cechach społecznych przestępców umysłowych, a różnice te mogą być powiązane z rodzajami przestępstw, które popełniają. W Tabeli 2 ponownie badamy społeczne i demograficzne cechy przestępców umysłowych. Jednak tym razem, zamiast patrzeć na grupę jako całość, kategoryzujemy przestępców według rodzaju popełnionego przestępstwa.



Ta krzyżowa kategoryzacja skutkuje złożoną tabelą, która może wyglądać zniechęcająco. Rzeczywiście, zawiera wiele informacji, ale jeśli będziemy postępować systematycznie, powinniśmy być w stanie nadać temu sens. I, jak zobaczymy, nasze wysiłki zostaną nagrodzone, gdy pojawią się intrygujące odkrycia dotyczące przestępców umysłowych. Zacznijmy od rozważenia standardowych cech demograficznych, zaczynając od rasy, która znajduje się w pierwszym rzędzie tabeli. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że w dekadzie lat 70. swoje szanse znalezienie nie-białego podmiotu naruszającego przepisy antymonopolowe lub papiery wartościowe było znikome lub żadne. Ponad 99% osób naruszających przepisy antymonopolowe i papierów wartościowych było rasy białej. W próbie Yale było 117 osób naruszających przepisy antymonopolowe, z czego 116 było rasy białej; co zdumiewające, spośród 225 naruszeń papierów wartościowych 224 było białych. Na drugim końcu spektrum tylko 61,8% sprawców fałszywych roszczeń było rasy białej, co oczywiście oznacza, że prawie 40% z nich nie było rasy białej, a tylko 71,5% osób popełniających oszustwa kredytowe i kredytowe było rasy białej. Odsetek białych w pozostałych czterech kategoriach wykroczeń mieści się między tymi dwoma punktami końcowymi. Tak więc w czasie badania Yale naruszenia przepisów antymonopolowych i papierów wartościowych były popełniane praktycznie wyłącznie przez białych. To uderzające odkrycie, że istnieją tak duże różnice w składzie rasowym różnych rodzajów przestępstw. Historia jest podobna, gdy spojrzymy na płeć. Podobnie jak w przypadku rasy, zauważamy znaczące różnice między typami przestępstw ze względu na płeć. Z bardzo nielicznymi wyjątkami, naruszenia przepisów antymonopolowych, papierów wartościowych, podatków i przekupstwa są popełniane przez mężczyzn. Natomiast prawie połowa malwersantów bankowych to kobiety. Ponownie obserwujemy duże różnice między przestępstwami w odniesieniu do głównej cechy demograficznej. Wreszcie jest wiek. Wyróżniają się dwie liczby. Średnia wieku antymonopolowych gwałcicieli to 53 lata, a średnia wieku malwersantów bankowych to 31 lat. Defraudacji bankowych dopuszczają się stosunkowo młodzi ludzie, a konspiracje antymonopolowe dopuszczają się osoby, które są już prawie uprawnione do wcześniejszej emerytury. Przepraszamy za powtórzenie, ale jak bez wątpienia już zauważyliście, istnieją duże różnice między wiekami wykroczeń. Istotne są systematyczne różnice, takie jak te, które znaleźliśmy tutaj dla rasy, płci i wieku. Są wskazówkami, jak działa świat. Z definicji systematyczne zmiany nie pojawiają się przypadkowo. Są wynikiem pewnego rodzaju systematycznego procesu przyczynowego. Jeśli potrafimy zidentyfikować i zrozumieć te różnice, jesteśmy na dobrej drodze do zrozumienia leżących u ich podstaw procesów przyczynowych, które je wytworzyły. W naszym przypadku oznacza to zrozumienie, w jaki sposób i dlaczego określone typy ludzi mają tendencję do popełniania określonych rodzajów przestępstw umysłowych. Przez określone typy ludzi rozumiemy tylko ludzi, którzy mają określone cechy demograficzne. Jak powinieneś wiedzieć, mamy pomysł lub hipotezę dotyczącą tego, co dzieje się z przestępczością umysłową, którą przedstawiliśmy wcześniej i którą będziemy rozwijać w tym tekście. Krótko mówiąc, nasza hipoteza jest taka, że dostęp do możliwości przestępczości umysłowej różni się w zależności od rasy, płci i wieku, a także innych zmiennych, i to dostęp do możliwości wyjaśnia wzorce w charakterystyce społecznej i demograficznej przestępców umysłowych. W Tabeli 2 widzimy pierwsze wstępne dowody przemawiające za tą hipotezą. Pomocne może być wyjaśnienie naszego rozumowania bardziej szczegółowo i na przykładzie. Aby popełnić określone rodzaje przestępstw umysłowych, praktycznie wymagane jest posiadanie dostępu do określonych stanowisk zawodowych. Innymi słowy, musisz pracować w określonej branży lub mieć określony rodzaj pracy, aby mieć możliwość popełnienia przestępstwa. Na przykład o wiele łatwiej jest popełnić przestępstwo związane z papierami wartościowymi, jeśli pracujesz w branży papierów wartościowych jako, powiedzmy, makler giełdowy lub analityk giełdowy. Ponieważ większość osób pracujących w branży papierów wartościowych to biali mężczyźni, nie powinno nas dziwić, że większość przestępców papierów wartościowych to biali mężczyźni. Nie powinno nas też dziwić, że większość osób naruszających przepisy antymonopolowe to biali mężczyźni. Aby popełnić naruszenie prawa antymonopolowego, trzeba mieć kierownicze stanowisko w dość dużej firmie. Jak dokumentujemy później, stanowiska te są zajmowane nieproporcjonalnie przez białych mężczyzn. W Tabeli 2 znajdują się inne wskazówki, że cechy społeczne wpływają na dostęp do możliwości związanych z przestępczością umysłową. Dolna połowa tabeli zawiera informacje o sytuacji finansowej, wykształceniu i posiadaniu mieszkania przestępców umysłowych w każdej z kategorii przestępstw. Status majątkowy ocenia się na podstawie mediany aktywów i pasywów sprawców w poszczególnych kategoriach przestępstw. Pouczające jest porównanie przestępców antymonopolowych do malwersantów bankowych. Mediana aktywów przestępców antymonopolowych wynosi aż 650 000 USD. Dla oszustów bankowych mediana aktywów wynosi zaledwie 2000 dolarów, co oznacza, że z definicji połowa z nich ma mniej niż 2000 dolarów aktywów. Ponieważ ich średnie zobowiązania wynoszą 3000 USD, wielu z nich jest w dołku. Sytuacja finansowa przestępców antymonopolowych wygląda solidnie, podczas gdy malwersanci bankowi wyglądają, jakby po prostu żyli od wypłaty do wypłaty. Widzimy podobne skrajne różnice między przestępcami antymonopolowymi a malwersantami bankowymi w edukacji i posiadaniu domu. Czterech na dziesięciu przestępców antymonopolowych (40%) to absolwenci szkół wyższych, a około jeden na dziesięciu malwersantów bankowych (13%). Blisko 90% przestępców antymonopolowych (87,8%) posiada swoje domy, podczas gdy mniej niż jedna trzecia malwersantów bankowych ma swoje domy. Pozostałe kategorie przestępstw mieszczą się pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Wydaje się, że przestępcy zajmujący się papierami wartościowymi nie są tak zamożni jak przestępcy antymonopolowi pod względem sytuacji finansowej lub własności domów. Mimo to są pod tym względem zdecydowanie lepsi niż osoby skazane za oszustwa pocztowe, które bardziej przypominają bankowych malwersantów. Mniej niż jedna czwarta sprawców oszustw pocztowych ma wyższe wykształcenie; tylko jedna trzecia posiada własne domy; a ich średnie zobowiązania przekraczają ich średnie aktywa. Rzeczywiście, jedyną zauważalną różnicą między tymi, którzy dopuszczają się malwersacji bankowych, a tymi, którzy dopuszczają się oszustw pocztowych, jest płeć. Prawie połowa malwersantów bankowych to kobiety, a ośmiu na dziesięciu sprawców oszustw pocztowych to mężczyźni. Podobnie jak inni, stwierdzamy różnice rasowe i płciowe w popełnianiu przestępstw, co interpretujemy jako oznaczające, że istnieją różnice rasowe i płciowe w możliwościach obrażania.

Kontrola ważności

Do tej pory wszystko, czego dowiedzieliśmy się o przestępcach umysłowych, pochodziło wyłącznie z badań Yale. Jak zauważyliśmy na początku, badanie Yale jest tylko jednym badaniem i zawsze jest możliwe, że próba przestępców zastosowana w badaniu Yale jest w jakiś sposób niezwykła lub nie jest reprezentatywna dla ogółu przestępców umysłowych. Na szczęście dla nas, mniej więcej w tym samym czasie, co badanie Yale, trwało również inne dochodzenie finansowane ze środków federalnych w sprawie wyroków dla pracowników umysłowych. W tym badaniu, przeprowadzonym przez Briana Forsta i Williama Rhodesa, wykorzystano podobną metodologię i wybrano 2643 osoby skazane za sześć rzekomych przestępstw umysłowych z ośmiu federalnych sądów okręgowych. Przestępstwa umysłowe obejmowały malwersacje bankowe, przekupstwo, fałszywe roszczenia, oszustwa pocztowe, naruszenia podatku dochodowego i malwersacje pocztowe. Badacze uwzględnili w swojej próbie również osoby skazane za przestępstwa inne niż umysłowe lub pospolite. Przestępstwa inne niż umysłowe obejmowały napady na banki, narkotyki, zabójstwa i fałszerstwa pocztowe. Następnie, podobnie jak w badaniu Yale, dane o sprawcach i ich wykroczeniach zostały wyodrębnione z raportów PSI. Dla naszych celów ważną rzeczą w badaniu Forst i Rhodes jest to, że przestępcy pochodzą z różnych okręgów federalnych, a zestaw przestępstw jest podobny, choć nie do końca taki sam. Na przykład defraudacja pocztowa, która występuje w próbie Forst i Rhodes, nie została uwzględniona w badaniu Yale, a w badaniu Forst i Rhodes brakuje przestępców antymonopolowych i papierów wartościowych. Cztery pospolite przestępstwa w badaniu Forst i Rhodes są generalnie poważniejsze niż dwa przestępstwa przeciwko mieniu pospolitemu bez użycia przemocy (kradzież pocztowa i fałszerstwo poczty) w badaniu Yale. Dzięki danym Forst i Rhodes możemy sprawdzić znaczenie przynajmniej jednego z potencjalnych niedociągnięć badania Yale. Możemy zobaczyć, jak porównują się cechy społeczne i demograficzne przestępców umysłowych skazanych za podobne przestępstwa, ale w różnych okręgach federalnych. Czy są podobne czy różne? Odpowiedź na to pytanie jest taka, że są one niezwykle podobne. W tabeli przedstawiono informacje dotyczące charakterystyki społecznej i demograficznej sprawców w poszczególnych kategoriach przestępstw zarówno dla badań Yale, jak i Forst i Rhodes.



Jednak dla uproszczenia omówimy tylko wyniki dotyczące osób naruszających przepisy podatkowe i malwersantów bankowych. Wyniki dla innych przestępstw są do nich zbliżone. Jeśli chodzi o wiek, rasę i płeć, przestępcy podatkowi w badaniu Yale są praktycznie identyczni z tymi w badaniu Forsta i Rhodesa, to samo dotyczy malwersantów bankowych z obu badań. Średni wiek przestępcy podatkowego w badaniu Yale wynosi 47 lat w porównaniu do 48 lat w badaniu Forst i Rhodes, podczas gdy średni wiek defraudatora bankowego w badaniu Yale to 31 lat w porównaniu do 30 lat w badaniu Forst i Rhodes. Różnice rasowe i płciowe są równie niewielkie. Najbardziej uderzające jest podobieństwo w ogólnym schemacie cech. W obu badaniach przestępcami podatkowymi są w przeważającej mierze biali mężczyźni po czterdziestce. Wynik ten prawdopodobnie wynika z przewagi mężczyzn jako głów gospodarstw domowych i domyślnie jako głównych podatników w latach 70. W obu badaniach stwierdziliśmy również, że malwersacje bankowe dotyczą osób, które są młodsze i częściej są kobietami lub osobami rasy innej niż osoby naruszające przepisy podatkowe. Te podobieństwa we wzorcach rozciągają się na inne cechy, takie jak ukończenie studiów i posiadanie domu. W obu badaniach stwierdzamy, że osoby naruszające przepisy podatkowe częściej niż osoby zajmujące się malwersacjami bankowymi osiągnęły te dwa wskaźniki sukcesu społecznego. Chociaż nie będziemy ich tutaj omawiać, jeśli przyjrzysz się innym kategoriom przestępstw w tabeli , zobaczysz, że przestępcy w jednym badaniu dobrze pasują do swoich odpowiedników w drugim badaniu. Podobieństwo między przestępcami w obu badaniach oznacza, że możemy być dość pewni, że generalnie reprezentują oni typ ludzi, którzy są skazani za te konkretne przestępstwa typu "białych kołnierzyków" w sądach federalnych. Innymi słowy, możemy mieć pewne zaufanie co do słuszności i możliwości uogólnienia tego, czego dowiedzieliśmy się do tej pory o przestępcach umysłowych, przynajmniej tych, którzy zostali skazani przez federalne sądy rejonowe w latach siedemdziesiątych. Co możemy wywnioskować z tych wszystkich liczb i porównań? Wyróżniają się dwa punkty. Po pierwsze, jako grupa przestępcy umysłowi nie przypominają zwykłych przestępców. Obie grupy pochodzą z różnych sektorów populacji. Po drugie, nie wszyscy przestępcy umysłowi są tacy sami. Nie wszyscy są dobrze wykształceni lub bogaci. Rzeczywiście, istnieją znaczne różnice w cechach społecznych i demograficznych osób popełniających przestępstwa umysłowe. Niektórzy rzeczywiście pasują do stereotypu przestępcy umysłowego jako wykształconego, bogatego, zatrudnionego białego mężczyzny, ale inni nie podzielają tych cech. W ten sposób przestępcy w białych kołnierzykach okazują się bardziej zróżnicowani społecznie i demograficznie, niż sugeruje to standardowy pogląd.

Kariery przestępcze umysłowe

Sformułowanie kariera przestępcy umysłowego wydaje się oksymoronem. Częścią standardowego poglądu na przestępców umysłowych jest to, że są to osoby z głównego nurtu, przestrzegające prawa. Zakłada się, że są to przestępcy jednorazowi, a nie ludzie, którzy regularnie dopuszczają się przestępstw. W przeciwieństwie do zwykłego ulicznego przestępcy, który zwykle miał wielokrotne kontakty z wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, uważa się, że przestępcy umysłowi nie mają wcześniejszej karalności. Pomyśl o przestępcach w białych kołnierzykach przedstawionych wcześniej oraz o innych, o których ostatnio mówiono w wiadomościach. Na przykład Martha Stewart i Anthony Fastow z pewnością nie mają długiej historii aresztowań. Kiedy pojawiali się przed sędziami, którzy wydali wyroki, mogli słusznie twierdzić, że popełnili przestępstwo po raz pierwszy. Ale, jak już się dowiedzieliśmy, Martha Stewart i Anthony Fastow nie są typowymi osobami skazanymi za przestępstwa typu "białe kołnierzyki". Większość ludzi skazanych za przestępstwa umysłowe nie jest taka jak oni. Większość przestępców umysłowych, którzy pojawiają się w federalnym systemie wymiaru sprawiedliwości, nie jest tak zamożna, dobrze wykształcona ani społecznie powiązana jak oni. Być może więc większość przestępców umysłowych nie przypomina tych elitarnych jednostek również pod względem ich zaangażowania w działalność przestępczą. Do niedawna tak naprawdę niewiele wiedzieliśmy o karach przestępców umysłowych. Jednak dzięki badaniu Yale oraz projekt Forst i Rhodes sytuacja uległa poprawie. W obu tych badaniach badacze uzyskali od PSI szczegółowe informacje na temat rejestrów karnych przestępców. Ponadto David Weisburd, Elin Waring i Ellen Chayet zebrali więcej danych na temat przestępców w badaniu Yale 10 lat po ich skazaniu za pierwotne przestępstwa kryterium. Analiza tych danych ujawniła zaskakujące odkrycia dotyczące przestępczej działalności przestępców umysłowych. Okazuje się, że jako grupa przestępcy umysłowi nie są tak uczciwi i przestrzegają prawa, jak myśleliśmy. Jednak nie są też tak zakorzenieni w przestępczym stylu życia, jak zwykli przestępcy uliczni. Jak więc zobaczymy, nasz wizerunek przestępcy umysłowego będzie musiał zostać ponownie zmodyfikowany, ale nie całkowicie porzucony. Jedno z bardziej niezwykłych odkryć, które wyłoniło się z badań Yale i które zostało powtórzone w badaniu Forsta i Rhodesa, dotyczy wcześniejszej karalności przestępców umysłowych. Wbrew temu, czego byśmy oczekiwali, w obu badaniach stwierdzamy, że w momencie skazania za przestępstwa objęte kryterium, zaskakująco duży odsetek przestępców umysłowych miał już wcześniej uprzednią karalność. W tabeli 2.4 przedstawiono informacje dotyczące wcześniejszych aresztowań dla wszystkich kategorii przestępstw umysłowych oraz dla kategorii przestępstw pospolitych w obu badaniach.

Przestępstwo: Badanie Yale: Badanie Forsta i Rhodesa

Pracownik umysłowy : 43 : 39
Prawo antymonopolowe : 3 : nie dotyczy
Papiery wartościowe : 32 : nie dotyczy
Dochód : podatek : 47 : 42
Przekupstwo : 23 : 24
Pożyczki i oszustwa kredytowe: 55: nie dotyczy
Fałszywe twierdzenia : 56 : 49
Oszustwo pocztowe : 54 : 66
Malwersacja bankowa : 29 : 18
Często : 90 : 83

Po pierwsze, należy zauważyć, że wcześniejsze aresztowanie przestępcy umysłowego nie jest niczym niezwykłym. W obu badaniach stwierdzamy, że około 40% przestępców umysłowych ma wcześniejsze aresztowanie. Tak więc znaczna część przestępców umysłowych ma pewną wiedzę na temat biznesowego aspektu pracy policji. Ale prawdopodobnie nie znają się na posterunku policji tak dobrze, jak zwykli przestępcy. Jak pokazuje Tabela 2.4, znacznie większy odsetek z nich ma wcześniejsze aresztowania. Oczywiście przestępcy w białych kołnierzykach nie mają takiego doświadczenia z wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, jak zwykli przestępcy. Może dziwić fakt, że czterech na dziesięciu przestępców umysłowych miało wcześniej kontakt z wymiarem sprawiedliwości, ale czy rzeczywiście są to aż tak niezwykłe przypadki? Być może jest to mniej więcej średnia dla ogółu społeczeństwa. Trudno powiedzieć z całą pewnością, ponieważ istnieje niewiele badań dotyczących kryminalnych historii populacji ogólnej, a szacunki ogólnej częstości aresztowań wahają się między 10% a 25% , chociaż w jednym z badań oszacowano, że połowa wszystkich mężczyzn w Stanach Zjednoczonych zostanie aresztowana w pewnym momencie swojego życia. Chociaż nie jest to rzadkością w przypadku przestępców umysłowych w ogóle byli wcześniej aresztowani, nie dotyczy to osób, które popełniają określone rodzaje przestępstw umysłowych. Tak jak stwierdziliśmy, badając cechy społeczne i demograficzne przestępców umysłowych, znajdujemy również znaczne różnice w ich historii kryminalnej. Na przykład w badaniu Yale tylko 3% przestępców antymonopolowych miało wcześniejsze aresztowanie. Liczba ta jest znacznie poniżej normy dla populacji ogólnej. Ale ponad połowa osób skazanych za udzielanie pożyczek i oszustwa kredytowe, fałszywe roszczenia lub oszustwa pocztowe była wcześniej aresztowana, co znacznie przekracza normę populacyjną. Osoby skazane za naruszenia podatku dochodowego, oszustwa związane z papierami wartościowymi, przekupstwo lub malwersacje bankowe mieściły się pomiędzy tymi dwiema skrajnościami. Bardzo podobny schemat można znaleźć w badaniu Forsta i Rhodesa, gdzie osoby skazane za przekupstwo i malwersacje bankowe znajdują się na najniższym końcu skali w porównaniu z osobami skazanymi za składanie fałszywych zeznań lub wysyłanie oszustwa. Wydaje się więc, że przekupstwa i malwersacje bankowe mają mniej obszerną historię kryminalną niż ludzie, którzy składają fałszywe oświadczenia lub dopuszczają się oszustw pocztowych. Istnieją dowody na to, że w tym przypadku pozory nie mylą. Tabela przedstawia średnią liczbę wcześniejszych aresztowań dla każdej z kategorii przestępstw umysłowych w badaniu Forst i Rhodes.

Przestępstwo : Średni procent z co najmniej jednym aresztowaniem

Pracownik umysłowy : 1,79 39,0
Defraudacja : 0,52 18.4
Przekupstwo : 0,65 23,6
Podatek dochodowy : 1,91 42,1
Fałszywe twierdzenia : 2,29 49,0
Oszustwa pocztowe : 3,90 65,9
Wspólne : 5,63 81,1
Narkotyki : 3,55 72,2
Fałszerstwo : 6,49 82,6
Napad na bank : 6,85 88,4
Wszyscy sprawcy : 3,41 57

Przekupni i malwersanci bankowi mają średnio o wiele mniej wcześniejszych aresztowań niż sprawcy fałszywych zeznań i oszustw pocztowych. Tak jak to zrobiliśmy, gdy przyjrzeliśmy się cechom społecznym i demograficznym, musimy zapytać, jakie ogólne wnioski można wyciągnąć z tych liczb. Wyróżniają się dwa wnioski, które odzwierciedlają te, do których doszliśmy wcześniej, dotyczące cech społecznych i demograficznych. Po pierwsze, wielu przestępców umysłowych nie pasuje do standardowego obrazu tego typu przestępców. W standardowym ujęciu przestępca w białych kołnierzykach jest przedstawiany jako zasadniczo przestrzegająca prawa, uczciwa osoba. Wydaje się jednak, że nie wszyscy aresztowani za przestępstwa umysłowe są przestępcami popełnianymi po raz pierwszy. Nietrywialny odsetek przestępców umysłowych to recydywiści. Wielu było w sądzie więcej niż raz. Po drugie, ludzie, którzy popełniają niektóre rodzaje przestępstw umysłowych, mają znacznie większe doświadczenie kryminalne niż ludzie, którzy popełniają inne rodzaje przestępstw umysłowych. W szczególności przestępcy antymonopolowi, malwersanci bankowi i łapówkarze wydają się być znacznie mniej uwikłani w życie przestępcze niż osoby, które składają fałszywe oświadczenia, popełniają oszustwa pożyczkowe i kredytowe lub wykorzystują amerykański system pocztowy do popełniania oszustw. Tak więc, jak stwierdziliśmy w odniesieniu do wieku, płci i rasy, wydaje się, że różne typy ludzi, którzy mają różne pochodzenie przestępcze, popełniają różne rodzaje przestępstw umysłowych.

A co z Sutherlandem i przestępcami o wysokim statusie?

Do tego momentu dowiedzieliśmy się wiele o cechach społecznych, demograficznych i kryminalnych osób skazanych za przestępstwa umysłowe w federalnym systemie sądownictwa. Ale w naszym dochodzeniu do tej pory przyjęliśmy podejście oparte na przestępstwie do przestępczości umysłowej. Jak sytuacja by się zmieniła, gdybyśmy zamiast tego poszli za Sutherlandem i innymi, którzy skupiają się na osobach, które osiągają wysokie wyniki w zakresie szacunku i statusu społecznego oraz które zajmują znaczące stanowiska wpływowe lub posiadają władzę w legalnych organizacjach publicznych lub prywatnych? Co decyduje o tym, kto z tej grupy zostanie przestępcą umysłowym? Odpowiedź na to pytanie jest szczególnie trudna z dwóch powodów. Po pierwsze, istnieje bardzo niewiele badań ilościowych, które mogłyby nas poprowadzić. Większość tego, co wiemy o przestępcach umysłowych o wysokim statusie, pochodzi ze studiów przypadku szczególnie rażących przestępców lub wykroczeń. Chociaż studia przypadków mogą być niezwykle pouczające, generalizowanie na ich podstawie jest zawsze ryzykowne. To, że jest tak mało badań ilościowych, nie jest zaskakujące. Trudno jest badać osoby o wysokim statusie przy użyciu standardowych metod badawczych, takich jak ankiety czy wywiady. Często nie chcą współpracować w badaniach, a jeszcze trudniej jest ich nakłonić do współpracy, gdy badanie koncentruje się na przestępstwie lub wykroczeniu. Drugi powód jest bardziej złożony. Duża część naprawdę rażących przestępstw umysłowych, które trafiają do wieczornych wiadomości i na czołówki gazet, popełniana jest w organizacjach, często dużych, złożonych organizacjach. To ogromnie komplikuje nasze zadanie opisania przestępcy umysłowego. W złożonych organizacjach ludzie często - jeśli nie zawsze - pracują w grupach, aby osiągnąć złożone zadania i cele. Ponieważ wiele osób może być zaangażowanych, często trudno jest określić, kto powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności, gdy projekt lub cel organizacji wiąże się z działalnością przestępczą. Praca staje się jeszcze trudniejsza, jeśli działalność przestępcza trwa przez długi czas. W czasie trwania przestępstwa mogą być zaangażowane różne osoby. Poszczególne osoby mogą uczestniczyć przez jakiś czas, ale potem przechodzą na różne stanowiska w organizacji lub całkowicie z niej wychodzą. Na przykład w organizacji takiej jak Ford Motor Company dosłownie setki tysięcy ludzi pracuje przy produkcji samochodów. Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. Ford rzekomo wyprodukował niebezpieczny pojazd - Forda Pinto. Z powodu źle zaprojektowanego i źle zlokalizowanego zbiornika paliwa, Pinto miał niepokojącą tendencję do wybuchania, jeśli został uderzony w tył przez inny samochód. Szacuje się, że w wyniku wybuchu Pinto zginęło kilkaset osób . W wyniku jednego strasznego wypadku lokalny prokurator w Elkhart w stanie Indiana oskarżył Forda (tj. firmę) o nieumyślne spowodowanie śmierci trzech nastoletnich dziewcząt po tym, jak uderzył w Pinto, którym jechały od tyłu i eksplodował. Ford został ostatecznie uniewinniony na rozprawie, ale sprawa rodzi interesujące pytanie. Załóżmy, że Ford został skazany. W takim razie, kogo powinniśmy nazwać odpowiedzialnymi osobami - to znaczy kim byli przestępcy w białych kołnierzykach? Wiele osób było zaangażowanych w różnych momentach i wiele osób podejmowało decyzje, które przyczyniły się do ostatecznego projektu Pinto. Rzeczywiście, Michael Cosentino, prokurator, który prowadził sprawę Pinto, uznał to za tak irytujące pytanie, że zdecydował się postawić zarzuty firmie Ford Motor Company, a nie poszczególnym kierownikom Forda. Problem w tym przypadku jest ogólny, od dawna rozpoznawany przez kryminologów i prokuratorów, jeśli chodzi o zrozumienie i kontrolowanie przestępstw popełnianych w organizacjach. W dużych, złożonych organizacjach odpowiedzialność za projekty jest często rozproszona lub rozłożona na kilka osób. Rozproszenie odpowiedzialności utrudnia wyodrębnienie konkretnej osoby lub grupy osób, które powinny ponosić odpowiedzialność, gdy coś pójdzie nie tak. W takich przypadkach bardziej sensowne może być skupienie się na samej organizacji, a nie na osobach zaangażowanych w nią w danym momencie. Rzeczywiście, istnieje długa i szanowana tradycja badań nad przestępczością umysłową, która koncentruje się na zachowaniach organizacyjnych, a nie na zachowaniach jednostek. Później podejmiemy kwestię tego, jak organizacje mogą kształtować indywidualne zachowania. Jednak tutaj skupiamy się na osobach. W związku z tym wracamy do pytania: co, jeśli w ogóle, odróżnia osoby o wysokim statusie, które angażują się w przestępczość umysłową, od innych osób o wysokim statusie, które tego nie robią? Ponieważ z definicji osoby, o które tu chodzi, mają podobny status społeczny, musimy szukać gdzie indziej czynników, które mogą oddzielać przestępców od tych, którzy nie są przestępcami. Nasuwają się dwie możliwości. Po pierwsze, coś zewnętrznego w stosunku do sprawców, coś w ich sytuacji społecznej lub doświadczeniu poza statusem społecznym może ich wyróżniać spośród innych jednostek. Na przykład mogą znajdować się pod jakimś napięciem, które skłania ich do obrażania. Jedna z teorii, której przyjrzymy się w następnej części, przedstawia ten argument. Inne teorie sugerują inne zdarzenia lub warunki, które promują przestępstwo. Na razie jednak rozważymy drugą możliwość, bardziej bezpośrednio związaną z ich cechami osobowymi, a jest to ich struktura psychologiczna. Być może pewne cechy psychologiczne ułatwiają lub są związane z przestępczością elit umysłowych. Psychologia przestępców umysłowych nie jest tematem, któremu badacze poświęcili ogromną ilość czasu i wysiłku. Istnieje bardzo niewiele rygorystycznych badań ilościowych i niewiele wiemy. Jednak pomysł, że elitarni przestępcy w białych kołnierzykach są w jakiś sposób psychologicznie wyróżniający się, istnieje od dawna. Niemal sto lat temu socjolog E. A. Ross, pisząc o "kryminalistach", przekonywał, że charakterystyczną cechą ówczesnych liderów biznesu, których dziś nazwalibyśmy przestępcami w białych kołnierzykach, jest brak wrażliwości moralnej. W pogoni za zyskiem kryminaliści nie przejmują się krzywdą, jaką wyrządzają innym lub ogólnie społeczeństwu. Jednakże, i jest to ważna kwalifikacja, kryminaliści (tj. przestępcy umysłowi) nie są ofiarami jakiegokolwiek poważnego zaburzenia psychicznego lub nieprawidłowości . Przestępcy w białych kołnierzykach mogą być niezwykli, ale nie są szaleni. Ross opisał ich w ten sposób: Kluczem do kryminalistyki nie jest popęd zła, ale moralna niewrażliwość. Natura nie skazała ich na zło podwójną dawką żądzy, okrucieństwa, złośliwości, chciwości czy zazdrości. Nie są degeneratami dręczonymi potwornymi żądzami. Niczego nie chcą bardziej niż my wszyscy - pieniędzy, władzy i szacunku - jednym słowem sukcesu; ale oni się spieszą i nie są szczególni co do środków. Sutherland miał podobny pogląd na przestępców umysłowych jako mniej więcej normalnych psychicznie. Rzeczywiście, użył pozornej psychologii normalności przestępców umysłowych, aby ośmieszyć teorie kryminologiczne jego czasów. Teorie te zazwyczaj przedstawiały przestępcę jako osobę, która dorastała w biedzie i która została psychicznie zniszczona przez wszystkie społeczne patologie towarzyszące biedzie. Ubóstwo i związane z nim uwarunkowania psychopatyczne były postrzegane jako podstawowe przyczyny przestępczości. W słynnym fragmencie Sutherland argumentował, że takie podejście nie może być poprawne. Ubóstwo i psychopatologia nie mogą być ogólnymi wyjaśnieniami przestępczości, ponieważ w odniesieniu do przestępców umysłowych "z nielicznymi wyjątkami nie żyją oni w biedzie, nie byli wychowywani w slumsach ani w bardzo podupadłych rodzinach i nie są upośledzeni umysłowo ani psychopatami". .

W następnej części przyjrzymy się bardziej szczegółowo teorii przestępczości Sutherlanda i jej zastosowaniu do przestępczości umysłowej. Na razie jednak zauważamy, że Sutherland uważał, że przestępcy umysłowi interpretują lub definiują swoją działalność biznesową w kategoriach sprzyjających lub usprawiedliwiających łamanie prawa. Dla niego tym, co wyróżnia przestępców umysłowych, jest określony system wartości lub światopogląd, w którym nielegalne zachowanie w prowadzeniu biznesu jest postrzegane jako akceptowalne i uzasadnione. Dlatego przestępcy umysłowi nie uznają przestępczości swoich działań iz pewnością nie uważają się za przestępców. Wiele anegdotycznych dowodów wskazuje, że zrozumienie psychologii przestępców umysłowych przez Sutherlanda ma znaczną wartość. Jeden z autorów (Benson) przeprowadził wywiady z niewielką próbką osób, które zostały skazane za przestępstwa umysłowe. Z nielicznymi wyjątkami osoby te zaprzeczyły, jakoby kiedykolwiek zamierzały popełnić przestępstwo. Opisali swoje zbrodnie jako normalne praktyki biznesowe lub w najgorszym przypadku jako uczciwe błędy. Na przykład dwóch mężczyzn, którzy prowadzili publiczną firmę budowlaną i którzy zostali skazani za zmowy przetargowe i inne naruszenia prawa antymonopolowego, przedstawiło taką interpretację swojej działalności: "To był sposób na robienie interesów. Na przykład, wiesz, dlaczego myjesz zęby rano? To był sposób, w jaki robiono rzeczy na długo przed tym, zanim weszliśmy do biznesu". Ten sposób patrzenia na nielegalne działania antymonopolowe najwyraźniej jest dość powszechny wśród kadry kierowniczej. W swoim słynnym studium przypadku sprawy antymonopolowej dotyczącej ciężkiego sprzętu elektrycznego z 1961 r. Geis przedstawia komentarze dyrektora zaangażowanego w tę sprawę. Zeznając przed Senacką Podkomisją ds. Antymonopolowych i Monopolowych, dyrektor odpowiedział na pytanie pełnomocnika komisji: Pełnomocnik komisji: Czy wiedziałeś, że te spotkania z konkurentami były nielegalne? Świadek: Nielegalne? Tak, ale nie przestępcze. Nie dowiedziałem się o tym, dopóki nie przeczytałem aktu oskarżenia…… Założyłem, że działania przestępcze oznaczają wyrządzenie komuś krzywdy, a tego nie zrobiliśmy&helli[; Myślałem, że mniej więcej pracujemy na zasadzie przetrwania, aby spróbować zarobić wystarczająco dużo, aby utrzymać nasz zakład i naszych pracowników. Temat ten jest często powtarzany przez przestępców umysłowych, zwłaszcza przez kierowników wysokiego szczebla, którzy popełniają przestępstwa w celu wspierania legalnych biznesów. Zaprzeczają, że ich działania miały na celu bezpośrednie skrzywdzenie kogokolwiek i zaprzeczają, że ktokolwiek został bezpośrednio skrzywdzony. Nie określają swoich działań jako moralnie złe. Raczej definiują je jako ekonomicznie niezbędne, aby ich firmy mogły przetrwać. Jeśli weźmiemy ich słowa za dobrą monetę, wydaje się, że ci dyrektorzy postrzegają łamanie prawa w celu ochrony ich firm jako mniejsze zło. Ponieważ ich działania nie są ich zdaniem szkodliwe ani moralnie złe, dopuszczają łamanie prawa w celu ochrony swoich firm. Rzeczywiście, dla biznesmenów to, czy dana praktyka jest zdefiniowana jako etyczna, zależy w dużej mierze od tego, czy jest to standardowa praktyka. Jeśli coś jest normalną praktyką, to jest etyczne. Być może nie jest to do końca zgodne z prawem, ale w oczach menedżerów biznesu jest etyczne. Tak więc dwie cechy przestępców o wysokim statusie wydają się być celową ślepotą na przestępczość ich zachowania oraz przekonaniem, że ekonomiczne przetrwanie firmy jest ważniejsze niż posłuszeństwo prawu. Dyrektorzy biznesowi nie są osamotnieni w zaprzeczaniu winnemu umysłowi. Lekarze i prawnicy wszelkiego rodzaju rutynowo popełniają oszustwa, a kiedy zostaną złapani, energicznie zaprzeczają, jakoby świadomie złamali prawo. Na przykład dentysta, który został skazany za oszustwo przeciwko systemowi Medicaid, wyjaśnił swoje przestępstwo, obwiniając innych w praktyce. Wewnętrznie osobiście czułem, że jedyną zbrodnią, jaką popełniłem, było nie doniesienie na tych gości. Nie żebym świadomie, celowo popełnił przestępstwo przeciwko systemowi. Moją jedyną zbrodnią było to, że powinienem mieć odwagę powiedzieć tym facetom, co robią, zamiast znosić to, a potem stopniowo próbować wydostać się z systemu, nie raniąc ich ani nie myśląc, że zamierzam donosić na nich. Lekarze, którzy zostali przyłapani na łamaniu przepisów regulujących ich zawód, szczególnie niechętnie przyznają, że ich działania są motywowane chciwością. Zamiast tego postrzegają siebie jako "baranki ofiarne", które padły ofiarą idiotycznych zasad i przepisów lub kłamliwych pracowników. Podobnie jak dyrektorzy biznesowi, pracownicy służby zdrowia często deklarują wierność innym zestawom priorytetów. Jak to ujęli, skupienie się na opiece nad pacjentem jest o wiele ważniejsze niż przestrzeganie jakiegoś głupiego prawa lub regulacji. Rozważmy przykład lekarza skazanego za oszustwo przeciwko Medicaid .

To oni [urzędnicy Medicaid] w końcu przejrzą to wszystko i powiedzą: "Nie, to było złe". Teraz ich koncepcja dobra i zła jest bardzo różna od tego, co jest uważane za dobre i złe przez normalnych ludzi lub przez lekarzy, którzy niekoniecznie są normalni, ale przynajmniej [mają własne] wyobrażenia o tym, co jest dobre, a co złe. A dla nas dobro i zło mają związek z takimi rzeczami, jak opieka nad pacjentem, czy zapewniamy mu właściwe leczenie. Nie ma to nic wspólnego z jakimiś regulacjami dotyczącymi Medicaid.

Studia przypadków dobrze znanych i rażących przestępstw umysłowych sugerują kilka dodatkowych czynników psychologicznych, które mogą być zaangażowane w przestępstwa umysłowe o wysokim statusie. Jedną z tych cech jest upodobanie sprawcy do poczucia wyższości nad ofiarą (Stotland, 1977). Na przykład w latach siedemdziesiątych niejaki Robert Vesco zorganizował serię skomplikowanych oszustw inwestycyjnych, aby ukraść miliony dolarów innym biznesmenom. Vesco otwarcie pogardzał swoimi ofiarami, które opisywał jako głupców. Inny przypadek dotyczył firmy ubezpieczeniowej o nazwie Equity Funding. W sprawie Equity Funding grupa spiskowców wyłudziła setki milionów dolarów od legalnych firm ubezpieczeniowych, tworząc oszukańcze polisy dla fikcyjnych osób (Seidler, Andrews i Empstein, 1977). W miarę postępu oszustwa spiskowcy zdawali się czerpać przyjemność z oszukiwania audytorów, Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz innych firm ubezpieczeniowych. Niedawno, w przypadku Enronu, nagrano rozmowę telefoniczną między dwoma kalifornijskimi handlarzami energii, którzy dyskutowali o tym, jak nielegalnie manipulowali ceną energii, którą musieli płacić Kalifornijczycy. Wymiana zaczyna się od rozmowy handlowców o żądaniu Kalifornii, aby Enron zwrócił 8 milionów dolarów nadmiernych opłat za energię:

Trader 1: Oni [przekleństwo] zabierają wam wszystkie pieniądze, wszystkie pieniądze, które ukradliście tym biednym babciom w Kalifornii?
Handlarz 2: Tak, babciu Millie, człowieku.
Handlarz 1: Tak, babciu Millie, człowieku. Ale to ona nie mogła wymyślić, jak [przekleństwo] głosować w głosowaniu motylkowym.
Handlarz 2: Tak, teraz chce zwrotu swoich [przekleństwo] pieniędzy za całą energię, którą od razu naładowałeś, zablokowałeś ją [przekleństwo] za [przekleństwo] 250 $ za megawatogodzinę.

Jak wynika z tej rozmowy, handlarze zdawali się znajdować perwersyjną przyjemność w manipulowaniu i robieniu głupców ze swoich ofiar. Poczucie władzy i wyższości wynikające z przestępstwa jest psychologicznie satysfakcjonujące dla sprawcy i może stać się źródłem motywacji do dalszego popełniania przestępstwa . Poczuciu wyższości przestępcy umysłowego często towarzyszy arogancja . Elitarni przestępcy umysłowi wydają się wierzyć, że "nie muszą przestrzegać zasad, ponieważ sami je stworzyli" . Jak zauważają Shover i Hochstetler, osoby aroganckie są przyzwyczajone do rządzenia i robienia rzeczy po swojemu. Przekonani o własnej wyższości, zakładają, że cokolwiek chcą zrobić, musi być słuszne. Nie muszą zawracać sobie głowy drobnymi szczegółami prawnymi, ponieważ ich zdaniem ich integralność osobista nie podlega dyskusji. Podobnie jak starożytni kalwiniści, wydają się wierzyć, że ich osobisty sukces w dotarciu na szczyt korporacyjnej hierarchii wskazuje, że zostali wybrani przez siłę wyższą. W związku z tym mają prawo robić, co im się podoba i brać, co chcą . Z ich arogancją i poczuciem wyższości związana jest satysfakcja płynąca z opanowania złożonej sytuacji. Stotland nazywa to źródło motywacji "wyzwaniem dla ego". Może to być szczególnie ważny i powszechny aspekt długoterminowych oszustw, które są przeprowadzane w dużych organizacjach i które wymagają wysoce specjalistycznych umiejętności. Na przykład wiele przestępstw popełnionych podczas skandalu Enron obejmowało wysoce złożone schematy mające na celu manipulowanie i niewłaściwe wykorzystywanie standardowych zasad i praktyk rachunkowości oraz wymogów sprawozdawczych SEC . Schematy musiały sprawić, że Enron wydawał się bardziej opłacalny niż w rzeczywistości. Co więcej, schematy musiały być tak skonstruowane, aby nie budziły podejrzeń organów regulacyjnych inwestorów SEC lub Wall Street lub analityków branżowych. Krótko mówiąc, kierownictwo Enronu musiało oszukać wielu bardzo inteligentnych ludzi, przynajmniej na jakiś czas. Z drugiej strony niewykluczone, że osoby, które miały pilnować wrót stodoły, tzw. Niemniej jednak wymyślenie schematów księgowych stosowanych w Enronie wymagało inteligentnych ludzi z dużymi umiejętnościami. Dyrektorzy, którym się to udało, byli wyraźnie dumni ze swoich umiejętności i lubili je ćwiczyć . Jak omówimy bardziej szczegółowo w następnym rozdziale, niektórzy uczeni uważają, że duże organizacje, zwłaszcza duże prywatne korporacje nastawione na zysk, są z natury kryminogenne. Co więcej, są one zazwyczaj kierowane przez osoby o określonych cechach osobowości sprzyjających przestępstwom . Według Edwarda Grossa ludzie, którzy zostają liderami w dużych organizacjach, zwykle są "organizacyjnymi filtrami". Są ambitni, sprytni i moralnie elastyczni. Są ambitni w tym sensie, że mają silne pragnienie, aby dostać się na szczyt, być postrzeganym jako osoby ważne, posiadające władzę i status. Sama ambicja jednak nie wystarczy. Musi iść w parze ze sprytem, umiejętnością dostrzegania organizacyjnych możliwości awansu. Rozumieją, że sukces nie opiera się wyłącznie na talencie. Wiąże się to również ze zdolnością do bratania się i wywierania dobrego wrażenia na ludziach u władzy, ludziach, którzy mogą pomóc ci w rozwoju kariery w politycznych walkach, które charakteryzują duże organizacje. Wreszcie, organizacyjne filtry wydają się być moralnie elastyczne. Nie przeszkadza im stawianie celów organizacyjnych ponad zasadami etycznymi i wymogami prawnymi. Istnieje kilka intrygujących dowodów na poparcie idei, że przestępcy umysłowi są społecznie biegli i że ich towarzyskość może pośrednio ułatwiać ich zaangażowanie w przestępczość umysłową. W jednym z nielicznych badań ilościowych psychologii przestępców umysłowych badacze porównali próbę osób, które zostały skazane za różne przestępstwa umysłowe, z dopasowaną próbą kontrolną pracowników umysłowych niebędących przestępcami na kilku skalach osobowości . Przestępcy uzyskali odmienne wyniki niż osoby niebędące przestępcami w dwóch obszarach: sumienności społecznej i ekstrawersji społecznej. Po pierwsze, przestępcy uzyskiwali niższe wyniki na czterech skalach - wydajność, socjalizacja, odpowiedzialność i tolerancja - które dotyczą szerokiego konstruktu osobowości zwanego sumiennością społeczną. Osoby, które przejawiają sumienność społeczną, są niezawodne, odpowiedzialne, przestrzegają zasad, są uczciwe, zmotywowane do osiągania wysokich wyników w pracy oraz oddane wartościom społecznym i obywatelskim. Przestępcy umysłowi rzadziej wykazywali te cechy niż ich przestrzegający prawa odpowiednicy. Z drugiej strony przestępcy umysłowi uzyskali wyższe wyniki niż osoby niebędące przestępcami w dwóch innych skalach: ekstrawersji społecznej i zajęciach pozalekcyjnych. Skala ekstrawersji społecznej mierzy, w jaki sposób jednostki w przeszłości zawierały przyjaźnie, były popularne i skuteczne w sytuacjach społecznych. Naukowcy spekulują, że osoby ekstrawertyczne społecznie częściej angażują się w zajęcia pozalekcyjne. Doświadczenia zdobyte w tych działaniach w połączeniu z ich otwartą osobowością pomagają potencjalnym przestępcom umysłowym w rywalizacji o stanowiska wyższego szczebla. Te zawody z kolei zapewniają dostęp do możliwości przestępczości umysłowej, z których mogą skorzystać osoby pozbawione świadomości społecznej. Ogólnie rzecz biorąc, kilka potencjalnie ważnych cech psychologii przestępców umysłowych wydaje się wyróżniać. Należą do nich niechęć sprawców do określania swojego zachowania jako przestępstwa, przekonanie, że przetrwanie ekonomiczne jest ważniejsze niż przestrzeganie prawa, poczucie wyższości nad ofiarami, potrzeba wyzwania ego, brak świadomości społecznej. Chociaż wiele anegdotycznych dowodów sugeruje, że niektóre lub wszystkie z tych cech odgrywają rolę w wielu przestępstwach umysłowych, musimy być ostrożni w interpretacji tych dowodów. Ważne jest, aby nie przeceniać przyczynowego znaczenia tych czynników psychologicznych. Tylko dlatego, że ludzie popełniający przestępstwa umysłowe wydają się mieć poczucie wyższości nad innymi, nie oznacza to, że ludzie, którzy myślą, że są lepsi od wszystkich innych, są przestępcami umysłowymi. Podobnie, chociaż wydaje się, że niektórzy przestępcy umysłowi znajdują wewnętrzną satysfakcję w organizowaniu złożonego nielegalnego planu, nie możemy stwierdzić, że ludzie, którzy lubią rozwiązywać złożone problemy, uciekną się do przestępstw umysłowych, gdy się znudzą. Ponadto musimy pamiętać, że prawie wszystkie badania dotyczące psychologii przestępców umysłowych obejmują studia przypadków lub bardzo małe próby przestępców. Badania te opierały się prawie wyłącznie na przestępcach o wysokim statusie. Wcale nie jest jasne, jak mocno możemy uogólniać na podstawie tej bazy empirycznej. To, czy miałyby one zastosowanie na przykład do przestępców o niskim statusie, jest kwestią otwartą. Niemniej jednak spekulowanie w jeden sposób nie wydaje się zbyt dużym naciąganiem. Jeśli osoby o zidentyfikowanych wcześniej cechach znajdują się w sytuacjach stwarzających okazje do przestępstw umysłowych, to nie powinniśmy być specjalnie zdziwieni, gdy z tych okazji skorzystają.

Streszczenie

Głównym celem tego rozdziału było opisanie tego, co obecnie wiadomo o przestępcy umysłowym, a dokładniej o ludziach popełniających przestępstwa o charakterze umysłowym. Dwa duże badania empiryczne dotyczące przestępców są zgodne co do tego, że osoby skazane za przestępstwa typu umysłowego w federalnym systemie sądownictwa nie są takie jak osoby skazane tam za zwykłe przestępstwa uliczne. Skazani za przestępstwa typu "białe kołnierzyki" pochodzą z innego środowiska społeczno-demograficznego niż pospoliti przestępcy. W porównaniu ze zwykłymi przestępcami ulicznymi, przestępcy umysłowi są starsi, częściej są mężczyznami i częściej są biali. Częściej też są małżeństwem, mają własne domy, mają zabezpieczenie finansowe i są zatrudnieni w czasie popełnienia przestępstwa. Odkrycia te nie powinny być dla nikogo większym zaskoczeniem. Zaskakujące jest jednak, jak wielu przestępców umysłowych w tych badaniach wydaje się nie pasować do definicji Sutherlanda, określającej przestępcę umysłowego jako osobę szanowaną i mającą wysoki status społeczny. Jak ujął to David Weisburd i jego współpracownicy (1991), są to przede wszystkim przestępcy z klasy średniej. Jednak ten obraz przestępcy umysłowego jest z konieczności ograniczony przez dane, na których się opiera. Próbki pobrane z federalnego systemu sądownictwa pomijają wszystkich tych przestępców, którzy z jakiegokolwiek powodu unikają wciągnięcia do systemu. Wydaje się prawdopodobne, że jeśli ktokolwiek ma zamiar uniknąć systemu, będzie to typ przestępcy o wysokim statusie społecznym Sutherlanda. Jeśli chodzi o psychologię przestępców umysłowych, można chyba śmiało powiedzieć, że zdecydowana większość z nich nie postrzega siebie jako przestępcy ani swojej działalności jako przestępstwa. Z bardzo nielicznymi wyjątkami dokładają wszelkich starań, aby zaprzeczyć, że mają zamiar popełnienia przestępstwa przeciwko komukolwiek (Benson, 1985). Wydaje się również jasne, że sprawcy naprawdę wielkich przestępstw umysłowych mają przesadne poczucie pewności siebie i uprawnień. Jak ujął to prawie sto lat temu E. A. Ross, kluczową cechą kryminalistów umysłowych jest po prostu brak wrażliwości na moralne implikacje ich działań. Mogą mieć również inne cechy, takie jak spryt i ekstrawertyczna osobowość, które pozwalają im dobrze radzić sobie w rywalizacji o stanowiska wysokiego szczebla, gdzie istnieje wiele okazji do przestępczości umysłowej.

Wyjaśnij przestępczość umysłową. Tradycyjne teorie kryminologiczne

Wstęp

Jednym z deklarowanych celów Sutherlanda w pisaniu o przestępczości umysłowej była reforma teorii kryminologicznej. W latach trzydziestych XX wieku, kiedy Sutherland zaczął zajmować się tym obszarem, w teorii kryminologicznej dominował pogląd, że przestępczość koncentrowała się w niższych klasach społecznych i była spowodowana osobistymi i społecznymi patologiami towarzyszącymi ubóstwu. Sutherland twierdził, że takie podejście było błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, nie udało się "dopasować danych dotyczących zachowań przestępczych". Jak słusznie zauważył, wielu - a nawet większość - ludzi dotkniętych ubóstwem nie jest przestępcami. Ubóstwo i związane z nim patologie nie mogą zatem stanowić ogólnych i wystarczających przyczyn zachowań przestępczych. Po drugie, teorie wykorzystujące dane zebrane od klas dotkniętych ubóstwem opierają się na "nieobiektywnej próbie wszystkich przestępstw". W szczególności ignorują wiele poważnych przestępstw popełnianych przez osoby z wyższych klas społecznych w trakcie wykonywania swoich zawodów - innymi słowy, przestępstwa umysłowe. Prawdziwie adekwatna teoria kryminologiczna powinna uwzględniać lub wyjaśniać przestępczość we wszystkich jej różnych formach (Sutherland, 1940). Sutherland zaproponował teorię przestępczości umysłowej opartą na swojej słynnej teorii asocjacji różnicowych. Sutherland nie był jedynym, który próbował rozwinąć teorię przestępczości umysłowej. Podobnie jak w przypadku przestępczości konwencjonalnej, w celu lepszego zrozumienia tej formy przestępczości wypróbowano wiele podejść teoretycznych. W celu wyjaśnienia przestępczości umysłowej zaproponowano warianty zróżnicowanego stowarzyszenia, anomii, kontroli, racjonalnego wyboru i zintegrowanych teorii. Jednak z różnych powodów żaden z tych wysiłków nie zyskał powszechnej akceptacji i nie ma zgody co do tego, jak najlepiej wyjaśnić przestępczość umysłową. Prace empiryczne w tym zakresie są trudne do przeprowadzenia. Badacze rzadko mają dostęp do środków finansowych, które są dostępne dla tych, którzy badają tradycyjne formy przestępczości ulicznej. Istnieje niewiele solidnych faktów, na których można pracować, a żadna z teorii przestępczości umysłowej nie została poddana szczegółowej analizie empirycznej. Ponadto niektóre teorie przestępczości umysłowej są tak skonstruowane, że trudno zaprojektować dla nich testy. Na przykład niektóre teorie wykorzystują zmienne, które mają zastosowanie na różnych poziomach analizy. Zmienne na poziomie indywidualnym, organizacyjnym, strukturalnym i kulturowym mogą być cytowane jako niezbędne części ogólnego wyjaśnienia przestępczości umysłowej. Chociaż tego rodzaju podejście jest kompleksowe i prowokacyjne, jest również bardzo trudne do przetestowania. Zmierzenie lub kontrolowanie wszystkich czynników wymienionych w wyjaśnieniu jest prawie niemożliwe. Zatem empiryczna ważność teorii przestępczości umysłowej pozostaje nieznana. W tej części dokonujemy przeglądu teorii, które zostały zaproponowane w odniesieniu do przestępczości umysłowej. Ponieważ nie jesteśmy jeszcze na etapie, na którym możemy zidentyfikować podejście teoretyczne, które zapewnia najlepsze lub najwięcej obiecującego wyjaśnienia, ważne jest, aby zapoznać się z różnymi wypróbowanymi podejściami. Ta recenzja służy również innemu celowi. Pomaga pokazać, w jaki sposób kryminologia nadal pozostawała pod wpływem i czyniła postępy w kierunku jednego z pierwotnych celów Sutherlanda. Chciał zreformować teorię kryminologiczną, tak aby uwzględniała wszystkie formy zachowań przestępczych, a nie tylko przestępczość nieletnich i pospolite przestępstwa uliczne. Chociaż kryminolodzy nie poczynili wielkich postępów w testowaniu teorii przestępczości umysłowej, nadal dążyli do celu wyznaczonego przez Sutherlanda. Badali, w jaki sposób standardowe teorie kryminologiczne można zastosować do przestępczości umysłowej.

Stowarzyszenie różnicowe

Zgodnie ze swoim celem, jakim jest zreformowanie teorii kryminologicznej, Sutherland wysunął teorię, że te same ogólne procesy, które powodują inne rodzaje przestępstw, powodują również przestępczość umysłową. Twierdził, że indywidualne zaangażowanie w przestępczość umysłową powstaje w wyniku procesu zwanego asocjacją różnicową. Teoria zróżnicowanych asocjacji postuluje, że "zachowania przestępczego uczy się w powiązaniu z tymi, którzy definiują takie zachowanie przestępcze pozytywnie i w oderwaniu od tych, którzy definiują je niekorzystnie, oraz że osoba w odpowiedniej sytuacji angażuje się w przestępczość umysłową wtedy i tylko jeżeli waga definicji korzystnych przewyższa wagę definicji niekorzystnych". Sutherland uważał, że postawy i orientacje kulturowe, które definiują nielegalne zachowania biznesowe w korzystnych warunkach, są wszechobecne w całym świecie biznesu. Nowo przybyli do świata biznesu są socjalizowani do akceptowania tych postaw i orientacji. Uczą się, jak popełniać określone rodzaje przestępstw i jak racjonalizować te przestępstwa, aby w świadomości sprawcy były one postrzegane jako akceptowalne, zwyczajne i niezbędne praktyki biznesowe. W ten sposób kultura przestępcza białych kołnierzyków przenika świat biznesu i jest przekazywana z pokolenia menedżerów i pracowników na następne. Sutherland miał wiele przykładów tego, jak młodzi ludzie nowi w świecie biznesu są uspołeczniani przez swoich szefów w samoobsługowej moralności rynku. Na przykład kierownik sklepu obuwniczego wyjaśnił w ten sposób zasady gry nowemu pracownikowi.

Moja praca polega na wyprowadzaniu butów i zatrudniam cię do pomocy w tym. Jestem całkowicie zadowolony z dopasowania pary butów do osoby, jeśli mamy jego rozmiar, ale jestem gotów źle ją dopasować, jeśli jest to konieczne, aby sprzedać jej parę butów. Oczekuję, że zrobisz to samo. Jeśli ci się to nie podoba, ktoś inny może zająć twoją pracę. Podczas gdy pracujesz dla mnie, oczekuję, że nie będziesz miał żadnych skrupułów co do tego, jak sprzedajesz buty.

Handel detaliczny może być bezwzględnym biznesem, ale nie jest to jedyny zawód, w którym panuje nieuczciwość. Rozważmy inny przykład Sutherlanda dotyczący biegłego księgowego, który pracował dla szanowanej firmy księgowych. Po tym, jak księgowy był w pracy przez kilka lat, miał to do powiedzenia na temat moralności swojego zawodu.

Podczas studiów w szkole handlowej poznałem zasady rachunkowości. Po pewnym czasie pracy w firmie księgowej stwierdziłem, że nie nauczyłem się wielu ważnych rzeczy na temat księgowości. Firma księgowa otrzymuje swoją pracę od firm biznesowych i, w pewnych granicach, musi sporządzać raporty, których pragną te firmy biznesowe. Firma księgowa, w której pracuję, jest szanowana i nie ma lepszej w mieście. Podczas mojego pierwszego zadania odkryłem pewne nieprawidłowości w księgach firmy, które skłoniłyby każdego do zakwestionowania polityki finansowej tej firmy. Kiedy pokazałem raport kierownikowi naszego biura rachunkowego, powiedział, że to nie należy do moich obowiązków i że powinienem to pominąć. Chociaż byłem przekonany, że firma jest nieuczciwa, musiałem ukryć tę informację. Raz po raz byłem zmuszany do robienia tego samego w innych zadaniach. Jestem tak zniesmaczony takimi rzeczami, że chciałbym odejść z tego zawodu. Chyba muszę się tego trzymać, bo to jedyne zajęcie, do którego mam przygotowanie.

Postawy i praktyki, które Sutherland odkrył podczas swoich badań, przetrwały. Na początku lat 80. Benson przeprowadził serię wywiadów z biznesmenami skazanymi za przestępstwa umysłowe. Ci przestępcy wyrażali uczucia bardzo podobne do tych, o których mówił Sutherland. Przypomnijmy sobie na przykład właściciela publicznej firmy budowlanej, którego przedstawiliśmy po raz pierwszy w rozdziale 2., który został skazany za naruszenia przepisów antymonopolowych za zmowy przetargowe. O tym, jak prowadzono interesy w jego branży, miał do powiedzenia: "To był sposób robienia interesów, zanim w ogóle weszliśmy do biznesu. Więc to było tak, jakbyś mył zęby rano czy coś… To była część codzienności… To była metoda na przetrwanie" (Benson, 1985: 591). Przypomnijmy sobie postawy handlarzy Enronu, o których mowa w rozdziale 2. Te i wiele, wiele innych przykładów, które można było znaleźć, sugeruje, że Sutherland miał rację. Kultura biznesu nie promuje moralności ani posłuszeństwa wobec prawa. Dostarcza raczej tym, którzy się z nią stykają, definicje świata sprzyjające łamaniu prawa. Ale sama obecność definicji sprzyjających naruszeniu prawa nie wystarczy sama w sobie, aby spowodować przestępczość umysłową. Definicje sprzyjające naruszeniu prawa muszą mieć wystarczającą wielkość lub "wagę", aby zdominować konkurencyjne definicje niekorzystne dla naruszeń prawa. Zdaniem Sutherlanda w świecie biznesu warunek ten jest spełniony z powodu izolacji i społecznej dezorganizacji. Członkowie społeczności biznesowej są odizolowani od definicji niekorzystnych dla ich łamania prawa, ponieważ rząd, przemysł rozrywkowy i media tradycyjnie utożsamiają przestępczość z niższymi klasami społeczno-ekonomicznymi. Dlatego przedsiębiorcy rzadko spotykają się z niekorzystnymi definicjami swoich zachowań i jest mało prawdopodobne, aby doświadczyli etykietowania karnego. Często pomijanym wymiarem teorii Sutherlanda na temat przestępczości umysłowej jest jego argument, że przestępczość umysłowa kwitnie, ponieważ społeczeństwo nie jest dobrze zorganizowane społecznie, aby się jej przeciwstawić. Zidentyfikował dwa rodzaje dezorganizacji społecznej: anomia odnosi się do braku norm dotyczących zachowania w określonych obszarach działania społecznego; konflikt standardów odnosi się do konfliktu między grupami społecznymi w odniesieniu do określonych praktyk. Sutherland uważał, że anomia dotycząca szkodliwych i nielegalnych praktyk biznesowych jest powszechna z kilku powodów. Po pierwsze, zachowania biznesowe są złożone, techniczne i trudne do zaobserwowania. Po drugie, ponieważ Ameryka została zbudowana na ideałach konkurencji i wolnej przedsiębiorczości, społeczeństwo ma ambiwalentny stosunek do rządowej kontroli działalności gospodarczej. Podsumowując, czynniki te uniemożliwiły wypracowanie silnego konsensusu społecznego co do bezprawności i szkodliwości podejrzanych praktyk biznesowych. Ze względu na brak wyraźnych sygnałów niepokoju ze strony opinii publicznej organy ścigania nie są energiczne w ściganiu nadużyć w biznesie. Łagodzenie kontroli nad niewłaściwym postępowaniem biznesowym to także trwały konflikt standardów między społecznością biznesową a innymi interesami społecznymi. Według Sutherlanda społeczność biznesowa jest ściśle zorganizowana wbrew regulacyjnej kontroli praktyk biznesowych. Zawsze energicznie sprzeciwia się wszelkim wysiłkom rządu, grup konsumenckich, związków zawodowych i organizacji ekologicznych zmierzających do rozszerzenia kontroli regulacyjnej i kryminalizacji szkodliwych praktyk biznesowych. Ciągły konflikt między środowiskiem biznesowym a tymi, którzy chcieliby go kontrolować, podważa rozwój silnego społecznego konsensusu moralnego przeciwko niewłaściwemu postępowaniu. Pomysł, że regulacje są "złe dla biznesu i gospodarki", był sloganem dla liderów biznesu i ich obrońców w całej historii Ameryki. Jest to zgrabnie podsumowane w tytule niedawnego artykułu w Capitalism Magazine. Tytuł brzmiał następująco: "Paraliżowanie amerykańskich producentów: represje rządu wobec amerykańskich biznesmenów rujnują naszą gospodarkę". Według autorów, Yarona Brooka i Alexa Epsteina, "gospodarka Ameryki jest oszałamiająca, ponieważ amerykańskie przedsiębiorstwa są oszałamiające. Przyczyną - i czynnikiem, który należy usunąć, aby ożywić gospodarkę - jest trwająca rządowa represja regulacyjna wobec biznesu". Artykuł powstał w 2002 roku, krótko po wybuchu skandali w Enron i WorldCom

Teoria anomii

Pojęcie anomii ma długą historię w socjologii i kryminologii. Został on najbardziej uznany przez Durkheima jako ważny czynnik samobójstwa . Dla Durkheima anomia odnosiła się do poczucia braku norm lub braku regulacji w społeczeństwie. W odniesieniu do kryminologii, teoria anomii została pierwotnie opracowana przez Roberta Mertona. Dla Mertona anomia odnosiła się nie tylko do poczucia braku normy, jak proponował Durkheim, ale do charakterystycznej cechy społeczeństwa amerykańskiego. Zdaniem Mertona, społeczeństwo amerykańskie silnie podkreśla celowość sukcesu materialnego i osiągnięć indywidualnych. Cele te są promowane jako wartościowe - wręcz niezbędne - cele, do których każdy powinien dążyć. Jednocześnie jednak dostęp do uzasadnionych możliwości osiągnięcia tych celów nie jest jednakowo dostępny dla wszystkich, a mniejszy nacisk kładzie się na osiąganie tych celów za pomocą legalnych środków. Silny nacisk kładziony na cele indywidualnego sukcesu materialnego w połączeniu z ograniczonym dostępem i naciskiem na legalne środki do osiągnięcia sprawił, że zachowanie dążące do celu nie jest dobrze regulowane ani ukierunkowane w społeczeństwie amerykańskim. Dlatego ludzie szukają innych sposobów na osiągnięcie sukcesu i czasami uciekają się do środków przestępczych. Merton użył anomii, aby wyjaśnić, dlaczego niektóre społeczeństwa mają wyższy wskaźnik przestępczości niż inne i dlaczego przestępczość koncentruje się w niższych klasach społecznych . W przemyślanej próbie rozszerzenia teorii anomii Mertona na dewiację korporacyjną, Nikkos Passas argumentuje, że społeczeństwa oparte na kapitalistycznych zasadach ekonomicznych mają kulturowe i strukturalne sprzeczności, które promują powszechne dewiacje korporacyjne. Passas argumentuje, że kulturowy nacisk na bogactwo i sukces materialny przenika wszystkie poziomy struktury klasowej i kształtuje zarówno indywidualne, jak i korporacyjne zachowania. Chociaż korporacje biznesowe mogą mieć wiele celów, w gospodarkach kapitalistycznych dominującym celem jest zawsze maksymalizacja zysku (Vaughan, 1983). Korporacje konkurują ze sobą, aby zmaksymalizować zyski w grze, która nigdy się nie kończy. Nie ma oczywistego punktu zatrzymania, w którym wystarczy. Słabi konkurenci mogą odpaść, ale na ich miejsce pojawiają się nowi. Tak więc nawet firmy, które są liderami w swoich branżach, muszą zawsze martwić się o potencjalną konkurencję. Dlatego też, ze względu na konkurencyjną strukturę gospodarek kapitalistycznych, korporacje znajdują się pod ciągłą presją, by działać lepiej. W połączeniu z kulturowymi motywami sukcesu i niekończących się dążeń, kulturowa niepewność i zamieszanie co do tego, gdzie należy wytyczyć granicę między akceptowalnym a niedopuszczalnym zachowaniem biznesowym. W tym anomicznym środowisku istnieje silna i ciągła presja, aby angażować się w dewiacje korporacyjne w celu osiągnięcia celów zysku, a korporacje często ulegają tej presji. Zdaniem Passasa przestępczość korporacyjna i dewiacja są nieuniknionymi produktami ubocznymi gospodarek kapitalistycznych. Edward Gross ma podobny pogląd na dewiację korporacyjną, ale skupia się bardziej na kulturze i strukturze organizacji niż na społeczeństwie jako całości . Gross argumentuje, że organizacje są z natury kryminogenne, ponieważ są podmiotami ukierunkowanymi na cel, a ich wyniki ocenia się na podstawie ich skuteczności w osiąganiu celów. Dlatego są pod ciągłą presją, aby coś osiągnąć. Co więcej, organizacje zawsze konfrontują się z konkurencją i niepewnością w dążeniu do swoich celów. Nacisk na wyniki w połączeniu z konkurencją i niepewnością stwarza presję na łamanie zasad i osiąganie celów za wszelką cenę. Gross stawia hipotezę, że zróżnicowanie przestępczości organizacyjnej wynika z kilku źródeł. Po pierwsze, stopień odpowiedzialności organizacji lub jednostki organizacyjnej jest bezpośrednio związany z prawdopodobieństwem złamania zasad. Organizacje podlegające określonym kryteriom, według których można oceniać sukces w osiąganiu celów, znajdują się pod większą presją niż organizacje, których sukces w osiąganiu celów nie jest tak ściśle oceniany. Po drugie, presja na angażowanie się w przestępczość organizacyjną jest bezpośrednio związana z obiektywnością mierników wydajności. Korporacje biznesowe można oceniać i porównywać ze sobą pod względem rentowności. W związku z tym ich względny poziom sukcesu w realizacji tego celu może być łatwo określony przez innych. Na przykład bardzo prostą i obiektywną miarą względnego sukcesu korporacji jest jej "zysk na akcję". Zgodnie z terminem, zysk na akcję można z grubsza zdefiniować jako łączny zysk, jaki spółka ma w danym okresie sprawozdawczym, którym jest zwykle kwartał roku, podzielony przez całkowitą liczbę akcji spółki pozostających w obrocie. Gdyby firma zarobiła milion dolarów i było w obrocie dziesięć milionów akcji, firma zarobiłaby dziesięć centów na akcję. Ogólnie rzecz biorąc, im wyższy zysk spółki na akcję, tym lepiej radzi sobie ona dla akcjonariuszy. Dlatego liczba ta jest ważna dla inwestorów i analityków z Wall Street. Nic dziwnego, że firmy bardzo starają się co kwartał osiągać oczekiwany zysk na akcję. Niewygenerowanie znaczącego zysku na akcję może spowodować, że inwestorzy przeniosą swoje pieniądze gdzie indziej, co z punktu widzenia spółki nie jest dobre. Możliwość ta stawia kierownictwo firmy pod ogromną presją, aby zrobić wszystko, co konieczne, w tym, jak widzieliśmy ostatnio, angażować się w oszukańcze praktyki księgowe, aby spełnić oczekiwania Wall Street dotyczące zysku na akcję. W przeciwieństwie do korporacji nastawionych na zysk, wiele innych rodzajów organizacji, takich jak szpitale, uniwersytety i biurokracje rządowe, nie podlega tak brutalnie prostej i obiektywnej ocenie ich sukcesu. Jak wszystkie organizacje, są one zorientowane na cel. Trudniej jest jednak dokładnie określić, jak dobrze sobie radzą w odniesieniu do swoich celów i siebie nawzajem. W związku z tym oczekujemy, że liderzy tych organizacji będą odczuwać mniejszą presję, aby łamać prawo w celu osiągnięcia celów organizacyjnych niż dyrektorzy biznesowi. Po trzecie, w ramach korporacji, im bardziej podjednostka wchodzi w interakcje ze środowiskiem organizacyjnym, tym bardziej prawdopodobne jest, że zboczy z drogi do osiągnięcia celów z powodu niepewności generowanej przez środowisko. Środowisko organizacji obejmuje konkurentów, dostawców, rządowe organy regulacyjne i klientów. Dlatego wśród producentów należy spodziewać się większej nielegalnej lub oszukańczej działalności w działach sprzedaży niż w działach inżynieryjnych. Sprzedawcy muszą regularnie wchodzić w interakcje z konkurencją, dostawcami, klientami i organami regulacyjnymi. Te podmioty środowiskowe są źródłem niepewności. Mogą utrudniać osiągnięcie celu i dlatego muszą być kontrolowane. Z drugiej strony inżynierowie są stosunkowo odizolowani od nieprzewidzianych okoliczności środowiskowych, a zatem mają mniejszą potrzebę uciekania się do oszukańczych lub przestępczych środków w celu zmniejszenia niepewności środowiskowej. Wreszcie po czwarte, presja na angażowanie się w przestępczość organizacyjną jest odwrotnie proporcjonalna do przesunięcia celu. Jeśli organizacja, której zagraża brak sukcesu w osiąganiu jej oczywistych celów, może przestawić się na inne, bardziej osiągalne cele, wówczas presja na odstępstwa jest mniejsza. Możliwość zmiany celów jest prawdopodobnie mniej dostępna dla prywatnych organizacji nastawionych na zysk niż dla organizacji non-profit i organizacji rządowych. Weźmy na przykład March of Dimes, organizację utworzoną w 1938 roku w celu zwalczania polio, choroby, która doprowadziła do kalectwa tysiące małych dzieci.5 Organizacja finansowała badania nad polio i ostatecznie w 1952 roku dr Jonas Salk opracował szczepionka, która okazała się skuteczna. Do 1958 roku zaszczepiono setki milionów dzieci i choroba została w zasadzie pokonana. A co się stało z March of Dimes? Czy organizacja rozpadła się teraz, gdy jej cel został osiągnięty? Nie. Zamiast tego zaczęto koncentrować się na innych chorobach wieku dziecięcego i tak jest do dziś. Tego rodzaju przesunięcie celu jest trudniejsze, jeśli nie niemożliwe, dla organizacji biznesowych nastawionych na zysk. Albo muszą zarabiać, albo wypaść z biznesu. Możliwość zrobienia czegoś innego nie jest dla nich otwarta. Ogólnie rzecz biorąc, odpowiedzialność, obiektywność miar wydajności, niepewność środowiskowa i elastyczność w przesuwaniu celów wpływają na stopień presji, pod jaką organizacje są poddawane odstępstwom. I to ciśnienie, choć może wznosić się i opadać, nigdy nie znika całkowicie. Zawsze tam jest, zawsze żądając, aby organizacja przekroczyła swoje cele wydajnościowe. Jak zauważyliśmy w poprzednim rozdziale, według Grossa osoby, które mają największe szanse na awans na szczyt hierarchii organizacyjnej, to "organizacyjne filtry". Sitka są ambitne, sprytne i moralnie elastyczne. Charakteryzują się silnym pragnieniem osiągnięcia zawodowego, umiejętnością dostrzegania wzorców możliwości organizacyjnych oraz chęć traktowania celów organizacji jako własnych i zmiany postawy moralnej zgodnie z wymaganiami sytuacji. Organizacje są zatem zazwyczaj kierowane przez osoby, dla których osobisty sukces jest ściśle powiązany z sukcesem organizacji w osiąganiu celów wydajnościowych. Dlatego są szczególnie podatni na nacisk kładziony na pomyślne wyniki i na presję, by zboczyć z drogi w pogoni za sukcesem.

Teoria kontroli

Inna droga podejścia do wyjaśnienia przestępczości umysłowej przyjmuje jako punkt wyjścia teorię kontroli. Istnieje kilka wariantów teorii kontroli, ale wszystkie mają wspólną ideę, że dewiacja jest naturalna i musi być kontrolowana przez zewnętrzne siły społeczne lub wewnętrzne redyspozycje. Teoria więzi społecznych Travisa Hirschiego jest najbardziej znaną wersją teorii kontroli. Teoria więzi społecznych zaczyna się od założenia, że przestępstwa są bardziej prawdopodobne, gdy więź jednostki ze społeczeństwem jest słaba lub zerwana. Więź społeczna składa się z czterech wzajemnie powiązanych elementów: przywiązania do innych, przywiązania do konwencjonalnych linii działania, zaangażowania w konwencjonalne działania oraz wiary we wspólny system wartości społeczeństwa. W stopniu, w jakim elementy te są silne, powstrzymują jednostki od zaangażowania w zachowania przestępcze. Ale jeśli są słabi, jednostka może swobodnie angażować się w przestępstwo. Chociaż teoria kontroli jest najczęściej stosowana w kontekście przestępczości nieletnich lub zwykłych przestępstw ulicznych, może być również wykorzystana do wyjaśnienia przestępczości umysłowej popełnianej przez dyrektorów korporacji (Lasley, 1988). Aby to zrobić, konieczne jest ponowne zdefiniowanie elementów więzi społecznej w kontekście korporacji i jej kierownictwa. To siła więzi władzy wykonawczej z korporacją, w przeciwieństwie do ogółu społeczeństwa, reguluje zaangażowanie w przestępczość umysłową kadry kierowniczej. James R. Lasley proponuje cztery twierdzenia dotyczące przestępczości umysłowej kadry kierowniczej, które są prostym tłumaczeniem podstawowych twierdzeń Hirschiego dotyczących przestępczości nieletnich i więzi społecznej. Po pierwsze, im silniej kierownik jest przywiązany do innych kierowników, współpracowników i korporacji, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo popełnienia przez niego przestępstwa umysłowego. Po drugie, im silniej dyrektor jest zaangażowany w korporacyjne linie działania, tym mniejsza jest częstotliwość przestępstw umysłowych na kierowniczych stanowiskach. Po trzecie, im silniej dyrektor jest zaangażowany w działalność korporacyjną, tym mniejsza jest częstotliwość przestępstw umysłowych. Po czwarte, im silniej dyrektor wierzy w zasady korporacji, tym mniejsza jest częstotliwość przestępstw umysłowych. Lasley przetestował swoją teorię na danych pochodzących z ankiety przeprowadzonej wśród 521 dyrektorów zatrudnionych przez międzynarodową firmę motoryzacyjną. Znalazł poparcie dla wszystkich swoich twierdzeń. Pod koniec lat 80. i na początku lat 90. Travis Hirschi i Michael Gottfredson opracowali nową wersję teorii kontroli, którą nazwano teorią samokontroli. Podstawowym założeniem teorii samokontroli jest to, że przestępczość i inne formy dewiacji wynikają z połączenia niskiej samokontroli i możliwości popełnienia przestępstwa. Niska samokontrola jest pojmowana jako predyspozycja behawioralna, która skłania jednostki do realizowania krótkoterminowych własnych korzyści bez uwzględniania długoterminowych konsekwencji swoich działań lub praw i uczuć innych ludzi. Zakłada się, że poziom samokontroli jest ustalany we wczesnym okresie życia i później pozostaje względnie stały. Osoby o niskim poziomie samokontroli częściej wykorzystują okazje przestępcze niż osoby o wyższym poziomie samokontroli. Hirschi i Gottfredson argumentują, że teoria samokontroli jest ogólną teorią przestępczości i ma zastosowanie do przestępczości umysłowej. Rzeczywiście, twierdzą, że dążenie do specjalnych teorii przestępczości umysłowej jest błędne. Opierając się na swojej teorii samokontroli, twierdzą, że przestępczość umysłowa powinna być stosunkowo rzadka w porównaniu z przestępczością uliczną, ponieważ osoby o niskiej samokontroli raczej nie odniosą sukcesu w zawodach umysłowych. Stąd osoby o niskiej samokontroli mają ograniczone możliwości popełniania przestępstw umysłowych. I odwrotnie, ludzie, którzy prawdopodobnie odniosą sukces w zawodach umysłowych, mają wysoki poziom samokontroli, a zatem prawdopodobnie nie będą wykorzystywać możliwości przestępczych, jakie zapewniają im ich zawody. Zakłada się, że nieliczni pracownicy umysłowi, którzy angażują się w przestępczość umysłową, mają mniejszą samokontrolę niż ich odpowiednicy w podobnej sytuacji, chociaż mogą mieć większą samokontrolę niż zwykli przestępcy uliczni. Pomysły, że przestępczość umysłowa jest rzadka i że można ją wytłumaczyć tymi samymi czynnikami opartymi na kontroli, co inne przestępstwa, zostały energicznie zakwestionowane przez wielu naukowców zajmujących się przestępczością umysłową. Istnieją trzy problemy z teorią samokontroli w zastosowaniu do przestępczości umysłowej. Po pierwsze, to, czy przestępczość umysłowa jest rzadkością, jest dyskusyjne zarówno z powodów empirycznych, jak i teoretycznych. Sam Sutherland udokumentował rozległe łamanie prawa wśród wiodących amerykańskich korporacji. Dziesięciolecia po pionierskiej pracy Sutherlanda, Clinard i Yeager również znaleźli dowody na powszechne łamanie prawa w korporacyjnej Ameryce. Wreszcie, jak pokazała ostatnia dekada, nadal ujawniane są skandale z udziałem organizacji biznesowych, zarówno dużych, jak i małych, oraz ich kadry kierowniczej. Krótko mówiąc, istnieje wiele dowodów empirycznych na to, że łamanie prawa w biznesie nie jest rzadkością. Jako jeden ze wskaźników skali dewiacji korporacyjnych weźmy ostatnią falę przeszacowań zysków przedsiębiorstw. Liczba przekształceń gwałtownie wzrosła od czasu ujawnienia i ścigania karnego dyrektorów zaangażowanych w oszustwa księgowe w Enron, World Com i wielu innych dużych korporacjach. Według raportu Głównego Biura Rachunkowego (GAO) między styczniem 1997 a czerwcem 2002 r. roczna stopa przeszacowania zarobków wzrosła o 145%. W ciągu tego 5-letniego okresu około 10% spółek notowanych na giełdach NYSX, Amex i Nasdaq złożyło korekty zysków z powodu nieprawidłowości księgowych (Stany Zjednoczone. General Accounting Office, 2002). Chociaż GAO nie mówi bezpośrednio, że wszystkie te przekształcenia dotyczyły działalności przestępczej, silnym wnioskiem z raportu jest to, że znaczna część przywódców korporacyjnej Ameryki nie waha się przed łamaniem zasad na swoją korzyść - przynajmniej dopóki nie uznają, że mogliby zostać złapanym. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że oszustwa księgowe to tylko jeden rodzaj przestępstw umysłowych, w które mogą angażować się firmy, liczba 10% staje się jeszcze bardziej zauważalna. Nie wiadomo, jak wysoki byłby odsetek, gdybyśmy mogli w jakiś sposób policzyć wszystkie różne przestępstwa dostępne dla korporacji. Najwyraźniej jednak nie mieściłby się w zakresie, który zwykle nazywamy rzadkim. Ponadto istnieją teoretyczne powody, by sądzić, że pomimo obszerności danych empirycznych, mogą one jednak znacznie zaniżać liczbę przypadków łamania prawa przez pracowników umysłowych. Dzieje się tak, ponieważ istnieją fundamentalne różnice między przestępczością umysłową a innymi formami przestępczości, które wpływają na wskaźnik wykrywalności. Temat ten rozwiniemy pełniej w następnym rozdziale, ale tutaj pokrótce go przedstawimy. Kiedy popełniane jest zwykłe przestępstwo uliczne, takie jak na przykład rabunek, włamanie, kradzież samochodu lub napaść, oczywiste jest, że doszło do przestępstwa. Sprawca może nie być znany, ale fakt popełnienia przestępstwa jest oczywisty. Istnieją jakieś fizyczne dowody. Jednak wiele przestępstw umysłowych nie jest w ten sposób oczywistych. Nie pozostawiają żadnych widocznych fizycznych śladów, takich jak zepsuty samochód, wybita szyba czy zakrwawione ciało. Przestępcy umysłowi używają podstępu, aby popełnić swoje przestępstwo. Jeśli im się powiedzie, to fakt popełnienia przestępstwa może nigdy nie zostać poznany, nawet przez ofiarę. Wróćmy na przykład do lekarza, o którym mówiliśmy w pierwszym rozdziale. Jeśli w tym przypadku ofiara po prostu zaakceptuje zalecenia lekarza dotyczące dalszych badań, to kto kiedykolwiek odkryje, że lekarz popełnił oszustwo, zlecając świadomie badania, które były medycznie niepotrzebne? Podstawowy problem polega na tym, że w przypadku przestępstw, które się nie ujawniają, bardzo trudno jest, jeśli nie jest to niemożliwe, kiedykolwiek ustalić prawdziwą liczbę przestępstw. Drugi problem związany z teorią samokontroli dotyczy pojęcia samokontroli. Teoria zakłada, że samokontrola jest zawsze sprawowana dla zgodnych lub społecznie akceptowanych celów. Innymi słowy, teoria zakłada, że osoby o wysokiej samokontroli zawsze postępują właściwie. Nie ma jednak logicznego powodu, dla którego samokontrola i związane z nią zdolności (inteligencja, dalekowzroczność i wytrwałość) nie mogłyby zostać wykorzystane do zaplanowania i wykonania skomplikowanego planu przestępczego (Tittle, 1991). Po co zakładać, że ludzie, którzy mają samodyscyplinę, są zawsze miłymi ludźmi? Wreszcie, istnieje problem z konceptualizacją okazji przestępczych w teorii. Możliwości przestępcze są pomyślane jako proste oczywiste rzeczy, takie jak niestrzeżona torebka w biurze lub samochód na parkingu z kluczykami. Podstawową ideą jest to, że okazje przestępcze pojawiają się zawsze, gdy osoba o skłonnościach przestępczych ma dostęp do jakiegoś przedmiotu, który chciałaby mieć6. Technicznie rzecz biorąc, okazja przestępcza składa się z odpowiedniego celu i braku sprawnej opieki. W teorii samokontroli zakłada się, że cele, takie jak torebka czy samochód, są z natury atrakcyjne lub pożądane, a jedyną rzeczą, która powstrzymuje nas przed próbą ich zdobycia, jest nasz poziom samokontroli. Ale czy to naprawdę prawda? Sugerujemy, że atrakcyjność ofiary zależy przynajmniej częściowo od sytuacji potencjalnego sprawcy (tj. niezależnie od poziomu samokontroli). Załóżmy na przykład, że osoba o niskiej samokontroli widzi na parkingu samochód z kluczykami w środku. Załóżmy dalej, że sprawca nie ma własnego samochodu i naprawdę musi szybko przedostać się przez miasto, ponieważ spóźnia się na randkę ze swoją dziewczyną. Czy ukradnie samochód? Wydaje się to całkiem prawdopodobne. Ale co się stanie, jeśli zmienimy jeden fakt. Załóżmy, że sprawca ma samochód. Nawet jeśli wciąż jest obarczony niską samokontrolą i spóźniony na randkę, czy ukradnie tę z kluczami? Teraz wydaje się to mniej prawdopodobne niż wcześniej. Przestępca posiadający samochód ma po prostu mniejszą motywację do popełnienia kradzieży samochodu niż przestępca bez samochodu, niezależnie od poziomu samokontroli. To, czy okazja przestępcza jest postrzegana jako bardziej lub mniej atrakcyjna, zależy zatem częściowo od zewnętrznej sytuacji przestępcy. Rozpoznanie tej cechy możliwości przestępczych jest szczególnie ważne w przypadku przestępczości umysłowej, ponieważ, jak wykażemy później, czynniki sytuacyjne mogą być ważnym źródłem motywacji dla przestępczości umysłowej. Na przykład, czy kierownictwo Enronu zadałoby sobie trud angażowania się w oszustwa księgowe, gdyby firma naprawdę zarabiała dużo pieniędzy?

Teoria racjonalnego wyboru

Inną perspektywą teoretyczną zastosowaną do przestępczości umysłowej jest teoria racjonalnego wyboru. Teoria racjonalnego wyboru zakłada, że wszyscy aktorzy kierują się własnym interesem i podejmują decyzje o tym, czy zaangażować się w zachowanie przestępcze, czy konwencjonalne, zgodnie z oceną kosztów i korzyści. W uproszczeniu teoria zakłada, że racjonalni aktorzy wybiorą angażowanie się w przestępstwo zamiast braku przestępstwa, gdy postrzegane korzyści netto z przestępstwa (tj. Korzyści minus koszty) są większe niż postrzegane korzyści netto z braku przestępstwa. Zarówno korzyści, jak i koszty mają wymiar subiektywny i obiektywny. Subiektywnym kosztem przestępstwa może być poczucie winy lub strach przed obawą, podczas gdy subiektywną korzyścią płynącą z przestępstwa byłby dreszczyk emocji i podniecenie związane z ucieczką od czegoś nielegalnego. Obiektywnym kosztem przestępstwa byłaby formalna kara ze strony wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, natomiast obiektywną korzyścią byłyby zyski z czynu niezgodnego z prawem. Podobnie jak inne tradycyjne teorie kryminologiczne, perspektywę racjonalnego wyboru stosowano najczęściej do zwykłych przestępców ulicznych. Paternoster i Simpson (1993) wyjaśnili jednak teorię racjonalnego wyboru decyzji o popełnieniu przestępstwa korporacyjnego (zob. także Shover i Hochstetler, 2006). Nazywają swoje podejście teorią subiektywnej użyteczności krzywdzenia. Koncentruje się na korzyściach i kosztach, jakie są subiektywnie postrzegane przez jednostki. Dlatego ich teoria racjonalnego wyboru jest skierowana raczej do indywidualnych decydentów niż do korporacji jako całości. Zgodnie z ich teorią decyzja jednostki o popełnieniu przestępstwa korporacyjnego lub naruszeniu przepisów regulacyjnych obejmuje szereg czynników. Aby obliczyć potencjalne koszty przestępczości korporacyjnej, aktorzy subiektywnie szacują pewność i dotkliwość formalnych sankcji prawnych, pewność i dotkliwość sankcji nieformalnych oraz pewność i wagę utraty szacunku dla siebie. Podmioty biorą również pod uwagę korzyści płynące z przestępczości korporacyjnej, które obejmują postrzegane korzyści wynikające z nieprzestrzegania przepisów (tj. wyższe zyski, większy udział w rynku lub inny cel istotny z punktu widzenia organizacji) oraz postrzegane koszty przestrzegania przepisów (tj. wydatki związane z przestrzeganiem norm regulacyjnych) ). Paternoster i Simpson argumentują, że oprócz tych standardowych zmiennych racjonalnego wyboru, siła przekonań moralnych aktora, to, czy postrzega on egzekutorów zasad jako uzasadnionych i sprawiedliwych, charakterystyka potencjalnego zdarzenia przestępczego i wcześniejsze wykroczenie przez osobę, również wpływają na prawdopodobieństwo obrażać. Spośród przedstawionych tu teorii racjonalny wybór jest najbardziej zgodny z naszą perspektywą możliwości. Wyraźnie uznaje okazję za ważną przyczynę i niezbędny składnik przestępstwa. Sugeruje to, że aby zrozumieć wzorce przestępczości umysłowej, musimy zwrócić uwagę na to, jak zmiany w organizacji i funkcjonowaniu legalnego świata biznesu mogą wpłynąć na możliwości przestępczości umysłowej . Rzeczywiście, jak niedawno argumentowali Neal Shover i Andrew Hochstetler, w ciągu ostatnich kilku dekad pojawiły się nowe możliwości oszustw i defraudacji z powodu ekspansji programów rządowych, rewolucji w usługach finansowych, rozwoju technologii komunikacyjnych i wzrostu gospodarka światowa.

Zintegrowana teoria

Kryminolodzy zaczęli badać sposoby integracji standardowych teorii kryminologicznych, takich jak różne skojarzenia, anomia i teorie kontroli, w nadziei na dostarczenie bardziej kompleksowych wyjaśnień przestępczości ulicznej. John Braithwaite rozszerzył ten tok myślenia na przestępczość umysłową i przestępczość organizacyjną. Twierdzi, że aby zrozumieć przyczyny przestępczości organizacyjnej, musimy zintegrować spostrzeżenia dotyczące teorii napięcia, etykietowania, subkultury i kontroli. Z teorii napięcia wyprowadza przesłankę, że niepowodzenie w osiąganiu wysoko cenionych celów, takich jak sukces materialny, stwarza presję lub napięcie skłaniające do zboczenia. Aby złagodzić napięcie, aktorzy, w tym aktorzy korporacyjni, mogą uciekać się do przestępczości jako alternatywnego sposobu osiągnięcia sukcesu. To, czy aktorzy uciekają się do przestępstwa, zależy częściowo od dostępności nielegalnych środków do osiągnięcia zablokowanego celu. Nielegalne środki są udostępniane przez dewiacyjne subkultury. W odniesieniu do przestępczości korporacyjnej subkultury biznesowe mogą przekazywać wiedzę o tym, jak organizacje i ich liderzy mogą skutecznie łamać prawo. Ponadto dewiacyjne subkultury mogą próbować zmusić członków do dostosowania się do wartości i oczekiwań subkultury. Tak więc napięcie, dostępność subkulturowo zatwierdzonych nielegalnych środków i wymuszona zgodność z dewiacyjnymi wartościami subkulturowymi są siłami kryminogennymi, które sprzyjają przestępczości korporacyjnej. Sprzeciw wobec tych kryminogennych sił bierze się z kontroli społecznej wewnątrz organizacji oraz z zawstydzania narzucanego przestępcom przez większe społeczeństwo. Opierając się na teorii kontroli, Braithwaite argumentuje, że korporacje mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo naruszenia prawa przez swoich członków poprzez wzmocnienie kontroli wewnętrznej przeciwko nielegalnym zachowaniom. Można to osiągnąć, gdy liderzy organizacji promują wartości prospołeczne, uspołeczniają wszystkich członków firmy zgodnie z tymi wartościami i tworzą silne jednostki kontroli wewnętrznej w celu monitorowania zgodności firmy z prawem. Braithwaite wprowadza ideę zróżnicowanego zawstydzania, aby wyjaśnić jak zawstydzanie przez społeczeństwo może promować lub opóźniać przestępczość korporacyjną. Zawstydzanie, które w przypadku korporacji jest realizowane przede wszystkim przez agencje regulacyjne, może mieć charakter stygmatyzujący lub reintegracyjny. Kiedy aktorzy są piętnowani, są traktowani jak wyrzutki, a ich zaangażowanie w dewiację jest traktowane jako oznaka prawdziwego dewiacyjnego charakteru wewnętrznego. Z drugiej strony zawstydzanie reintegracyjne koncentruje się na złu czynu, a nie na złu aktora. Ci, którzy zawstydzają, starają się utrzymać więzi szacunku ze sprawcą i starają się ponownie zintegrować sprawcę z całością społeczną po zakończeniu zawstydzania. Braithwaite argumentuje, że stygmatyzujące zawstydzanie ma tendencję do tworzenia oporu wobec zmian u aktorów i popychania ich coraz głębiej w ich dewiacyjną subkulturę. Dlatego piętnowanie zawstydzania przynosi efekt przeciwny do zamierzonego. W rzeczywistości raczej promuje niż odstrasza przestępczość korporacyjną. Zawstydzanie reintegracyjne odstrasza od popełnienia przestępstwa, ponieważ jasno ogłasza bezprawność czynu, ale następnie stara się sprawić, by aktor poczuł się szanowanym członkiem społeczeństwa, członkiem, który ma żywotny interes w podporządkowaniu się regułom społecznym. Inną zintegrowaną teorię zaproponował Coleman, który argumentuje, że przestępczość umysłowa wynika z "zbiegu odpowiedniej motywacji i okazji". Motywacja odnosi się do konstrukcji symbolicznych, które definiują określone cele i działania jako pożądane. W przypadku przestępczości umysłowej szczególnie ważne jest, aby sprawca potrafił określić swoje zachowanie tak, aby było ono społecznie akceptowalne. Dlatego przestępcy umysłowi używają neutralizacji i racjonalizacji, aby usprawiedliwić lub usprawiedliwić zachowanie, które jest nielegalne. Na przykład dyrektorzy biznesowi będą narzekać, że prawa i regulacje są niesprawiedliwe lub niepotrzebne oraz że zbytnio ingerują w działanie wolnego rynku. Łamanie prawa, które jest niesprawiedliwe, niepotrzebne i przynoszące efekt przeciwny do zamierzonego, jest bardziej akceptowalne niż naruszenie standardu, co do którego wszyscy zgadzają się, że jest sprawiedliwy i niezbędny do przetrwania społeczeństwa. Według Colemana neutralizacje, których używają przestępcy, aby usprawiedliwić swoje zbrodnie, są zakorzenione w tym, co nazywa "kulturą rywalizacji". Kultura rywalizacji odnosi się do zespołu przekonań powszechnych w społeczeństwach kapitalistycznych, które utrzymują, że pogoń za bogactwem i sukcesem są głównymi celami ludzkich wysiłków. Chodzi o to, że dążenie do osiągnięcia zysku, do przodu, odniesienia sukcesu, bycia najlepszym jest najbardziej odpowiednim i znaczącym sposobem podejścia do życia. Jako autonomiczne jednostki, każdy z nas jest odpowiedzialny za swój własny sukces i właściwe jest, aby spróbować wyprzedzić go wszelkimi dostępnymi środkami. Innymi słowy, pogoń za amerykańskim snem jest tym, co powinniśmy robić, a nasz sukces w tym zakresie jest miarą naszej wewnętrznej wartości jako istot ludzkich. Zdaniem Colemana kultura rywalizacji stanowi zatem źródło racjonalizacji i neutralizacji, które przestępcy umysłowi wykorzystują jako motywację do nielegalnego zachowania. Drugim filarem w ramach teoretycznych Colemana jest szansa. Szansa to potencjalny sposób działania, który jest dostępny dzięki określonemu zestawowi warunków społecznych i który aktor uznaje za dostępny dla siebie. Możliwości różnią się pod względem atrakcyjności w zależności od czterech czynników: (1) wielkości korzyści, jakie można uzyskać z czynu zabronionego, (2) ryzyka wykrycia i ukarania, (3) zgodności czynu z własnymi przekonaniami sprawcy oraz wartości oraz (4) dostępność innych możliwości. Krótko mówiąc, okazja do popełnienia przestępstwa umysłowego będzie uważana za atrakcyjną z punktu widzenia przestępcy, jeśli obiecuje wartościowy zysk, wiąże się z niewielką szansą na złapanie, nie narusza osobistych standardów zachowania przestępcy i wydaje się bardziej prawdopodobna cele sprawcy niż jakikolwiek inny sposób działania. Trudno z całą pewnością stwierdzić, w jaki sposób dystrybuowane są możliwości przestępczości umysłowej. Coleman identyfikuje cztery czynniki, które wpływają na dystrybucję możliwości: prawo i egzekwowanie prawa, branże, organizacje i zawody. Prawo oczywiście określa, co jest kryminalizowane, a poziom zasobów przeznaczonych na egzekwowanie prawa określa względne ryzyko wykrycia i ukarania. Jak zauważył Coleman i inni, organizacje biznesowe dokładają wszelkich starań, aby zapobiec kryminalizacji ich działalności, a jeśli to się nie powiedzie, usilnie starają się ograniczyć rozmiar i zasoby organów ścigania. Drugim czynnikiem kształtującym możliwości jest struktura branży. Na przykład naruszenia prawa antymonopolowego powinny być częstsze w branżach silnie skoncentrowanych, czyli takich, w których działa kilku dużych producentów, niż w branżach, w których jest wielu drobnych producentów. Trudniej jest zorganizować i kontrolować spisek, w którym bierze udział wielu uczestników, niż spisek, w którym bierze udział tylko kilku. Badania dotyczące struktury rynku i rozpowszechnienia naruszeń prawa antymonopolowego są jednak mieszane. Istnieją inne cechy branż, które wpływają na rodzaje możliwości występowania w nich przestępczości umysłowej. Niektóre z nich omówimy szerzej w rozdziałach 5 i 6, które dotyczą określonych rodzajów przestępczości umysłowej. Organizacje same kształtują lub zapewniają możliwości. To, czy organizacja jest wysoce dochodowa, czy też nie, może wpływać na to, jak członkowie organizacji postrzegają potencjalne nielegalne działania. Rodzaje środków kontroli stosowanych przez organizację w celu powstrzymania jej członków przed nielegalnymi działaniami wpływają na możliwości, podobnie jak struktura organizacji, w szczególności to, czy jest ona wielooddziałowa. Wreszcie, zawody stwarzają różne rodzaje możliwości. Na przykład adwokaci, lekarze, doradcy finansowi i inni niezależni profesjonaliści mają możliwości wykorzystania swoich klientów, które są wbudowane w ich zawody. Praca profesjonalistów często odbywa się bez bezpośredniego nadzoru klienta (Shapiro, 1990). Taka sytuacja daje nieetycznym profesjonalistom swobodę realizowania własnych interesów kosztem klientów. Możliwości zawodowe różnią się również w zależności od stanowiska lub statusu w organizacji. Rozważmy na przykład przekupstwo urzędników państwowych. Wiele osób pracuje dla rządu, ale większość nie pracuje na stanowiskach, na których istnieje prawdopodobieństwo, że zostaną zaoferowane im łapówki lub będą mogli żądać łapówek. Prawdopodobieństwo zaoferowania łapówki pracownikowi rządowemu zależy od wartości ekonomicznej usług, które dana osoba kontroluje. Osoby na wysokich stanowiskach w rządzie, takie jak przedstawiciele Kongresu, sprawują kontrolę nad ogromnymi sumami pieniędzy w postaci wartościowych kontraktów rządowych. Nie powinno więc dziwić, że są lobbowani i nakłaniani przez korporacje do preferencyjnego traktowania i regularnie przyłapani na sprzedawaniu swoich usług temu, kto zaoferuje najwyższą cenę. Podsumowując, teoria Colemana działa na wielu poziomach - indywidualnym, zawodowym, organizacyjnym, przemysłowym, społecznym i kulturowym. Przestępczość umysłowa ma miejsce, gdy aktorzy o odpowiednich motywacjach konfrontują się z atrakcyjnymi możliwościami. Motywacje popełniania przestępstw umysłowych są zakorzenione w kulturze rywalizacji i rozpowszechniane poprzez subkultury organizacyjne i zawodowe. Atrakcyjność możliwości zależy od ich wartości pieniężnej w porównaniu z innymi sposobami działania, poziomu ryzyka oraz zgodności z przekonaniami i wartościami potencjalnego sprawcy. Możliwości są rozłożone w różny sposób w różnych branżach, organizacjach i zawodach.

Chciwość czy strach?

Większość teorii przestępczości umysłowej zakłada w sposób dorozumiany lub jawny, że podstawową motywacją stojącą za przestępczością umysłową jest pogoń za indywidualnym sukcesem materialnym lub jakimś postępem w biznesie. Zakłada się, że przestępcy umysłowi są chciwi i egocentryczni. Ale ostatnie badania sugerują inną motywacyjną drogę do przestępczości umysłowej. Przestępczość umysłowa może wynikać nie tylko z pogoni za sukcesem materialnym, ale także z obawy przed utratą tego, co już się ma. Niektóre osoby mogą angażować się w przestępstwa umysłowe, ponieważ obawiają się, że jeśli tego nie zrobią, grozi im utrata pozycji życiowej. Dla osób przyzwyczajonych do wysokiego statusu społecznego i materialnych wygód mieszczańskiego stylu życia perspektywa utraty tego wszystkiego z powodu spowolnienia gospodarczego lub błędnej kalkulacji w transakcji biznesowej może wywołać silną presję do odstąpienia od obrony. Na przykład ktoś, kto prowadzi małą firmę, może być całkiem skłonny przestrzegać prawa w zamian za wygodny, ale nie ekstrawagancki standard życia. Jeśli jednak biznes jest zagrożony przez konkurencję lub dekoniunkturę gospodarczą, ta sama osoba może uznać, że jedyną opcją jest łamanie prawa, aby przetrwać. Na przykład biznesmen, który prowadził małą firmę budowlaną, zaangażował się w program check-kiting, ponieważ bał się utraty firmy. Twierdził, że jego przestępstwo było motywowane strachem przed utratą tego, na co tak ciężko pracował.

Nagle stanąłem przed wyborem, mam na myśli teraz, zamknąć drzwi lub zrobić coś innego, aby utrzymać ten biznes otwarty… Nie powiem ci, że nie doszłoby do tego, gdybym miał czas to przemyśleć, bo chyba tak by się stało. Siedzisz tam z umierającym pacjentem. Będziesz próbował utrzymać go przy życiu.

Tak więc strach przed porażką, a także dążenie do sukcesu mogą skłaniać jednostki do angażowania się w przestępczość umysłową. Rzeczywiście, strach przed porażką może być wyjątkową przyczyną motywacyjną przestępczości umysłowej.

Streszczenie

Pomimo różnic, omówione powyżej teorie mają jedną wspólną cechę. Wszystkie skupiają się w jakiś sposób na motywacji sprawcy do popełnienia przestępstwa umysłowego lub na jakimś aspekcie jego sytuacji osobistej lub psychologicznej. Sutherland podkreśliła normy kulturowe i postawy panujące w świecie biznesu. Dyrektorzy biznesowi są indoktrynowani do tych norm i postaw i zaczynają postrzegać nielegalne zachowanie jako akceptowalną i konieczną część prowadzenia biznesu. Teoria anomii koncentruje się na powszechnym kulturowym nacisku na współzawodnictwo i sukces materialny. Te uwarunkowania kulturowe kierują poszczególnymi dyrektorami biznesowymi i ich organizacjami do ciągłego poszukiwania innowacyjnych, często nielegalnych sposobów, aby wyprzedzić i pozostać w czołówce. Teoria racjonalnego wyboru kieruje uwagę na rachunek przestępcy dotyczący kosztów i korzyści nielegalnego i legalnego zachowania. Zakłada się, że każdy, w tym przestępca umysłowy, jest zmotywowany do działania zgodnie z tym, co uważa za najlepiej pojęte interesy. Chociaż teorie kontroli nie zakładają, że przestępczość umysłowa wiąże się z jakąkolwiek szczególną motywacją, to jednak zwracają uwagę na osobistą sytuację przestępcy lub jego strukturę psychologiczną. To słaba więź społeczna sprawcy lub brak samokontroli prowadzi do przestępstwa. Zintegrowane teorie łączą cechy różnych teorii, ale mają ten sam ogólny cel, jakim jest wyjaśnienie, dlaczego ludzie łamią prawo. Tak więc we wszystkich tych teoriach główny nacisk kładzie się na przestępców i czynniki, które popychają ich lub przyciągają do popełnienia przestępstwa. Koncentrowanie się na przestępcach jest oczywiście jak najbardziej na miejscu. Rzeczywiście, była to standardowa praktyka w całej historii kryminologii. Musimy zrozumieć, co powoduje, że niektórzy ludzie łamią prawo, a inni stosują się do jego wymagań. Jednak motywacje lub cechy osobiste same w sobie nie wyjaśniają, dlaczego przestępcy naruszają prawo w jednym czasie, a nie w innym, lub w jednym miejscu, a nie w innym. Innymi słowy, motywacje i cechy osobiste przestępców nie mogą wyjaśniać, dlaczego popełniają określone przestępstwa w określonym czasie i miejscu. Jest jeszcze jeden czynnik, który wchodzi w grę, a tym czynnikiem jest obecność lub brak możliwości popełnienia przestępstwa. Bez jakiejś okazji do popełnienia przestępstwa nawet najbardziej nałogowy przestępca nie może popełnić przestępstwa. Złodzieje nie mogą napadać na banki, jeśli banki nie są dostępne, a malwersanci bankowi nie mogą malwersować, jeśli nie mają pracy w banku. Banki zapewniają możliwości zarówno rabusiom bankowym, jak i malwersantom bankowym. Zatem zrozumienie przestępczości wymaga analizy zarówno przestępców, jak i ich możliwości. W następnych wpisach podejmujemy temat możliwości przestępczych w białych kołnierzykach. Oczywiście nie jesteśmy pierwszymi, którzy uznają, że okazja odgrywa rolę w przestępstwach umysłowych. Wszystkie teoretyczne podejścia, które omówiliśmy tutaj, mają coś do powiedzenia na temat możliwości, ale podejście do możliwości jest szersze i mniej ukierunkowane niż to, które jest tutaj zalecane. Na przykład Coleman wyraźnie włącza możliwość do swojej teorii, ale dla niego możliwość znajduje się w samej strukturze kapitalizmu, a nie w szczegółowej charakterystyce branż i zawodów.

Natura przestępczości umysłowej . Możliwości i techniki

Wstęp


Kryminolodzy poświęcają ogromną ilość czasu i energii na badanie przestępców. Zadają różne pytania na ich temat. Jaka osoba może zostać przestępcą? Dlaczego oni to robią? Kiedy się zaczynają? Kiedy przestają? Ile przestępstw popełniają? Jakiego rodzaju przestępstwa popełniają? Jakie są ich rodziny? Gdzie oni żyją? Jakich mają przyjaciół? Można by wymieniać dalej. Oczywiście to wszystko są ważne pytania. Mamy nadzieję, że odpowiadając na nie, w końcu zrozumiemy, dlaczego indywidualne zaangażowanie w przestępstwo wydaje się tak bardzo zróżnicowane. z wielu powodów, musimy wiedzieć jak najwięcej o czynnikach wpływających na udział w przestępstwie. Rzeczywiście, w całej tej książce zadajemy i próbujemy odpowiedzieć na wiele z tych pytań w odniesieniu do ludzi, którzy popełniają przestępstwa umysłowe. Niemniej jednak należy pamiętać, że wiedza o przestępcach to nie to samo, co wiedza o przestępczości. Ludzie często mylą problem wyjaśniania przestępczości z problemem wyjaśniania przestępców, ale te dwa zagadnienia powinny być rozdzielone (Gottfredson i Hirschi, 1990). Zbrodnia to wydarzenie, coś, co się dzieje. Z drugiej strony przestępca to jednostka, która zachowuje się w określony sposób, który społeczeństwo określiło jako niedopuszczalne. Wyjaśnienie, dlaczego ludzie zachowują się w taki czy inny sposób, to nie to samo, co wyjaśnienie, dlaczego dane wydarzenie ma miejsce w określonym czasie iw określonym miejscu. Aby zrozumieć, dlaczego dane przestępstwo ma miejsce w określonym czasie i miejscu, należy zwrócić uwagę nie tylko na osobę, która popełnia przestępstwo, ale także na sytuację, w której się ta osoba znajduje. Oczywiście ważna jest wiedza o motywach lub powodach popełnienia przestępstwa przez sprawcę. Załóżmy jednak, że wiemy, że przestępca ma silny motyw, by na przykład ukraść pieniądze. Pragnienie pieniędzy nie wyjaśnia jednak, dlaczego okrada sklep monopolowy, a nie bank, który znajduje się obok sklepu monopolowego. W obu miejscach są pieniądze, których potrzebuje przestępca. Dlaczego wybrać jeden zamiast drugiego? Oczywiście istnieje wiele powodów, dla których przestępca może wybrać sklep monopolowy zamiast banku. Banki często mają ochroniarzy, którzy mają broń. Banki mają kamery wideo, które robią zdjęcia. Jeśli zdarzy się to po godzinach pracy, a bank jest zamknięty, szanse na włamanie i kradzież czegokolwiek są zerowe. W dzisiejszych czasach skarbce bankowe są praktycznie nie do zdobycia. Z drugiej strony sklepy monopolowe są otwarte dłużej niż banki. Mogą być obsługiwane tylko przez jedną osobę. Mogą nie mieć kamer bezpieczeństwa, a co najważniejsze, pieniądze są w kasie. Jeśli więc spojrzysz na sytuację z punktu widzenia przestępcy, sklep monopolowy stanowi lepszą okazję dla przestępcy niż bank, zwłaszcza jeśli przestępca działa sam i w pośpiechu.

Zrozumienie możliwości przestępczych

Możliwości przestępcze są obecnie uznawane za ważną przyczynę wszystkich przestępstw. Bez okazji nie może być przestępstwa. W ciągu ostatnich kilku dekad badanie przestępczości w coraz większym stopniu koncentrowało się na czynnikach sytuacyjnych i ekologicznych, które stwarzają lub ułatwiają możliwości przestępczości ulicznej. Szanse są również ważnymi przyczynami przestępczości umysłowej. Jednak, jak pokażemy, struktury okazji wielu przestępstw umysłowych są radykalnie różne od tych dla zwykłych przestępstw ulicznych. Różnice te stwarzają szczególne trudności w kontroli, ale stwarzają również nowe możliwości kontroli. Czym dokładnie jest okazja przestępcza? Zgodnie z teorią rutynowej działalności, okazja przestępcza składa się z dwóch elementów: odpowiedniego celu i braku sprawnej opieki. Celem może być osoba lub jakiś rodzaj własności. Co sprawia, że osoba lub mienie może stać się celem przestępstwa? To zależy od wielu czynników. Nie badając ich wszystkich, możemy zidentyfikować niektóre z głównych kwestii. Z punktu widzenia sprawcy atrakcyjność lub przydatność osoby jako celu zależy od jej bezbronności, aw niektórych przypadkach od jej symbolicznej lub emocjonalnej wartości dla sprawcy. Zakładając, że wszystkie inne czynniki są takie same, zakładamy, że brutalni przestępcy woleliby raczej zaatakować kogoś, kto nie jest dobrze przygotowany do walki (tj. kogoś, kto jest bezbronny). Jak ujął to jeden z badaczy, wielcy ludzie uderzają w małych (Felson, 1996). Ponadto zakładamy, że sprawcy przemocy woleliby ścigać kogoś, do kogo żywią urazę, a nie przypadkową osobę. Innymi słowy, wydaje się prawdopodobne, że pobicie kogoś, na kogo jesteś wściekły, jest bardziej zabawne i satysfakcjonujące niż kogoś, do kogo nie masz silnych uczuć w taki czy inny sposób. Zatem głównymi czynnikami, które decydują o przydatności ludzi jako celów, są wrażliwość i wartość emocjonalna. Istnieje również wiele czynników, które mogą sprawić, że jedna nieruchomość będzie bardziej odpowiednia niż inna. Mienie staje się atrakcyjne dla przestępcy, jeśli jest przenośne, wartościowe i zamienne. Znaczenie wartości dla sprawców przestępstw przeciwko mieniu jest oczywiste. Więc nie będziemy się nad tym rozwodzić. Przenośność jest ważna, ponieważ jeśli zamierzasz coś ukraść, to z definicji musisz to przenieść z jednego miejsca do drugiego. W takim przypadku odtwarzacz DVD jest o wiele łatwiejszy do kradzieży niż lodówka. Wreszcie istnieje zamienność. Coś jest wymienne, gdy można to wymienić na coś innego. Pieniądze są bardzo zamienne. Możesz go wymienić na prawie wszystko. Przestępcy mienia szukają rzeczy, które można wymienić, ponieważ zwykle nie są zainteresowani używaniem rzeczy, które kradną. Raczej chcą je sprzedać za pieniądze. Dlatego sprytni złodzieje próbują ukraść rzeczy, które łatwo wymienić na pieniądze (tj. łatwo sprzedać). Załóżmy na przykład, że potrzebujesz gotówki i włamujesz się do domu, aby coś ukraść. Wewnątrz masz do wyboru cenny obraz lub zupełnie nowy odtwarzacz DVD. Obraz może być wart więcej niż odtwarzacz DVD, ale co łatwiej będzie sprzedać komuś innemu? Podsumowując, przy wszystkich innych rzeczach złodzieje szukają mienia, które jest wartościowe, łatwe do przenoszenia i łatwe do sprzedania za pieniądze lub wymiany na coś innego, na przykład narkotyki lub alkohol. Innym składnikiem możliwości przestępczej jest sprawna opieka, a raczej jej brak. Możesz myśleć o zdolnej opiece jako o dużej, silnej osobie, która może bronić ciebie lub twojej własności, ale termin opieka ma być interpretowany w znacznie szerszy sposób. To tylko wygodna figura retoryczna. Przez skuteczną opiekę rozumiemy wszystko, co może fizycznie uniemożliwić przestępcy dotarcie do celu lub sprawić, że przestępca uzna, że ściganie celu jest zbyt ryzykowne. Opieka przybiera dwie główne formy: blokowanie dostępu i nadzór. Techniki opieki, które mogą fizycznie uniemożliwić przestępcy dotarcie do celu, obejmują ściany, zamki i kraty w oknach, a także wszystko inne, co ma wpływ na zablokowanie przestępcy dostępu do celu. Sensowne jest myślenie, że brutalni przestępcy szukają ofiar, do których łatwo się dostać - to znaczy ludzi, którzy są na otwartej przestrzeni lub w pobliżu sprawcy, a nie ludzi, którzy chowają się za zamkniętymi i zamkniętymi drzwiami. Podobnie sprawcy przestępstw przeciwko mieniu mogą zostać powstrzymani przed realizacją swoich zamiarów, jeśli ich dostęp do upragnionego celu jest zablokowany przez betonową ścianę lub zakratowane okno. Oczywiście przestępcy zawsze mogą próbować przebić się przez to, co blokuje im dostęp. Ale ogólna uwaga pozostaje niezmieniona: blokowanie dostępu utrudnia sprawcy realizację jego zamiarów, co sprawia, że możliwość popełnienia przestępstwa jest mniej atrakcyjna dla sprawcy. Oprócz zablokowania dostępu do celu, przestępcy mogą również zniechęcić się, jeśli uznają, że atak na konkretny cel jest zbyt ryzykowny. Przez ryzykowne rozumiemy ryzyko, że sprawca będzie obserwowany lub wykryty w inny sposób podczas popełniania przestępstwa lub później. Tak więc, jeśli cel, czy to osoba, czy mienie, jest obserwowany przez funkcjonariusza policji, sąsiada, kamerę bezpieczeństwa, system alarmowy lub cokolwiek innego, potencjalni przestępcy muszą wziąć to pod uwagę. Inwigilacja zwiększa prawdopodobieństwo, że działania przestępcy zostaną zauważone, a co za tym idzie, przestępca jest narażony na zwiększone ryzyko złapania. W ten sposób inwigilacja zmniejsza atrakcyjność możliwości przestępczych. Właśnie dlatego kamery bezpieczeństwa są obecnie wszechobecne w placówkach handlowych, innych budynkach i coraz częściej na ulicach publicznych.

Natura i techniki przestępczości umysłowej

Okazje przestępcze są wykorzystywane przy użyciu określonych technik. To znaczy, aby wykorzystać przestępcę, gdy zdarzenie miało miejsce: 6990 Bramble Hill Drive we wtorek, 18 maja 2004 r., o godzinie 14:30. Tak wygląda wiele konwencjonalnych przestępstw ulicznych. Polegają one na czynnościach fizycznych. Istnieje bezpośredni kontakt między sprawcą a określonym celem lub ofiarą nielegalnej działalności. Są oczywiście nielegalne, gdy występują, i występują w określonych miejscach i czasie. Z drugiej strony przestępstwa umysłowe często nie są takie. Nie obejmują działań fizycznych, z wyjątkiem najbardziej trywialnego sensu, kiedy poruszamy naszymi ciałami lub częściami naszych ciał za każdym razem, gdy coś robimy. Czynności fizyczne związane z przestępczością umysłową to bardzo proste, powszechne czynności, takie jak pisanie, rozmowa przez telefon lub wprowadzanie informacji do komputera. W przeciwieństwie do naszego włamywacza, przestępcy umysłowi postępują inaczej. Często mają pełne prawo być tam, gdzie są i gdzie popełniono przestępstwo. Samo przestępstwo nie może obejmować żadnego bezpośredniego kontaktu fizycznego między sprawcą a ofiarą lub celem przestępstwa. Wreszcie, przestępstwo zazwyczaj nie będzie w sposób oczywisty niezgodne z prawem w momencie jego popełnienia. Krótko mówiąc, wiele przestępstw umysłowych ma następujące trzy właściwości: (1) przestępca ma legalny dostęp do miejsca popełnienia przestępstwa, (2) przestępca jest fizycznie oddzielony od ofiary oraz (3) sprawca działania mają powierzchowne pozory legitymizacji. Aby zilustrować, w jaki sposób te właściwości łączą się w określonym rodzaju przestępczości umysłowej, rozważmy lekarzy, którzy oszukują Medicare. Ten rodzaj przestępstw umysłowych jest zwykle popełniany w komfortowych warunkach własnego gabinetu lekarskiego (legalny dostęp). Nie ma fizycznego kontaktu między sprawcą, w tym przypadku lekarzem, a ofiarą, w tym przypadku programem rządowym. Komputer służy do wyłudzenia roszczenia o zapłatę za usługi (separacja przestrzenna). Lekarz nie włamuje się do biur programu Medicare i nie kradnie pieniędzy. On lub ona po prostu wysyła formularz elektroniczny z fałszywymi informacjami i siada wygodnie, czekając, aż rząd federalny wypisze czek. Jeśli lekarz jest sprytny i złoży formularz, który wygląda na zgodny z prawem, nikt, w tym urzędnicy państwowi, nie może nigdy wiedzieć, że miało miejsce coś nielegalnego (pozory legalności). Oczywiście nie wszystkie przestępstwa umysłowe wykazują wszystkie te cechy. Niektóre, na przykład, wiążą się z bezpośrednim kontaktem między sprawcą a ofiarą. Przestępstwa umysłowe występują w oszałamiająco dużej różnorodności. Niemniej jednak ważne jest, aby spróbować zidentyfikować kluczowe cechy, które pojawiają się w wielu przestępstwach umysłowych. Są ważne, ponieważ wpływają na sposób przeprowadzania przestępstw umysłowych, a także na naszą zdolność do opracowywania skutecznych strategii prewencyjnych. Jak więc przestępcy w białych kołnierzykach wykonują swoje przestępstwa? Używają trzech głównych technik. W kolejności według ważności, techniki te to (1) oszustwo, (2) nadużycie zaufania oraz (3) ukrywanie i konspiracja. Dla celów analitycznych rozważamy każdą z tych technik osobno, ale w prawdziwym świecie więcej niż jedna z nich może być zaangażowana w określone przestępstwo umysłowe. Podstawową techniką stosowaną przez przestępców umysłowych jest oszustwo. To jest mistrzowski modus operandi przestępców umysłowych. Istotnie, pozostałe dwie techniki, które będziemy omawiać - nadużycie zaufania i ukrywanie się - są w pewnym sensie po prostu bardzo ważnymi sposobami oszukiwania lub sytuacjami, w których oszukiwanie innych jest szczególnie łatwe. Oszustwo jest powszechnym słowem i nie musimy go popełniać to zbyt skomplikowane. Ponieważ jednak jest to tak znajome słowo, łatwo jest przemilczeć niektóre konceptualne subtelności związane z oszustwem. Aby badać przestępczość umysłową, ważne jest, aby dokładnie przemyśleć, czym jest oszustwo i jak się je realizuje. Oszustwo ma miejsce, gdy jedna osoba wprowadza w błąd inną osobę, przedstawiając rzeczy innym, niż są w rzeczywistości. Lub, bardziej formalnie, moglibyśmy powiedzieć, że oszustwo ma miejsce wtedy, gdy jedna osoba lub organizacja powoduje, że inna doświadcza rozbieżności między wyglądem a rzeczywistością (Rue, 1994:84). Z punktu widzenia osoby, która oszukuje, oszustwo jest "korzystnym zniekształceniem postrzeganej rzeczywistości" (Bowyer, 1982). Z drugiej strony, dla osoby po stronie odbiorcy zniekształcanie rzeczywistości zdecydowanie nie jest korzystne. Oszustwo jest zawsze zjawiskiem relacyjnym. Oznacza to, że jest to cecha opisująca naturę interakcji między dwoma bytami - zwodzicielem i oszukanym (Rue, 1994). Relacyjny charakter oszustwa komplikuje jego analizę. Aby mieć pewność, że oszustwo miało miejsce, musimy wiedzieć coś o intencjach osoby lub organizacji, która je tworzy. Musimy również wiedzieć coś o sposobie postrzegania osoby lub organizacji, która naszym zdaniem jest przedmiotem próby oszukania innej osoby. Oszustwo występuje tylko wtedy, gdy spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, jedna osoba musi celowo wprowadzać drugą w błąd co do natury rzeczywistości, a po drugie, druga osoba musi być wprowadzana w błąd co do rzeczywistości, to znaczy musi ją źle postrzegać. Jak zobaczymy później, relacyjny charakter oszustwa utrudnia kontrolowanie przestępstw wykorzystujących tę technikę. Oszustwo wymaga celowej próby nakłonienia innej osoby do zrobienia czegoś, czego nie zrobiłaby, gdyby znała wszystkie fakty (tj. gdyby nie została oszukana). Mówimy, że oszustwo polega na wprowadzaniu w błąd jednej osoby przez drugą tylko dla retorycznej wygody. Oczywiście oszustwa mogą być dokonywane przez grupy ludzi współpracujących ze sobą w celu wykorzystania jednostek lub grup innych osób. Ale kontynuując przykład, załóżmy, że właściciel firmy ubiega się o pożyczkę z banku, a we wniosku o pożyczkę właściciel celowo zawyża swoje aktywa finansowe i zaniża swoje zobowiązania finansowe. Robi to, aby jej status finansowy wyglądał na lepszy niż jest w rzeczywistości, w nadziei, że urzędnik ds. Kredytów bankowych zatwierdzi jej wniosek o pożyczkę. Najwyraźniej angażuje się lub próbuje zaangażować się w oszustwo. Popełnia również przestępstwo składania fałszywych oświadczeń na wniosku kredytowym. Oszustwo na podstawie fałszywych lub wprowadzających w błąd oświadczeń jest powszechną techniką przestępczości umysłowej. Leży u podstaw wszystkich przypadków oszustw konsumenckich, nie wspominając o dużej części większości reklam. Nie brakuje przykładów fałszywej i wprowadzającej w błąd reklamy największych producentów, której celem jest przekonanie konsumentów, że dany produkt ma lepszą wartość niż jego konkurenci. Na przykład słynna sprawa dotyczyła telewizyjnej reklamy kremu do golenia Rise, w której pokazano mężczyznę nakładającego "zwykłą" pianę na twarz. Piana wyschła niemal natychmiast, gdy mężczyzna próbował się ogolić. Następnie mężczyzna zastosował krem do golenia Rise, który pozostał "wilgotny i kremowy" przez całe golenie. Producenci Rise zapomnieli wspomnieć w swojej reklamie, że "zwykła" piana wcale nie była kremem do golenia. Była to raczej specjalna substancja w aerozolu, która została zaprojektowana tak, aby wydostawać się w postaci dużego zaciągnięcia, a następnie prawie natychmiast znikać (Preston, 1975). Firma Campbell′s Soup Company promowała kiedyś swoją zupę "w kawałkach", umieszczając kulki na dnie miski, tak aby zupa wyglądała na całkowicie wypełnioną mięsem i warzywami - innymi słowy "grubszą". Nie brakuje innych przykładów, od dużych międzynarodowych korporacji po małe sklepy detaliczne. Określenie, co dokładnie liczy się jako zwodnicze, może być skomplikowane. Kłamstwo jest subiektywne. To, co oszuka jedną osobę, może nie oszukać drugiej. Oszustwo może być złożone lub proste. Może to obejmować zaaranżowaną kampanię reklamową przez dużą firmę lub zwykłe zniekształcenie faktów przez osobę ubiegającą się o pożyczkę bankową lub zasiłek rządowy. Może dotyczyć działań jednostek przeciwko dużym organizacjom, działań dużych organizacji przeciwko jednostkom, jednostek przeciwko jednostkom lub dużych organizacji przeciwko innym dużym organizacjom. Te różnice w charakterze relacji między oszukiwaną osobą lub organizacją a osobą lub organizacją dokonującą oszukiwania będą ważne do rozważenia, gdy przejdziemy do tematu zapobiegania przestępczości umysłowej. Jednak dla naszych celów ważne jest, aby zauważyć, że stosowanie oszustwa jest jedną ze standardowych technik przestępczości umysłowej. Przeglądając różne rodzaje przestępczości umysłowej w kolejnych rozdziałach, będziemy chcieli zidentyfikować, w jaki sposób opierają się one na oszustwie, zastanowić się, w jaki sposób taka forma oszustwa, jakakolwiek by nie była, jest możliwa i zbadać, w jaki sposób możemy zredukować prawdopodobieństwo, że oszustwo się powiedzie. Oszustwo jest ściśle związane z następną techniką - nadużyciem zaufania. Nadużycia lub naruszenia zaufania mają miejsce w tak zwanych "relacjach agent-klient" lub po prostu "relacjach agencyjnych". Relacja agencyjna powstaje wtedy, gdy jednostka lub organizacja jest upoważniona do "działania w imieniu" innej osoby lub organizacji (Shapiro, 1990). Nazywamy agentem osobę lub organizację, która działa dla kogoś innego. Druga strona relacji nazywana jest zleceniodawcą. Zazwyczaj agenci świadczą zleceniodawcom jakąś specjalistyczną usługę opartą na wiedzy lub szkoleniu agenta. Robią rzeczy, których my sami nie mamy możliwości, wiedzy, czasu lub chęci. Jako zleceniodawcy pokładamy zaufanie w agentach i mamy nadzieję, że będą działać nasze najlepsze interesy. Ale agenci czasami nadużywają zaufania, które im pokładamy, stosując jakąś formę oszustwa. Załóżmy na przykład, że masz trochę pieniędzy, które chcesz zainwestować na giełdzie, ale nie czujesz się pewnie, jeśli chodzi o samodzielne wybieranie akcji. Więc kontaktujesz się z maklerem giełdowym i prosisz ją o radę w wyborze akcji i pomoc w ich kupnie. Makler zgadza się przyjąć cię jako klienta. Dajesz jej swoje pieniądze ze zrozumieniem, że zainwestuje je na rynku za ciebie. Jesteś teraz w relacji agencyjnej opartej na zaufaniu. Masz nadzieję, że makler giełdowy, twój agent, dobrze zaopiekuje się twoimi pieniędzmi i mądrze je zainwestuje. Jej obowiązkiem jest wykorzystanie swoich umiejętności zawodowych do inwestowania Twoich pieniędzy, aby pomóc Ci osiągnąć Twoje cele finansowe. Może jednak w ogóle tego nie robić. Może po prostu wziąć twoje pieniądze i uciec z nimi. Może niemądrze grać z nim w akcje wysokiego ryzyka i stracić wszystko. Może doradzić ci kupno akcji firmy, która obiecała zapłacić jej prowizję za każdego nowego klienta, którego pozyska. Krótko mówiąc, mogłaby zrobić wiele rzeczy, które naruszyłyby zaufanie, którym ją obdarzyłeś, prosząc ją o być twoim brokerem. Relacje agencyjne mogą się różnić na wiele sposobów (Shapiro, 1990). W niektórych relacjach pryncypał sprawuje dużą kontrolę nad agentem, co zmniejsza szanse, że agent będzie mógł skorzystać z pryncypała. Niektóre relacje agencyjne obejmują interakcję jeden do jednego między agentem a zleceniodawcą, jak w powyższym przykładzie z tobą i maklerem giełdowym. Inne relacje obejmują agenta, który działa w imieniu dużej liczby zleceniodawców. Na przykład, jeśli pracujesz dla firmy, która ma plan emerytalny dla swoich pracowników, osoby zarządzające funduszem emerytalnym są przedstawicielami wszystkich pracowników uczestniczących w programie oszczędności emerytalnych. Te różnice w strukturze relacji agencyjnych wpływają na możliwości oszustw i nadużyć ze strony agentów. Główny problem z relacjami agencyjnymi polega na tym, że są one niezrównoważone (Shapiro, 1990). Agenci zazwyczaj mają dostęp do znacznie większej ilości informacji niż zleceniodawcy. W związku z tym działania agenta mogą opierać się na czynnikach, o których ty jako zleceniodawca nie możesz wiedzieć. W podanym powyżej przykładzie maklera giełdowego makler ma oczywiście dostęp do znacznie większej ilości informacji niż ty na temat giełdy. Dlatego w pierwszej kolejności poszedłeś do niej. Ponadto to, co agent robi dla ciebie, jest ukryte w tym sensie, że zwykle tak naprawdę nie obserwujesz agenta podczas jego pracy. Zakładasz, że twój broker bierze twoje pieniądze i inwestuje je za ciebie, ale prawdopodobnie nie siedzisz w jej biurze i nie zaglądasz jej przez ramię, kiedy dokonuje transakcji. Następnie agenci często mogą mieć kontrolę nad Twoją własnością, co mogą wykorzystać na swoją korzyść. Wreszcie, istnieje wbudowana ambiwalencja w relacje agencyjne. Ta ambiwalencja wynika z potencjalnego konfliktu między interesami zleceniodawcy a własnymi interesami agenta. Ludzie, którzy działają jako twoi agenci - maklerzy giełdowi, księgowi, doradcy finansowi, lekarze, zarządzający funduszami emerytalnymi itd. - wszyscy muszą sami zarabiać na życie. Tak więc, oprócz troszczenia się o ciebie, troszczą się również o siebie. Próbują zarabiać na życie, a czasami to, co jest dobre dla ich zainteresowań, może nie być dobre dla twoich i odwrotnie. Jak zauważa Susan Shapiro, we współczesnym świecie relacje agencyjne są problematyczne, ale nieuniknione. Dlatego wszyscy jesteśmy potencjalnymi ofiarami nadużycia zaufania. Stopień, w jakim relacje agencyjne są niezrównoważone i do jakiego działania agenta są ukryte przed zleceniodawcą, może być różny. Na przykład duże prywatne korporacje są zwykle prowadzone przez profesjonalnych menedżerów, którzy w rzeczywistości działają jako agenci właścicieli firmy. Niektórzy właściciele odgrywają bardzo aktywną rolę w codziennych operacjach swojej firmy. Mogą wiedzieć tyle samo o tym, co się dzieje, co profesjonalni menedżerowie. W tego typu sytuacji menedżerowie, jako agenci, mogą nie mieć przewagi informacyjnej nad zleceniodawcami, właścicielami. Aktywni, uczestniczący właściciele utrudniają menedżerom ukrywanie tego, co robią. Ten typ relacji agencyjnej nie jest tak niezrównoważony, jak ten, w którym mocodawca ma mniejszą władzę nad agentem i jest bardziej prawdopodobne, że będzie w niekorzystnej sytuacji w zakresie informacji. Wreszcie, podobnie jak nadużycie zaufania, ukrywanie się i konspiracja są ważnymi sposobami wprowadzania w błąd. Są to również ważne techniki stosowane przez przestępców umysłowych. Ukrywanie się i konspiracja są również wykorzystywane przez zwykłych przestępców ulicznych, ale w innym celu niż przestępcy umysłowi. W przypadku zwykłych przestępców ulicznych ukrycie może służyć do ukrycia tożsamości przestępcy. W przypadku przestępczości umysłowej służy do ukrycia przestępstwa. Na przykład kilku rabusiów może pracować razem, aby obrabować sklep monopolowy. Być może jeden kręciłby się przed sklepem i obserwował ruch uliczny, a drugi wchodził do środka i sprawdzał układ sklepu: gdzie znajduje się kasa, ile osób pracuje, czy są kamery bezpieczeństwa i czy jest jakikolwiek znak, że ktokolwiek pracuje w sklepie ma broń palną. Następnie rabusie mogą się spotkać i porównać banknoty, aby wybrać najlepszy czas na atak, prawdopodobnie wtedy, gdy sklep jest stosunkowo pusty, a kasa stosunkowo pełna. Mogą również zdecydować się na noszenie masek, aby ukryć swoją tożsamość. Starają się zrobić wszystko, co w ich mocy, aby zainicjowany przez nich napad rabunkowy przebiegł możliwie szybko i sprawnie. Chcą szybko wejść i wyjść i mają nadzieję, że nikt ich nie rozpozna. W tym przypadku niedoszli rabusie spiskują, aby ukryć prawdziwy charakter swoich działań do czasu napadu, a następnie mają nadzieję ukryć swoją tożsamość przed ofiarami i policją. Gdy jednak rabunek się rozpocznie, staje się oczywiste, że przestępstwo ma miejsce. Łatwo wyobrazić sobie inne rodzaje przestępstw, w których przestępcy angażują się w podobne potajemne działania przed popełnieniem przestępstwa. Przestępcy umysłowi również spiskują, aby ukryć prawdziwy charakter swojej działalności, ale w sposób inny niż w przypadku konwencjonalnych przestępców. W przypadku wielu przestępstw umysłowych działania konspiracyjne sprawców mają na celu ukrycie samego przestępstwa. Celem konspiracji jest ukrywanie i koordynowanie działań w celu nielegalnego przynoszenia korzyści członkom konspiracji bez ujawniania, że miało miejsce coś nielegalnego. Dobrym przykładem jest ustalanie cen. W swoim słynnym studium ustalania cen w branży ciężkiego sprzętu elektrycznego Gilbert Geis opisuje, w jaki sposób dyrektorzy głównych producentów sprzętu elektrycznego spotykali się i komunikowali ze sobą w tajemnicy, aby koordynować oferty składane nabywcom ciężkiego sprzętu elektrycznego . Zamiast konkurować ze sobą, składając swoje oferty w oderwaniu od siebie, ci dyrektorzy z góry decydowaliby między sobą, kto wygra każdy kontrakt. Wybrane przedsiębiorstwo mogłoby wtedy złożyć "niższą" ofertę w ramach zamówienia, podczas gdy wszystkie inne przedsiębiorstwa złożyłyby nieco wyższe lub w inny sposób mniej konkurencyjne oferty. Chociaż sprawa ostatecznie wyszła na jaw, a kierownictwo zostało oskarżone i skazane, trwało to kilka lat, zanim odkryto spisek ustalania cen. Dopiero po wykryciu stało się jasne, że złamano prawo i popełniono przestępstwa. Rzeczywiście, spisek wyszedł na jaw tylko dlatego, że kierownictwo najwyraźniej popełniło błąd, składając identyczne oferty w zapieczętowanych kopertach w odpowiedzi na przetarg ze strony Tennessee Valley Authority (Geis, 1977). Urzędnikom Tennessee Valley Authority wydawało się wysoce nieprawdopodobne, aby otrzymali identyczne oferty na wysoce techniczny sprzęt elektryczny, który chcieli kupić. Urzędnicy złożyli skargę do rządu federalnego, który następnie wszczął dochodzenie przed wielką ławą przysięgłych, które ostatecznie ujawniło fakty dotyczące tych naruszeń przepisów antymonopolowych. Gdyby spiskowcy byli sprytniejsi i złożyli oferty, które nie były identyczne, a jedynie podobne, nie wiadomo, jak długo zmowa cenowa pozostawałaby niewykryta. Manipulowanie akcjami to kolejny przykład przestępstwa umysłowego, które opiera się na ukryciu i spisku. Jak opisała Susan Shapiro , manipulacja akcjami zwykle obejmuje grupę osób, które potajemnie współpracują ze sobą, aby zorganizować kupno i sprzedaż określonych akcji w sposób mający na celu podniesienie ich ceny. Wprowadzająca w błąd reklama i plotki na temat akcji są wykorzystywane do wzmocnienia wrażenia, że akcje stają się gorącym przedmiotem, którego wartość będzie nadal rosła. W pewnym momencie, gdy cena wzrośnie wystarczająco wysoko, spiskowcy sprzedają wszystkie akcje, które wcześniej kupili po niskiej cenie i realizują zyski. W tych przypadkach oraz w innych, które opierają się na ukryciu i zmowie, sprawcy przestępstwa próbują wykorzystać sposób, w jaki działa nasz system gospodarczy, naśladując legalne działania. W kapitalistycznej gospodarce wolnorynkowej, takiej jak nasza, zakładamy, że koszty towarów i usług są ustalane poprzez konkurencję między producentami oraz zasady podaży i popytu. Wychodzimy z założenia, że ceny akcji odzwierciedlają obiektywne oceny wartości poszczególnych akcji dokonywane przez uczciwych kupujących i sprzedających. Przestępcy umysłowi mogą naruszać te założenia, stosując ukrycie i konspirację w celu nielegalnego wzbogacenia siebie lub swoich organizacji.

Ponowne rozważenie Sutherlanda: techniki i moc

Sutherland wezwał kryminologów do uznania i zbadania zbrodni potężnych. Za to jest słusznie pamiętany i czczony. Niezależnie od tego, czy zgadzacie się, czy nie zgadzacie z jego podejściem do przestępczości umysłowej, nie ma wątpliwości, że bez jego fundamentalnych spostrzeżeń kryminologia byłaby zubożona, a nasze społeczeństwo byłoby jeszcze bardziej narażone na nadużycia bogatych i potężnych, niż jest już teraz. . Dlatego ważne jest, aby pamiętać o podstawowym stwierdzeniu Sutherlanda, że zamożne i wpływowe jednostki popełniają przestępstwa zawodowe, które powodują wielkie szkody społeczne. Uważamy jednak, że analizę Sutherlanda można rozszerzyć, badając nie tylko to, kim jest przestępca umysłowy, ale także sposób popełniania przestępstw umysłowych - czyli techniki stosowane przez przestępców umysłowych. Wierzymy, że skupienie się na technikach pozwoli nam lepiej zrozumieć, w jaki sposób i dlaczego dochodzi do tych przestępstw. Wierzymy również, że rzuci nowe światło na problem kontroli, kierując naszą uwagę na strategię walki z przestępczością umysłową poprzez blokowanie możliwości przestępczych. Chociaż zamierzamy skoncentrować się na technikach i strukturach możliwości, nie będziemy ignorować zainteresowania Sutherlanda władzą. Rzeczywiście, ekonomiczna i polityczna władza przestępców umysłowych jest ważna właśnie dlatego, że zapewnia im dostęp do możliwości i ułatwia oszukiwanie, ukrywanie i nadużywanie zaufania. Przestępcy białych kołnierzyków również wykorzystują swoją siłę ekonomiczną i polityczną do kształtowania otoczenia prawnego - zarówno karnego, jak i regulacyjnego - w którym działają. Ich zdolność do kształtowania otoczenia prawnego bezpośrednio wpływa na struktury szans dla przestępczości umysłowej. Zatem siła społeczna i ekonomiczna odgrywa centralną rolę w pozostałej części naszej analizy.

Streszczenie

Przestępstwa "białych kołnierzyków" różnią się od zwykłych przestępstw ulicznych pod względem struktur stwarzających okazje i technik stosowanych do ich popełnienia. W tym rozdziale zidentyfikowaliśmy trzy ważne cechy przestępczości umysłowej: wyspecjalizowany dostęp, powierzchowne pozory legalności oraz przestrzenne oddzielenie od ofiar. Spośród tych funkcji, dostęp specjalistyczny jest prawdopodobnie najważniejszy. Dostęp sprawcy do określonej roli zawodowej lub organizacyjnej zapewnia dostęp do celu przestępstwa. Wyspecjalizowany dostęp pomaga sprawcom nadać swoim działaniom powierzchowny pozór legitymacji, a także często pozwala im odciąć się od jakiegokolwiek bezpośredniego kontaktu z poszczególnymi ofiarami. Argumentujemy, że przestępstwa umysłowe opierają się na oszustwie, które za Bowyerem zdefiniowaliśmy jako "korzystne zniekształcanie rzeczywistości". Sztuczka sprawcy polega na ukryciu przestępstwa, aby to, co jest nielegalne, wyglądało na legalne. Przestępcy, którzy są w relacjach opartych na zaufaniu ze swoimi ofiarami, często znajdują się w szczególnie dobrych warunkach, aby wykonać to zadanie. Oszustwo można osiągnąć na różne sposoby. Jak pokażemy w następnym rozdziale, niektórzy przestępcy starają się, aby ich nielegalne działania mieszały się z działaniami legalnymi, podczas gdy inni po prostu starają się ukryć to, co robią

Okazje i przestępstwa przeciwko mieniu pracowników umysłowych

Wstęp

Literatura dotycząca przestępczości umysłowej była przez niektórych krytykowana za nadmierne poleganie na typologiach. I to prawda, że ci, którzy nauczają i piszą na ten temat, często organizują swój materiał w sposób typologiczny, poświęcając uwagę różnym rodzajom przestępstw. Na przykład w niedawno opublikowanej Encyklopedii przestępczości umysłowej i korporacyjnej opisano co najmniej 68 różnych rodzajów przestępczości umysłowej i korporacyjnej, od oszustw księgowych po oszustwa elektroniczne. Podstawowe kryteria rządzące tymi typologiami rzadko są takie same i rzadko są wewnętrznie spójne. Na przykład badanie dwóch popularnych tekstów - Zysk bez honoru i Zaufani przestępcy - ujawnia przestępstwa sklasyfikowane według ich ofiar jako "przestępstwa przeciwko konsumentom", a według sprawców jako "przestępstwa popełniane przez profesjonalistów" lub "przestępstwa popełniane przez pracowników". Czasami decydującym czynnikiem jest branża, w której doszło do przestępstwa, jak w przypadku "oszustwa związanego z papierami wartościowymi", podczas gdy innym razem wydaje się, że jest to określony rodzaj przestępstwa jako taki, jak w przypadku "przestępstw antymonopolowych" lub "przekupstwa". Encyklopedia zwraca szczególną uwagę na precyzję, w tym wpisy dotyczące tak bardzo specyficznych i ezoterycznych form przestępczości umysłowej, jak "oszustwa związane z restrukturyzacją zadłużenia" i "oszustwa organizacji non-profit". Główne zarzuty przeciwko typologiom dotyczą tego, że sugerują one, że przestępczość umysłowa jest w jakiś sposób wyjątkowa lub różni się od innych rodzajów przestępstw, a zatem wymaga innego rodzaju wyjaśnienia lub wyjaśnień. Podejście typologiczne nie jest zatem postrzegane jako dobrze przystosowane do tworzenia ogólnych teorii przestępczości. Chociaż w całej tej książce argumentowaliśmy, że przestępstwa umysłowe mają unikalne cechy, doceniamy fakt, że podejścia typologiczne utrudniają ogólne teoretyzowanie. Niemniej jednak w tym rozdziale podążamy za tradycją i przedstawiamy nasz materiał w sposób typologiczny. Naszym głównym powodem jest to, że zalecana tutaj perspektywa możliwości tego wymaga. Perspektywa okazji zakłada, że poszczególne przestępstwa mają określone struktury okazji (tj. Warunki, które sprawiają, że przestępstwo umysłowe jest możliwe lub atrakcyjne dla potencjalnego przestępcy). Niezbędne warunki mogą się znacznie różnić w zależności od przestępstwa umysłowego. Perspektywa szansy skłania nas zatem do skupienia się na wysoce specyficznych formach przestępczości. W tej i następnych częściach stosujemy perspektywę możliwości do określonych form przestępczości umysłowej. Oczywiście, jak wspomniano powyżej, istnieje wiele różnych sposobów patrzenia na przestępczość umysłową i wiele różnych form. Nie możemy tutaj omówić ich wszystkich. Zamiast tego bierzemy reprezentatywną próbkę dobrze znanych i ważnych rodzajów przestępczości umysłowej i wykorzystujemy je do zilustrowania, jak działałoby nasze podejście. Naszym celem jest skupienie się na sposobie popełniania różnych przestępstw. Mamy nadzieję, że zrozumienie, w jaki sposób popełniane jest przestępstwo, zasugeruje sposoby zapobiegania lub ograniczania podobnych przestępstw w przyszłości. Ponieważ koncentrujemy się na tym, "jak" popełniane są poszczególne przestępstwa umysłowe, na razie pomijamy kwestię "dlaczego" są popełniane. Oznacza to, że w tym momencie zakładamy, że zmotywowany przestępca jest obecny, nie próbując dokładnie zrozumieć, jakie są jego motywacje lub co powoduje, że angażuje się w przestępstwo. Jednak w wielu przypadkach można bezpiecznie założyć, że instrument bazowy , motywacja przestępczości umysłowej, ma podłoże finansowe. Rzeczywiście, przestępcy umysłowi często kierują się jednym lub kilkoma z czterech celów: czerpanie korzyści finansowych dla siebie, poprawa sytuacji finansowej lub pozycji konkurencyjnej firmy lub pracodawcy, utrzymanie się na rynku lub uniknięcie utraty aktywów finansowych. Przestępstwa "białych kołnierzyków" omówione w tym rozdziale obejmują oszustwa związane z opieką zdrowotną, oszustwa bankowe, naruszenia przepisów antymonopolowych, oszustwa związane z papierami wartościowymi i oszustwa konsumenckie. Łączymy te przestępstwa, ponieważ ich skutki są przede wszystkim finansowe, a nie fizyczne. W następnym rozdziale omówimy dwa rodzaje wykroczeń, które często mają skutki fizyczne i wiążą się z bardziej skomplikowanymi kwestiami w odniesieniu do ich struktur możliwości - wykroczenia przeciwko środowisku i wykroczenia związane z bezpieczeństwem w miejscu pracy. W przypadku każdego przestępstwa najpierw przedstawiamy materiał wyjaśniający strukturę branży lub działalności gospodarczej, z której wynika przestępstwo. Następnie badamy strukturę możliwości dla każdego przewinienia. We wszystkich przypadkach istnieje wiele różnych typów lub podtypów każdego przestępstwa w ramach każdej z naszych ogólnych kategorii. Ze względu na zwięzłość skoncentrujemy się tylko na kilku podtypach. Zaczniemy od omówienia rodzaju przestępstwa, które jest niezwykle rozpowszechnione i kosztowne: oszustwa w branży opieki zdrowotnej.

Oszustwa w służbie zdrowia

Branża opieki zdrowotnej jest największą pojedynczą branżą w gospodarce USA. Od końca lat 90. XX w. stanowił on około 15% produktu krajowego brutto Stanów Zjednoczonych . Biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone mają gospodarkę wartą ponad bilion dolarów, pewne jest, że w grę wchodzą duże liczby. Co obejmuje branża opieki zdrowotnej? Oczywiście lekarze i wszystkie świadczone przez nich usługi medyczne są częścią branży, ale tylko częścią. Branża opieki zdrowotnej obejmuje również szpitale, ośrodki leczenia, domy opieki, przychodnie, laboratoria badawcze oraz wiele innych obiektów i programów związanych ze zdrowiem. Każda organizacja, która świadczy wszelkiego rodzaju usługi medyczne, jest częścią branży opieki zdrowotnej. Obejmuje również wszystkie firmy dostarczające sprzęt i materiały medyczne, od bandaży po zaawansowane urządzenia do obrazowania metodą rezonansu magnetycznego. Jak zobaczymy, istnieją również firmy, które świadczą usługi w zakresie prowadzenia dokumentacji, księgowości i rozliczeń dla podmiotów świadczących usługi zdrowotne i organizacji. Wreszcie są oczywiście firmy farmaceutyczne. Jest to więc duży przemysł, angażujący dużo pieniędzy. Niestety, wiele pieniędzy, które trafiają do branży opieki zdrowotnej, jest tracone w wyniku oszustw i nadużyć. Tylko ile się traci? Nikt nie wie na pewno, ale szacuje się, że aż 10% rocznie traci się z powodu oszustw i nadużyć (Sparrow, 1998). Biorąc pod uwagę, że rocznie na opiekę zdrowotną wydaje się ponad 1 bilion dolarów, kwota utracona w wyniku oszustw może przekroczyć 100 miliardów dolarów rocznie. Daje to około 238 milionów dolarów dziennie lub 11 milionów dolarów na godzinę. Każdy, kto jest zaangażowany w branżę opieki zdrowotnej, może być przestępcą. Obejmuje to nie tylko lekarzy, ale także farmaceutów, organizacje opieki zdrowotnej, laboratoria badawcze, dostawców produktów medycznych oraz firmy zarządzające rozliczeniami i dokumentacją dla organizacji opieki zdrowotnej. Kiedy większość ludzi myśli o organizacjach opieki zdrowotnej, myśli przede wszystkim o szpitalach. Istnieje jednak wiele innych rodzajów organizacji opieki zdrowotnej, takich jak domowa opieka zdrowotna, domy opieki, kliniki psychiatryczne, programy uzależnień i ośrodki zdrowia psychicznego. Wszystkie te organizacje potencjalnie mogą być miejscami oszustw. Wreszcie, w ostatnich latach istnieją dowody na to, że zorganizowani przestępcy i oszuści weszli w lukratywny biznes oszustw w opiece zdrowotnej. Aby zrozumieć, dlaczego oszustwa są tak dużym problemem w branży opieki zdrowotnej, musimy najpierw zrozumieć, jak działa ta branża. Najważniejsze jest to, że większość pieniędzy wydawanych na opiekę zdrowotną nie jest wydawana przez konsumentów indywidualnych. Jest to odmienne od większości innych branż, które dostarczają usługi i produkty konsumentom. Jeśli idziesz do restauracji i zamawiasz posiłek, płacisz za niego. Jeśli kupujesz samochód, płacisz za niego. Jeśli twój samochód wymaga naprawy, idziesz do mechanika i płacisz za naprawę. We wszystkich tych transakcjach masz żywotny interes w upewnieniu się, że otrzymałeś wartość swoich pieniędzy. Ale dla większości z nas opieka zdrowotna nie działa w ten sposób. Większość kosztów opieki zdrowotnej pokrywa ubezpieczenie. Koszty są pokrywane, przynajmniej częściowo, albo przez prywatną firmę ubezpieczeniową, albo przez jeden z dwóch dużych rządowych programów ubezpieczeniowych - Medicare i Medicaid. Oznacza to, że ludzie, którzy płacą, nie są tymi, którzy otrzymują usługę medyczną, jakakolwiek by ona nie była. Ta różnica w strukturze branży ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia struktury możliwości dla różnych form oszustw związanych z opieką zdrowotną. Aby zademonstrować znaczenie struktury branży opieki zdrowotnej, rozważmy kilka diagramów. Pierwszy diagram jest wyidealizowaną ilustracją tego, jak w teorii powinien działać system ochrony zdrowia. Oto, co się dzieje na rysunku 1.



Starszy pacjent idzie do lekarza i otrzymuje jakąś usługę medyczną. Powiedzmy, że jest to drobny zabieg chirurgiczny wykonywany w gabinecie. Gabinet lekarski składa wniosek o refundację do Medicare. (Uwaga: należy pamiętać, że dowolna liczba świadczeniodawców i organizacji opieki zdrowotnej może zastąpić lekarza i złożyć wniosek. Nasz przykład przedstawia lekarza tylko w celu uproszczenia sprawy). Wniosek jest weryfikowany przez agenta w Medicare. Po ustaleniu przez agenta, że formularz roszczenia jest akceptowalny, do gabinetu lekarskiego wysyłany jest czek. Być może zauważyłeś, że agent na rysunku powyżej nie wygląda na zbyt szczęśliwego. To dlatego, że ma dużo pracy. Średnio system Medicare otrzymuje dosłownie miliony wniosków rocznie, o wiele za dużo, aby mogły być sprawdzane indywidualnie przez prawdziwych ludzi. W rezultacie system Medicare naprawdę działa tak, jak pokazano na rysunku 2,



gdzie agenta zastąpił komputer. Komputer przegląda roszczenia i na podstawie określonych reguł decyzyjnych decyduje, czy należy je wypłacić. Biorąc pod uwagę sposób organizacji branży opieki zdrowotnej, gdzie są możliwości oszustwa? Kluczowy moment w cyklu przedstawionym na rycinie 5.2 ma miejsce, gdy świadczeniodawca składa wniosek do Medicare. To jest moment, w którym może dojść do oszustwa. Rysunek.3 pokazuje prosty przykład tego, jak lekarz o złych intencjach może skorzystać z tego systemu.



Na rysunku.3 lekarz po prostu siedzi w swoim gabinecie i składa wniosek, mimo że w rzeczywistości nie leczył pacjenta. Jednak formularz przesłany na rysunku 5.3 wygląda tak samo jak formularz przesłany na rysunku 5.2. Oznacza to, że wygląda to legalnie, a komputer autoryzuje płatność dla lekarza. Istnieje wiele wariacji na ten temat i wiele sposobów subtelnej zmiany przesyłanych oszukańczych informacji, a także sposobu ich przesyłania . Jednak w skrócie, tak działa wielu oszustów w służbie zdrowia. Roszczenie złożone w Medicare, Medicaid lub prywatnej firmie ubezpieczeniowej, które nie odzwierciedla dokładnie tego, co faktycznie wydarzyło się w terenie. Na przykład bardziej systematyczna odmiana oszustwa lekarza, która może przynieść dużo pieniędzy w krótkim czasie, nazywana jest schematem "wynajmu pacjenta" . Program obejmuje sieć osób, często w tym legalnych lekarzy. Działa tak, jak pokazano na rysunku 4.



"Rekruterzy" pozyskują pacjentów, zwanych beneficjentami, często z projektów mieszkaniowych o niskich dochodach i społeczności emerytów, i zabierają ich do lokalnej kliniki. Rekruterzy otrzymują prowizję za pacjentów, których łapią, i płacą pacjentom opłatę z ich prowizji. Pacjenci rozumieją, że jeśli naprawdę potrzebują lekarza, powinni udać się gdzie indziej. W poradni współpracujący lekarz lub student medycyny przeprowadza bardzo pobieżne badanie, a następnie wypisuje skierowania na dalsze badania, leczenie czy sprzęt medyczny. Znak lekarzy , wykresy usług, których tak naprawdę nie świadczą, lub sprzętu których pacjenci tak naprawdę nie potrzebują. Medicare lub Medicaid są następnie rozliczane za te fikcyjne usługi i sprzęt. Nie należy jednak sądzić, że tylko lekarze oszukują system opieki zdrowotnej. W ostatnich latach FBI badało wiele głośnych przypadków masowych oszustw popełnianych przez duże organizacje. Na przykład w 2005 roku GlaxoSmithKline, jedna z największych firm farmaceutycznych na świecie, zapłaciła rządowi federalnemu 140 milionów dolarów za uregulowanie zarzutów dotyczących oszukańczych cen leków (Loyd, 2005). Health Care South zapłaciła rządowi Stanów Zjednoczonych 327 dolarów za rozstrzygnięcie zarzutów oszustwa przeciwko Medicare i innym programom federalnym. W innym przypadku 20 osób zostało skazanych za udział w wyrafinowanym planie oszukania Medicare. Skazania dotyczyły największej certyfikowanej agencji zdrowia domowego w Miami (Anonim, 2007). Agencja wypłaciła ponad 100 milionów dolarów z funduszy Medicare na zwrot kosztów usług, w tym wizyt pielęgniarskich i pomocy domowej. Usługi te albo nie były świadczone, nie były konieczne, albo były świadczone osobom, które nie kwalifikowały się. W innym przypadku firma Fresenius Medical Care North America, Inc., największy na świecie dostawca produktów i usług do dializy nerek, zgodziła się zapłacić rządowi USA 486 milionów dolarów za rozwiązanie dochodzenia w sprawie oszustwa w National Medical Care, Inc., spółce zależnej firmy Fresenius (Rowland, 2005). Lista spraw może być długa, ale jak wskazują te dwa przykłady, kwoty, które wchodzą w grę, mogą być ogromne. Oszustwo w służbie zdrowia doskonale ilustruje definiujące cechy przestępczości umysłowej. Wszyscy świadczeniodawcy i organizacje opieki zdrowotnej mają legalny dostęp do pacjentów oraz do różnych programów rządowych i prywatnych firm, które zapewniają ubezpieczenie zdrowotne. Mimo że przestępcy okradają rząd i firmy ubezpieczeniowe, są od nich przestrzennie oddzieleni. Wreszcie ich działania mają powierzchowny pozór legalności. W rzeczywistości polegają one na pozorach legalności, ponieważ aby otrzymać zapłatę, ci, którzy popełniają oszustwa, muszą składać roszczenia, które wyglądają na rutynowe i uzasadnione. Jak zauważyliśmy wcześniej, kluczowym punktem w strukturze możliwości oszustwa w opiece zdrowotnej jest moment, w którym podmiot świadczący opiekę zdrowotną zgłasza roszczenie do ubezpieczyciela. W ramach eksperymentu myślowego wyobraź sobie, że ubezpieczyciele mogliby natychmiast zweryfikować, czy informacje przesłane we wniosku rzeczywiście odzwierciedlają to, co wydarzyło się w terenie, a ponadto czy jest to konieczne z medycznego punktu widzenia. Gdyby tak było, świadczeniodawcy opieki zdrowotnej nie mieliby możliwości popełnienia oszustwa. Jednak z wielu powodów ta idealna sytuacja jest daleka od rzeczywistości. Część problemu wynika z rozmiaru, złożoności i struktury naszego systemu opieki zdrowotnej. W przypadku samego Medicare składanych jest około 800 milionów wniosków rocznie. Ponieważ jest tak wiele roszczeń, niemożliwe jest dokładne przejrzenie ich wszystkich, aby upewnić się, że są one uzasadnione. Tak więc większość roszczeń jest weryfikowana przez komputery. Z jednej strony to dobrze, bo komputery są szybkie i szybko przetwarzają roszczenia. Z drugiej strony jest źle, ponieważ komputery robią tylko to, co im się każe, i nie są zbyt dobre w wyszukiwaniu nietypowych wzorców w danych. Osoby, które chcą oszukać programy opieki zdrowotnej mogą wziąć korzyść z tego faktu. Inną częścią problemu jest to, że kontrolowanie oszustw wymaga czasu, personelu i pieniędzy od przetwarzania wniosków (Sparrow, 1996). Programy rządowe, takie jak Medicare i Medicaid, oraz prywatne firmy ubezpieczeniowe znajdują się pod dużą presją ze strony lekarzy i reszty społeczności opieki zdrowotnej, aby przetwarzać roszczenia tak skutecznie i szybko, jak to możliwe. Uczciwi lekarze chcą otrzymywać zapłatę szybko i przy jak najmniejszym wysiłku. W przypadku ubezpieczycieli zdrowotnych istnieje więc ciągłe napięcie między wykorzystywaniem zasobów do zwalczania oszustw a wykorzystywaniem zasobów do szybkiego przetwarzania i wypłaty roszczeń. Komputery można zaprogramować tak, aby wychwytywały proste oczywiste oszustwa, na przykład gdy lekarz twierdzi, że operował 100 pacjentów dziennie, ale komputery są mniej biegłe w wychwytywaniu oszukańczych twierdzeń, które nie są oczywiste. Wyrafinowani oszuści celowo projektują swoje systemy tak, aby wyglądały na legalne. Testują system i uczą się na swoich błędach, co jest dopuszczalne, a co nie. Na przykład otrzymanie roszczenia, które komputer rozpoznaje jako niedopuszczalne, nie uruchamia automatycznie dochodzenia, które może wykryć oszustwo. Zamiast tego roszczenie zostaje po prostu odrzucone. Niestety oznacza to, że sprawca dowiaduje się, co nie działa i ucieka, aby spróbować innego dnia.

Oszustwa w branży bankowej

Podobnie jak w przypadku oszustw związanych z opieką zdrowotną, aby zrozumieć, jak działają oszustwa w branży bankowej, musimy zrozumieć strukturę branży. Pomyśl o tym, jak działają banki. Wpłacasz pieniądze do banku. Robisz to, ponieważ bank obiecuje chronić Twoje pieniądze i zapewniać pewne usługi, takie jak wystawianie czeków i dostęp do bankomatów oraz kart elektronicznego transferu środków (EFT). Usługi te ułatwiają korzystanie z pieniędzy. Nie musisz nosić ich ze sobą. Więc to dobry interes dla ciebie. Ponadto, zakładając, że masz wystarczająco dużo środków na koncie, bank wypłaca odsetki od pieniędzy, które tam przechowujesz. Ale bank, oczywiście, tak naprawdę nie trzyma twoich pieniędzy w sejfie. Zamiast tego pożyczają je innym ludziom i naliczają im odsetki. Bank zarabia na różnicy między odsetkami, które płaci Tobie, a odsetkami, które pobiera od pożyczkobiorców. Banki mogą również czerpać zyski z opłat, które pobierają od deponentów za usługi, takie jak wystawianie czeków i przywileje związane z bankomatami. Banki konkurują o deponentów i kredytobiorców, oferując lepsze usługi i stopy procentowe. Są pod presją, by oferować wysokie oprocentowanie depozytów, aby przyciągnąć deponentów, i niskie oprocentowanie kredytów, aby przyciągnąć pożyczkobiorców. Im więcej depozytów bank ma pod ręką, tym więcej kredytów może udzielić i teoretycznie tym większe zyski mogą osiągnąć właściciele banku. Ponieważ banki zarządzają pieniędzmi innych ludzi i są tak niezbędne do funkcjonowania gospodarki, są silnie regulowane. Nic dziwnego, że wiele przepisów dotyczy tego, jak banki obsługują, śledzą i pożyczają pieniądze deponentów. Na przykład przepisy wymagają, aby banki utrzymywały określony procent swoich depozytów w "rezerwie", co oznacza, że pieniądze nie mogą być pożyczane i muszą być dostępne dla deponentów. Inne regulacje dotyczą tego, w jaki sposób banki udzielają kredytów i komu ich udzielają. Teoretycznie banki mają udzielać pożyczek tylko kwalifikowanym kredytobiorcom na rozsądne cele. Nie powinny udzielać ryzykownych pożyczek (tj. Tam, gdzie prawdopodobieństwo niewypłacalności pożyczkobiorcy jest zbyt wysokie). Ponadto właścicielom banków nie wolno pożyczać pieniędzy z własnego banku. Jak zobaczymy dalej, proces udzielania pożyczek stwarza okazje do oszustw. Jest jeszcze jeden ważny aspekt sektora bankowego: ubezpieczenie depozytów. Depozyty w federalnych bankach są ubezpieczone przez Federalną Korporację Ubezpieczeń Depozytów (FDIC) do kwoty 100 000 USD. Oznacza to, że jeśli bank upada lub przestaje działać, deponenci banku nie tracą swoich pieniędzy. Zamiast tego wkracza FDIC, przejmuje bank i zwraca pieniądze deponentom. Banki obsługują dużo pieniędzy, a pieniądze są atrakcyjnym celem dla przestępców umysłowych. Sztuczka dla każdego początkującego przestępcy umysłowego polega na znalezieniu sposobu na uzyskanie dostępu do pieniędzy i zabranie ich bez konieczności celowania w kogoś z pistoletu i zabrania ich siłą. Sprawdźmy, jak możesz to zrobić. W branży bankowej oszustwa mogą działać w obie strony. To jest, banki i właściciele banków mogą być zarówno ofiarami, jak i sprawcami oszustw. Skoncentrujemy się przede wszystkim na oszustwach właścicieli banków, a nie oszustwach przeciwko bankom, ale żeby być uczciwym, przyjrzyjmy się szybko oszustwom przeciwko bankom. Banki mogą paść ofiarą przestępstwa defraudacji ze strony własnych pracowników, na przykład gdy pracownicy banków przyjmują depozyty i zamieniają je na własny użytek lub gdy dokonują nieautoryzowanych wypłat z rachunków na własny użytek. Co ciekawsze, banki mogą również paść ofiarą oszustów lub "legalnych biznesmenów", którzy w nieuczciwy sposób uzyskują pożyczki od banków, składając fałszywe lub wprowadzające w błąd oświadczenia we wnioskach o pożyczkę. Jak możesz podejrzewać, zanim bank pożyczy Ci pieniądze, musisz wypełnić wniosek i wyjaśnić, na co chcesz pieniądze, jak planujesz spłacić kredyt, jaki masz majątek i jakie są twoje długi. Kłamstwo w tych sprawach jest sposobem na uzyskanie dostępu do pieniędzy banku i wykorzystanie ich do własnych celów. Banki oczywiście są świadome tej możliwości i mają żywotny interes w udzielaniu dobrych kredytów. W rezultacie banki na ogół starają się bardzo uważnie analizować wnioski kredytowe, aby uchronić się przed tego typu oszustwami. Rozważmy teraz drugą stronę medalu: oszustwa w bankach. Podczas kryzysu oszczędnościowo-pożyczkowego w latach 80. William Crawford, ówczesny komisarz California Savings and Loans, zauważył, że "najlepszym sposobem na obrabowanie banku jest posiadanie go na własność". Jeśli się nad tym zastanowić, widać, że pan Crawford miał absolutną rację. Jeśli jesteś poza bankiem, trudno jest uzyskać dostęp do pieniędzy banku. Jednakże, jeśli jesteś wewnątrz, a zwłaszcza jeśli jesteś właścicielem banku, masz legalny dostęp do pieniędzy. Osoby z zewnątrz muszą oszukać kogoś wewnątrz, aby dał im pieniądze, składając fałszywe oświadczenia na wnioskach o pożyczkę. Z drugiej strony insiderzy mają kontrolę nad pieniędzmi i mogą je zabrać. Muszą jedynie ukryć fakt, że biorą go nielegalnie. Na przykład, jednym ze sposobów, w jaki właściciel banku może wziąć pieniądze, jest pożyczenie pieniędzy w formie pożyczki udzielonej na bardzo korzystnych warunkach. Przypomnisz sobie jednak, że przepisy zabraniają samopożyczania. Aby ominąć tę przeszkodę, bankierzy mogą udzielać tak zwanych pożyczek "powierniczych", w których pożyczka jest udzielana przyjacielowi lub współspiskowcowi, który działa jako osoba frontowa dla bankiera. Inna strategia polega na tym, że dwóch bankierów ustanawia wzajemne porozumienie pożyczkowe, w ramach którego bankier A udziela pożyczki bankierowi B, a bankier B udziela pożyczki z powrotem bankierowi A. W ten sposób obaj bankierzy uzyskują dostęp do pieniędzy, których inaczej nie mogliby uzyskać. Strategie te były szeroko stosowane w słynnym skandalu oszczędnościowo-pożyczkowym (S&L) w latach 80-tych. Innym przestępstwem, które często występowało w czasie kryzysu S&L, było udzielanie bezprawnie ryzykownych pożyczek: pożyczki, w przypadku której istnieje wysokie ryzyko niewypłacalności pożyczkobiorcy. Gdybyś był bankierem, jaki byłby sens celowego zaciągania ryzykownej pożyczki? Przypomnij sobie, jak działają banki. Zarabiają na oprocentowaniu pożyczek. Tak więc, im więcej udzielasz pożyczek, tym bardziej aktywny i dochodowy wyglądasz. Możesz również chcieć udzielić ryzykownej pożyczki komuś, z kim prowadziłeś interesy, lub komuś, kto zaoferował ci łapówkę lub zwrot z pożyczki. Zaciąganie ryzykownych pożyczek ma dodatkową wadę. Oprócz odsetek, które naliczają, banki zarabiają również na tak zwanych "punktach". Punkt to procent, zwykle jedna setna, wartości pożyczki, którą pożyczkodawca obciąża pożyczkobiorcę. Tak więc, jeśli pożyczasz 100 000 $ za jeden punkt, musisz zapłacić bankowi 1000 $. Dla banku można to zaliczyć jako czysty zysk. Jest to zachęta dla bankierów do udzielania ryzykownych pożyczek. Z zewnątrz pożyczki powiernicze i pożyczki wzajemne wyglądają na uzasadnione: bank pożycza pieniądze, tak jak powinny to robić banki. Ale w rzeczywistości właściciele banku po prostu sprzeniewierzają aktywa banku na własny użytek. Struktura możliwości dla tego typu oszustw bankowych z wykorzystaniem informacji poufnych różni się od struktury możliwości dla oszustw związanych z opieką zdrowotną. W przypadku oszustw związanych z opieką zdrowotną sprawca stara się połączyć swoją oszukańczą transakcję z dużą liczbą legalnych transakcji. Ofiara - czyli ubezpieczyciel - zostaje oszukana przez pozornie normalną transakcję. W oszustwach bankowych z wykorzystaniem informacji poufnych przestępca stara się ukryć transakcję przed zewnętrzną kontrolą. Zewnętrzna kontrola powinna pochodzić od organów regulacyjnych i egzaminatorów bankowych, którzy kontrolują księgi bankowe. Jeśli audyty zewnętrzne są rzadkie lub niezbyt dokładne, oszukańczy bankierzy mogą w efekcie ukraść pieniądze deponentom. Ponadto, ponieważ banki są ubezpieczone federalnie, mogą to robić z czystym sumieniem, że żadna osoba nie ucierpi. W kryzysie S&L wszystkie te czynniki przyczyniły się do oszustw na masową skalę.

Oszustwa konsumenckie

Oszustwa konsumenckie to staromodne przestępstwo, które istnieje od dawna i występuje w oszałamiającej różnorodności stylów i form. Zgodnie z ogólną zasadą wszystko, co można legalnie sprzedać lub wprowadzić na rynek, może zostać sprzedane lub wprowadzone do obrotu w sposób nieuczciwy, chociaż łatwiej jest oszukać konsumentów niektórymi produktami i usługami niż innymi. W przeciwieństwie do oszustw związanych z opieką zdrowotną i bankowością, oszustwa konsumenckie nie ograniczają się do konkretnej branży, a zatem mają znacznie szerszy wachlarz struktur możliwości. Oto częściowa, ale ilustracyjna lista niektórych ogólnych rodzajów oszustw konsumenckich.

Źle oznakowane produkty i wprowadzająca w błąd reklama

Wiele produktów konsumenckich jest opatrzonych etykietami, które rzekomo informują nas o składnikach produktu lub o jego działaniu lub wydajności (np. przetwory spożywcze, komputery, podgrzewacze wody, piece i wiele innych produktów). Informacje zawarte na etykietach wpływają na decyzje zakupowe ludzi. Jednym ze sposobów sprzedawania tanich lub tandetnych produktów jest umieszczanie na etykiecie niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji i sprawianie, by wydawały się lepsze lub atrakcyjniejsze niż są w rzeczywistości. Wprowadzająca w błąd reklama to kolejny sposób wpływania na decyzje zakupowe. Na przykład producenci żywności mogą składać wątpliwe oświadczenia dotyczące wartości odżywczej lub zdrowotnej swoich produktów. Na przykład w 1994 roku Federalna Komisja Handlu orzekła, że firma Stouffer′s podała zwodnicze informacje o "niskiej zawartości sodu" w swojej linii Lean Cuisine.

Oszustwa związane z nieruchomościami
Oszustwa związane z nieruchomościami są jak błędne etykietowanie produktów konsumpcyjnych. Polega na kłamaniu lub wprowadzaniu w błąd co do stanu nieruchomości (tj. gruntów, domów i budynków). Na przykład sprzedawca może powiedzieć potencjalnemu nabywcy, że działka jest zabudowana lub że na określonym obszarze uzyskano wszystkie niezbędne pozwolenia na zagospodarowanie (teren zabudowany ma drogi, kanały ściekowe, wodociągi i linie elektryczne). Jednak w rzeczywistości teren ten to niewiele więcej niż pustynia, a władze lokalne nie mają zamiaru zezwalać na jego zagospodarowanie.

Oszustwa z darmowymi nagrodami

Oszustwa z darmowymi nagrodami są popularnym sposobem na oddzielenie niczego niepodejrzewających od pieniędzy. W tym oszustwie ludzie są informowani, że wygrali cenną darmową nagrodę, ale aby ją odebrać, muszą wysłać pieniądze lub wykonać telefon. Przesłane pieniądze znacznie przekroczą wartość nagrody lub ofiara zostanie obciążona opłatą za rozmowę telefoniczną w wysokości znacznie przekraczającej wartość nagrody.

Reklama przynęty i zamiany

To oszustwo jest szczególnie popularne wśród "legalnych" sklepów detalicznych. Polega na reklamowaniu jakiegoś dobrze znanego produktu, takiego jak telewizor lub duże urządzenie, po śmiesznie niskiej cenie. Jednak gdy konsumenci przychodzą do sklepu, dowiadują się, że produkt jest wyprzedany lub chwilowo niedostępny, a następnie są kierowani do innych, droższych produktów, które są dostępne.

Napraw oszustwa

Wszystko, co można naprawić, może zostać użyte w oszustwie naprawczym. Zazwyczaj jednak oszustwa związane z naprawą dotyczą dużych przedmiotów, takich jak domy, samochody lub duże urządzenia (zmywarki do naczyń, pralki, piece itp.). Oszustwo polega na dokonywaniu niepotrzebnych napraw lub wykonywaniu prac niespełniających norm, a następnie obciążaniu ofiary pełną ceną.

Oszustwa charytatywne i adwokackie

Oszustwa charytatywne odwołują się do naszych emocji. W przypadku tych oszustw myślimy, że przekazujemy pieniądze lub towary na szczytny cel, podczas gdy w rzeczywistości pieniądze są sprzeniewierzane przez tych, którzy je zebrali. Oszustwa adwokackie różnią się nieco tym, że w tych oszustwach ktoś obiecuje reprezentować cię w jakimś organie rządowym. Obiecują, że dopilnują, na przykład, aby twoje interesy były chronione na Kapitolu lub w stolicy twojego stanu. Ale w rzeczywistości, podobnie jak w przypadku oszustw charytatywnych, na te cele przeznacza się niewielką część pieniędzy lub wcale. Raczej finansuje styl życia tzw. adwokatów.

Oszustwa związane z opłatami zaliczkowymi

Za każdym razem, gdy zostaniesz poproszony o zapłacenie z góry za usługę lub produkt, jesteś narażony na oszustwo związane z opłatą zaliczkową. Zazwyczaj w tych oszustwach ktoś obiecuje coś dla ciebie zrobić, ale najpierw prosi o zapłatę, a potem nigdy nie dotrzymuje obietnic. Często obiecana usługa obejmuje coś, co może być trudne do potwierdzenia w ten czy inny sposób, czy usługa została wykonana. Na przykład oszustwa związane z opłatami zaliczkowymi mogą dotyczyć takich usług, jak znalezienie mieszkania, pożyczki edukacyjne lub zatrudnienie. W takich przypadkach oszust obiecuje pomoc w znalezieniu mieszkania, pożyczki na studia lub nowej pracy w zamian za opłatę. Płacisz opłatę, ale nie dostajesz tego, czego chciałeś. Oszust twierdzi, że pracuje dla ciebie, ale tak naprawdę tylko bierze twoje pieniądze. Wszystkie te oszustwa wiążą się z wykorzystaniem fałszywych lub wprowadzających w błąd oświadczeń, a ta cecha jest charakterystyczna dla oszustw. Ponadto wszystkie oszustwa wiążą się z transakcją (tj. wymianą między ofiarą a sprawcą). Zazwyczaj ofiara daje sprawcy pieniądze, a sprawca ma dać ofierze coś w zamian lub zrobić coś dla ofiary. Ale to, co ofiara otrzymuje w zamian, nie jest tym, czego oczekiwała ani tym, co obiecał sprawca. Oszustwa konsumenckie to klasyczne przestępstwo oszustwa. Jest to z natury przestępstwo interakcyjne, wymagające zarówno oszusta, jak i oszukanego. Udane oszustwa konsumenckie obejmują trzy elementy: kontakt, legitymizację i kooptację. Elementy te kształtują strukturę możliwości oszustwa konsumenckiego, a także jego wielkość i rentowność. Po pierwsze, sprawca musi w jakiś sposób skontaktować się lub przekazać wiadomość lub informację potencjalnej ofierze. Sposób, w jaki sprawca kontaktuje się z ofiarą, wpływa na liczbę potencjalnych ofiar, z którymi można się skontaktować. Zmiany technologiczne w obszarze komunikacji stwarzają nowe możliwości kontaktowania się oszustów i innych osób zainteresowanych oszustwem z potencjalnymi ofiarami. Przed wynalezieniem gazety oszuści zwykle musieli osobiście spotykać się z zamierzonymi ofiarami, aby odebrać im pieniądze, ale gazeta stworzyła zupełnie nowy sposób oszukiwania naiwnych ludzi. Wraz z wynalezieniem i rozpowszechnieniem gazety nieuczciwi kupcy i oszuści mogli umieszczać w nich wprowadzające w błąd lub oszukańcze reklamy i docierać do tysięcy, jeśli nie milionów potencjalnych ofiar. Radio i telewizja jeszcze bardziej ułatwiły kontakt z potencjalnymi ofiarami wprowadzając w błąd reklama. Telefon umożliwia sprawcom oszustwa bezpośrednią rozmowę z potencjalnymi ofiarami, które mogą znajdować się w odległości setek lub tysięcy kilometrów. Gazeta, telefon, radio, telewizja, masowe przesyłki pocztowe, a teraz internet, w czasie ich wynalezienia, reprezentowały zmiany w sposobie, w jaki mogła odbywać się komunikacja między ludźmi i w sposobie rozpowszechniania informacji. Oprócz umożliwienia przestępcom oszustwa dotarcia do większej liczby osób, postęp w technologii komunikacyjnej pozwala również na fizyczne odseparowanie przestępców od ich ofiar. Zachowanie dystansu sprawia, że sprawca jest bezpieczniejszy, a ofiarom trudniej jest znaleźć sprawcę, gdy odkryją, że zostały oszukane. Sposoby, za pomocą których przestępcy nawiązują kontakt z potencjalnymi ofiarami, mogą różnić się stopniem skupienia lub rozproszenia uwagi. W skoncentrowanym ataku przestępcy próbują zbliżyć się lub nawiązać kontakt z osobami, o których mają wcześniejszą wiedzę lub informacje. Na przykład telemarketerzy często kupują listy imion, czasami nazywane listami moochów, od firm, które zajmują się zbieraniem informacji o ludziach. Oprócz nazwiska osoby lista może zawierać inne cenne informacje, takie jak numery telefonów, zawody i dochody gospodarstwa domowego. Listy mogą pochodzić z różnych źródeł. Na przykład osoby, które wypełniają karty informacyjne, aby wziąć udział w losowaniu nagród, mogą znaleźć się na liście moochów, podobnie jak osoby wypełniające formularze dotyczące bezpłatnych upominków w Internecie (Ruffenach, 2004). Uzbrojony w nazwisko i informacje o potencjalnej ofierze, telemarketer ma pomysł, jak podejść do tej osoby i ukierunkować jej ofertę sprzedaży. Z drugiej strony, niektórzy oszuści stosują całkowicie nieskoncentrowane podejście. Na przykład dobrze znane i słusznie osławione nigeryjskie oszustwa e-mailowe działają w ten sposób. Oszustwo to nic innego jak elektroniczna odmiana staromodnego schematu znanego jako zrzut gołębia. W zrzucie gołębia sprawca podchodzi do ofiary, twierdząc, że znalazł trochę pieniędzy, ale z jakiegoś powodu nie może uzyskać do nich dostępu. Sprawca twierdzi, że jest gotów podzielić się nimi z ofiarą, pod warunkiem, że ofiara może zrobić kilka rzeczy, aby okazać dobrą wolę, na przykład otworzyć konto bankowe. Zazwyczaj dobra wiara jest wykazywana przez przekazanie sprawcy pewnych pieniędzy do przechowania na przechowanie, dopóki znalezione pieniądze nie staną się dostępne. Wersja nigeryjska zaczyna się od masowych e-maili, które trafiają na miliony kont e-mail. Wiadomość e-mail zawiera całkowicie oszukańczą historię o ogromnych sumach pieniędzy, które są do wzięcia. E-mail otrzymany w lutym 2008 przez jednego z autorów jest przedrukowany dosłownie poniżej.

Od: MISS ELODI WILLIAMS ADRES: 03 BP 25687 ABIDJAN
03 AVENUE 23 RUE 33 BARREE COCODY ABIDJAN, KOŚCI SŁONIOWEJ
WYBRZEŻE ZACHODNIEJ AFRYKI.

Witaj najdroższy, Z przyjemnością piszę do Ciebie po długich rozważaniach, ponieważ na początku nie mogę spotkać się z Tobą twarzą w twarz. Jako pierwsze i jedyne dziecko mojego ojca, nieżyjącego już pana Mokuna Williamsa z Freetown w Republice Serielone, kraju w Afryce Zachodniej, mam 18 lat. Mój ojciec był handlarzem diamentów i złota w Freetown przed swoją przedwczesną śmiercią po podróży służbowej do Europy, aby negocjować interesy. Tydzień po powrocie z Europy został zastrzelony z moją matką przez nieznanych sprawców. Moja matka zmarła natychmiast, ale mój ojciec zmarł po pięciu dniach w szpitalu, tego popołudnia. Nie wiedziałam, że ojciec mnie zostawi po tym, jak straciłam mamę. Ale zanim oddał ducha, było tak, jakby wiedział, że umrze. On, mój ojciec (niech jego dusza spoczywa w doskonałym pokoju) wyjawił mi, że zdeponował sumę 5,7 miliona dolarów amerykańskich w banku w Abidżanie, stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej. Że pieniądze były przeznaczone na założenie filii jego firmy w Abidżanie - Wybrzeże Kości Słoniowej. Chociaż, według mojego ojca, wpłacił pieniądze na swoje nazwisko i wymienił mnie w dokumentach jako najbliższego krewnego. Przed śmiercią poradził mi i poinstruował, abym za granicą poszukała godnej zaufania osoby, która pomoże mi zainwestować i zarządzać tymi pieniędzmi, dopóki nie będę w stanie sobie z nimi poradzić. Teraz udało mi się zlokalizować bank w Abidżanie, a także potwierdzić, że fundusz tam jest, jak najbardziej uczciwy i poufny. Teraz proszę o twoją pomoc, aby pomóc mi przelać te pieniądze z banku na twoje konto za granicą, abyś mógł nimi zarządzać i inwestować w każdy lukratywny biznes w twoim kraju, a także pomóc mi się stąd wyprowadzić, więc abym mógł kontynuować naukę, którą przerwałem po śmierci moich rodziców. Z niecierpliwością czekam na wiadomość od ciebie, abyśmy mogli przedyskutować, w jaki sposób możesz mi w tym pomóc jako mój guradian, ponieważ jest to jedyny warunek, aby bank powiedział, że moje dziedzictwo może zostać mi przekazane w moim obecnym wieku lub mogę czekać dopóki nie skończę 25 lat i więcej. Dziękuję za życzliwą uwagę i będę wdzięczna za otrzymanie odpowiedzi, aby dowiedzieć się, czy będziesz w stanie obsłużyć i zarządzać tym moim dziedzictwem dla mnie jako mójo guradian. Proszę, na klęczkach błagam Cię, abyś przyjął pozycję mojego guradiana, aby to moje dziedzictwo zostało przeniesione stąd.

Z pozdrowieniami, Miss Elodi Williams.

Ta historia z pewnością uderza ciebie, podobnie jak 99,99% tych, którzy ją otrzymali, jako całkowicie niedorzeczna. Ponieważ jednak wiadomość dociera do tak wielu osób, wskaźnik odpowiedzi wynoszący nawet mniej niż jedną dziesiątą procenta może nadal generować setki, a nawet tysiące potencjalnych ofiar. Według osób poufnych, 70% osób, które odpowiadają na wiadomość, w końcu wysyła pieniądze oszustowi. Drugi element w oszustwach konsumenckich nazywamy legitymizacją. Sprawca musi przekonać ofiarę, że transakcja i sprawca są legalni. Oznacza to, że sprawca musi sprawić, by potencjalna ofiara pomyślała, że jest zaangażowana w jakąś legalną transakcję biznesową, która będzie leżała w interesie ofiary. Jest na to wiele sposobów. Wszystkie dotyczą przestępcy, który przedstawia ofierze pozory prawomocności. Na przykład fałszywe broszury mogą być drukowane na błyszczącym papierze z obrazami i wykresami oraz imponującym, dobrze sformułowanym tekstem. Po trzecie, sprawca musi w jakiś sposób dokooptować ofiarę (tj. zapewnić sobie współpracę ofiary). Ofiara musi dobrowolnie zdecydować się na udział w transakcji. Nakłonienie ofiar do dobrowolnego udziału można osiągnąć na wiele różnych sposobów, na przykład wykorzystując głupotę ofiary lub brak wiedzy lub odwołując się do chciwości lub łatwowierności ofiary. Wiele oszustów polega na obiecywaniu ofierze czegoś, co wydaje się być wielką kwotą, na przykład naprawdę kosztownej naprawy domu po cenie znacznie niższej niż przeciętna. Struktura okazji do oszustw konsumenckich jest ściśle powiązana z technologią i zmianami społecznymi. Postęp technologiczny stwarza nowe możliwości oszustw poprzez tworzenie nowych produktów i usług. Na przykład oszustwa związane z ratowaniem nieruchomości są nową wersją starego oszustwa - oszustwa związanego z opłatą zaliczkową. Powstał z powodu szybkiego wzrostu liczby przejęć domów po kryzysie kredytów hipotecznych. Oszustwo działa w następujący sposób. Właściciel domu, który ma kredyt hipoteczny, ma kłopoty finansowe, nie może spłacać kredytu hipotecznego i grozi mu utrata domu w wyniku przejęcia. Oszust kontaktuje się z właścicielem domu. Za opłatą oszust oferuje pośrednictwo między właścicielem domu a jego pożyczkodawcą, aby uchronić go przed utratą domu. W rzeczywistości oszust po prostu bierze pieniądze właściciela domu i nic nie robi. W jeszcze bardziej okrutnej wersji tego oszustwa oszust przekonuje właściciela domu, aby przekazał mu tytuł własności, z obietnicą wynajęcia domu z powrotem właścicielowi na kilka miesięcy, a następnie odsprzedania go później właścicielowi. Nie trzeba dodawać, że tak się nie dzieje. Zamiast tego oszust po prostu sprzedaje dom i ucieka z zyskami

Przestępstwa związane z papierami wartościowymi

Tło


Branża papierów wartościowych jest niezwykle ważną częścią gospodarki i główną areną przestępczości umysłowej. Zacznijmy od wyjaśnienia, czym są papiery wartościowe i jak działają. Z technicznego punktu widzenia papier wartościowy jest dowodem własności, wierzycielstwa lub długu (Shapiro, 1984). Mówiąc prościej, papier wartościowy to kartka papieru, numer konta lub coś, co wskazuje, że masz interes finansowy lub udział w jakimś przedsięwzięciu gospodarczym. Na przykład akcje, obligacje, udziały w funduszu inwestycyjnym, weksle własne, obligacje oszczędnościowe rządu USA są papierami wartościowymi. W pewnym sensie papiery wartościowe są towarami symbolicznymi. Ludzie inwestują w papiery wartościowe, aby zarobić pieniądze lub uniknąć ich utraty. Na przykład, możesz kupić udziały w funduszu wspólnego inwestowania i zarabiać na dywidendach lub podwyżkach cen udziałów w swoim funduszu. Lub możesz kupić akcje pojedynczej firmy i zarabiać (lub tracić) pieniądze w ten sam sposób. Kiedy ludzie kupują papiery wartościowe, w rzeczywistości stawiają zakład lub podejmują ryzyko, że papier wartościowy im się opłaci. Liczą na to, że wartość akcji wzrośnie. Papiery wartościowe będące w obrocie publicznym są kupowane i sprzedawane na giełdach, takich jak giełda nowojorska. Dla naszych celów ważne jest, aby zauważyć, że większość akcji spółek publicznych jest własnością osób, które nie pracują w firmie. Ponieważ są outsiderami, większość właścicieli akcji musi ufać temu, co mówi im firma, kiedy podejmują decyzje dotyczące kupna i sprzedaży. Zaufanie jest nieodłączną i nieuniknioną częścią systemu. I to wymóg zaufania stwarza możliwości dla przestępczości umysłowej w branży papierów wartościowych, ponieważ ludzie podejmują decyzje inwestycyjne na podstawie tego, co uważają za godne zaufania informacje o papierach wartościowych. Istnieje pięć głównych rodzajów przestępstw przeciwko bezpieczeństwu (Shapiro, 1984). Wszystkie one wiążą się z wykorzystywaniem zaufania ludzi w taki czy inny sposób. Fałszywe oświadczenia obejmują kłamstwa na temat wartości lub stanu papieru wartościowego. Załóżmy na przykład, że powiedziałem ci, że posiadam ziemię na zachodzie, na której odkryto ropę i gaz, i zaprosiłem cię do wejścia na parter wspaniałej okazji polegającej na zakupie akcji mojej firmy. Jednak w rzeczywistości ziemia, którą posiadałem, nie została nawet zbadana i nie miałem możliwości dowiedzieć się, czy naprawdę jest tam gaz i ropa. Byłoby to wprowadzanie w błąd. Manipulacja akcjami polega na sztucznym manipulowaniu ceną papieru wartościowego. Może to być skomplikowane wykroczenie, ale w zasadzie polega na próbie stworzenia wrażenia, że wartość akcji wkrótce gwałtownie wzrośnie. Jeśli uda ci się stworzyć takie wrażenie, ludzie prawdopodobnie spieszą się z zakupem akcji, a tym samym podniosą cenę. Jeśli kupiłeś, gdy akcje były niskie, a następnie sprzedałeś, gdy ich cena wzrosła, możesz bardzo szybko zarobić dużo pieniędzy. Sprzeniewierzenie to kradzież w starym stylu. Wiele osób tak naprawdę nie kupuje papierów wartościowych samodzielnie. Zamiast tego korzystają z usług pośrednika, maklera giełdowego, który dokonuje dla nich zakupów. Zazwyczaj więc przestępstwo to jest popełniane przez brokerów lub innych doradców finansowych, którzy po prostu biorą pieniądze, które ich klienci dali im do zainwestowania, a zamiast tego kradną je lub przywłaszczają na własny użytek. Wykorzystywanie informacji poufnych jest prawdopodobnie najbardziej nagłośnionym przestępstwem bezpieczeństwa. Powstaje, gdy ludzie handlują na podstawie niepublicznych informacji, które mają znaczenie dla ceny akcji. Nie ma nic złego w tym, że insiderzy pracują dla firmy, która kupuje jej akcje. Kupowanie lub sprzedawanie akcji na podstawie informacji, które nie są publicznie dostępne, jest nielegalne. Na przykład, jeśli pracowałeś dla firmy farmaceutycznej i dowiedziałeś się, że firmie właśnie udało się opracować lek na cukrzycę, nielegalne byłoby, abyś pośpiesznie kupował dużo akcji własnej firmy przed tą informacją została udostępniona ogółowi społeczeństwa. Plany inwestycyjne obejmują celowe próby nakłonienia ludzi do inwestowania w celu kradzieży ich pieniędzy. Klasycznym przykładem są schematy Ponziego lub piramidy finansowe. Programy te obejmują rekrutację inwestorów z obietnicami wyjątkowo wysokich zwrotów z inwestycji. Na przykład mówię ci, że mam świetną okazję inwestycyjną i możesz w nią wejść za jedyne 10 000 $. Obiecuję podwoić Twoje pieniądze w zaledwie 6 miesięcy. Inwestujesz, a wkrótce potem zaczynam wysyłać Ci czeki z dywidendą. Uważasz, że inwestycja wygląda świetnie i zaczynasz mówić swoim przyjaciołom i krewnym o tej wspaniałej okazji, zachęcając ich również do skorzystania z niej. Ponieważ coraz więcej osób inwestuje, jestem w stanie nadal przesyłać Ci dywidendy z pieniędzy, które otrzymuję od nowych inwestorów. Mogę też zatrzymać trochę dla siebie. Ale żadne nowe pieniądze nie są generowane z tak zwanej wielkiej okazji inwestycyjnej. Raczej okradam Piotra, żeby zapłacić Pawłowi. W końcu, gdy dołącza coraz więcej inwestorów, liczba członków przewyższa liczbę nowych inwestorów i nie ma wystarczającej ilości nowych pieniędzy, aby zapłacić wszystkim. Szarada upada - i wszyscy, którzy zainwestowali, tracą pieniądze, może z wyjątkiem tych, którzy weszli wcześniej.

Oszustwa związane z okazjami i papierami wartościowymi

Niektóre rodzaje przestępstw związanych z papierami wartościowymi mają struktury możliwości, które są dość podobne do oszustw konsumenckich. Na przykład wprowadzanie w błąd i programy inwestycyjne opierają się na oszukiwaniu jednostek. Są w pewnym sensie jak źle oznakowane produkty lub wprowadzająca w błąd reklama. Sprawca przedstawia mylące informacje o zabezpieczeniu, a ofiara daje się nabrać. To, czy przestępstwo się powiedzie, zależy od tego, z kim się kontaktuje i jak sprawca potrafi zręcznie przedstawiać zniekształcony obraz rzeczywistości. Inne rodzaje przestępstw związanych z papierami wartościowymi mają inną strukturę. Na przykład wykorzystywanie informacji poufnych nie wymaga od przestępcy oszukiwania osoby w celu jej wykorzystania. Przeciwnie, przestępca próbuje ukryć lub zamaskować zabronioną transakcję. To, czy przestępstwo się powiedzie, zależy od tego, jak dobrze sprawca może ukryć swój udział w transakcjach, które są nielegalne, ale przynoszą mu korzyści. Przestępca musi ukryć swój udział przed zewnętrznymi obserwatorami, takimi jak SEC. Ewolucja wykorzystywania informacji poufnych i prawne zakazy tego handlu stanowią doskonałą ilustrację tego, jak ewoluują struktury możliwości i jak przestępcy dostosowują się do zmian w swoim otoczeniu.

Przestępstwa antymonopolowe

Przestępstwa antymonopolowe są czasami nazywane przestępstwami rynkowymi. Zależą od rynku w tym sensie, że nie można ich zaangażować bez obecności wolnego rynku lub czegoś mu bliskiego. Dlatego, aby rozpocząć naszą dyskusję na temat przestępstw antymonopolowych, musimy najpierw powiedzieć kilka rzeczy o tym tak zwanym wolnym rynku. Czym właściwie jest wolny rynek? Technicznie rzecz biorąc, wolny rynek to taki, na którym ceny towarów i usług są ustalane całkowicie za obopólną, niewymuszoną zgodą sprzedawców i kupujących, określaną ogólnie przez prawo podaży i popytu, bez ingerencji rządu w regulację kosztów, podaży i popytu (Downes i Goodman, 2006). Gospodarki wolnorynkowe można porównać z gospodarkami kontrolowanymi, w których ceny są ustalane przez organ centralny. Komunizm w stylu sowieckim był przykładem kontrolowanej gospodarki. Chociaż nazywamy się społeczeństwem wolnorynkowym, nie ma czegoś takiego jak całkowicie wolny rynek. Jak już widzieliście w poprzednich rozdziałach, istnieje wiele praw i przepisów regulujących to, co i jak rzeczy są produkowane, sprzedawane i sprzedawane. Ale relatywnie rzecz biorąc, nasza gospodarka jest wolnorynkowa i to jest jeden z powodów, dla których mamy prawa antymonopolowe i zakazujemy pewnych praktyk na rynku. Zakazujemy niektórych działań, ponieważ uważamy, że szkodzą one rynkowi. Teoretycznie wolny rynek jest najbardziej wydajną formą organizacji gospodarczej. Firmy produkują w oparciu o to, czego ich zdaniem oczekuje rynek (tj. kupujący), a kupujący mają swobodę wydawania pieniędzy według własnego uznania. Firmy konkurują ze sobą o uwagę kupujących. Jeśli firma biznesowa zaspokoi potrzeby kupujących, kupią oni jej produkty lub usługi, a ona zarobi pieniądze. Konkurenci firmy będą musieli osiągnąć lub poprawić jej wyniki, jeśli chcą utrzymać się na rynku. Każdy powinien skorzystać z tego układu, ale często nie wychodzi to w ten sposób. Naruszenia prawa antymonopolowego można podzielić na dwie szerokie grupy: restrykcyjne umowy handlowe oraz monopole lub praktyki monopolistyczne. Restrykcyjne umowy handlowe są często nazywane ograniczeniami w handlu. Restrykcyjna umowa handlowa to po prostu: jakaś forma nielegalnej umowy między producentami lub sprzedawcami w branży w celu ograniczenia sposobu działania branży. Przypomnijmy, że na wolnym rynku ceny mają być ustalane za obopólną zgodą sprzedających i kupujących. Sprzedawcy nie powinni się spotykać w celu ustalania cen. Istnieją trzy podstawowe formy restrykcyjnych umów handlowych: zmowy cenowe, zmowy przetargowe oraz podziały lub schematy alokacji rynku. Zmowa cenowa odnosi się do porozumień między konkurentami w celu ustalania cen lub manipulowania nimi w taki sposób, aby były one utrzymywane na określonym poziomie. Na przykład, jeśli producenci mleka spotykają się i uzgadniają między sobą pobieranie od szkół ustalonej ceny za mleko używane do obiadów (za co zostali skazani nie tak dawno temu), to jest to zmowa cenowa. Zmowa przetargowa ma miejsce, gdy konkurenci z góry uzgadniają, kto złoży najniższą ofertę w ramach konkurencyjnego procesu przetargowego na zamówienie. Nabywcami w przypadkach zmowy przetargowej są często władze federalne, stanowe lub lokalne. Wreszcie alokacja rynku ma miejsce, gdy konkurenci zbierają się i dzielą obszar, tak że tylko jeden z nich działa na danym obszarze w danym momencie. Na przykład dwóch wykonawców robót brukarskich może podzielić miasto tak, że jeden zajmuje wschodnią stronę miasta, a drugi zachodnią. Tego rodzaju umowy są nielegalne, ponieważ ograniczają handel. Ceny towarów i usług nie są ustalane w drodze otwartej konkurencji na rynku, ale raczej w drodze zmowy między konkurentami. Monopole i praktyki monopolistyczne obejmują nieuczciwe próby zawładnięcia rynkiem lub wypędzenia konkurentów z rynku. Mówi się, że monopol istnieje, jeśli jedna firma kontroluje cały rynek, ale firma może mieć kontrolę monopolistyczną, nawet jeśli ma konkurentów, jeśli kontroluje wystarczająco duży udział w rynku. Na przykład Microsoft Windows został niedawno ogłoszony monopolistą, mimo że dostępne są inne systemy operacyjne. Pozostałe systemy mają tak mały udział w rynku, a Windows tak duży, że skutecznie kontroluje rynek. Nie wszystkie monopole są nielegalne. Rzeczywiście, niektóre monopole są wyraźnie tworzone i sankcjonowane przez rząd, na przykład przedsiębiorstwa energetyczne i wodociągowe. Pozwalamy na monopole w tych branżach, ponieważ wydaje się to sensowne. Nie chciałbyś, aby dziesięć różnych firm wodociągowych kopało rowy i zakładało wodociągi w twojej okolicy. Wszystkie restrykcyjne umowy handlowe wiążą się ze zmową między konkurentami w danej branży i istnieje większe prawdopodobieństwo ich zawarcia pod pewnymi warunkami. Aby odnieść sukces w zmowie, konkurenci muszą się komunikować, zapewnić zgodność i zachować tajemnicę. Muszą dzielić się informacjami dotyczącymi ustalania cen, podziału rynków lub sfałszowania ofert. Uczestnicy spisku muszą też mieć jakiś sposób na to, by wszyscy przestrzegali warunków umowy. Wreszcie muszą jakoś ukryć swoją działalność przed nabywcami i rządem. Ze względu na te wymagania bardziej prawdopodobne jest zawieranie restrykcyjnych umów handlowych w branżach, w których jest niewielu, a nie wielu konkurentów. Łatwiej jest dzielić się informacjami, zapewnić zgodność i zachować tajemnicę wśród niewielkiej liczby uczestników niż wśród dużej liczby. Zmowa jest również bardziej prawdopodobna w przypadku niektórych rodzajów produktów niż w przypadku innych. Na przykład prawdopodobieństwo zmowy wzrasta, jeśli dany produkt lub usługa są ustandaryzowane i jeśli nie można ich łatwo zastąpić innymi produktami. Im bardziej wystandaryzowany jest produkt, tym łatwiej konkurującym firmom osiągnąć porozumienie w sprawie cen. Jeśli inne produkty nie mogą być łatwo zastąpione danym produktem, sprzedawcy nie muszą się martwić, że kupujący po prostu kupią coś innego, jeśli cena stanie się zbyt wysoka. Weźmy na przykład branżę gazu ziemnego i detaliczną branżę pizzy. Gaz ziemny to gaz ziemny. Nie ma wiele do odróżnienia jednego kilograma gazu od drugiego. Z drugiej strony pizza występuje w niezwykle dużej liczbie permutacji. Bardzo trudno byłoby uzgodnić standardową cenę, a nawet gdyby właściciele pizzerii w mieście mogli uzgodnić wspólny schemat cen, istniałyby ograniczenia co do wysokości ceny. Jeśli stanie się to zbyt nierozsądne, konsumenci mogą po prostu przejść na mrożoną pizzę lub całkowicie inne jedzenie. Dla właścicieli domów, jednak przejście z gazu ziemnego na inną formę energii jest z pewnością znacznie trudniejsze przedsięwzięcie niż przejście z pizzy na spaghetti. Wreszcie charakter relacji między konkurentami w branży wpływa na prawdopodobieństwo zmowy. Jeśli konkurenci dobrze się znają dzięki koneksjom społecznym, stowarzyszeniom branżowym, kontaktom biznesowym lub przemieszczaniu się pracowników z jednej firmy do drugiej, zmowa staje się łatwiejsza. Na przykład, jeśli agencja rządowa dokonuje powtarzających się zakupów określonego produktu lub usługi, z czasem sprzedawcy mogą się poznać i zdecydować o dzieleniu się pracą w ramach przyszłych kontraktów.

Streszczenie

W tej części zastosowaliśmy naszą perspektywę możliwości do niewielkiej liczby przestępstw umysłowych. Istnieje wiele innych typów, które można było wybrać, a nawet wśród tych, które zbadaliśmy, istnieją podtypy i warianty, których nie uwzględniliśmy. Nie należy jednak przeceniać zastosowanego tu podejścia typologicznego. Chociaż każde z różnych przestępstw, które omówiliśmy, opiera się na określonej strukturze możliwości, istnieją jednak ogólne motywy, które dotyczą ich wszystkich. W tej końcowej części identyfikujemy i eksplorujemy te tematy oraz krótko dotykamy ich implikacji dla problemu kontrolowania przestępczości umysłowej. Jak słusznie zauważył Marcus Felson , wszyscy drapieżni przestępcy muszą rozwiązać podstawowy problem uzyskania dostępu do zamierzonego celu przestępstwa lub ofiary. Przestępcy umysłowi mają pod tym względem przewagę nad przestępcami ulicznymi, ponieważ z racji swojej pozycji zawodowej mają legalny dostęp do swojej ofiary lub ofiary (Felson, 2002). W żadnym z badanych tu przestępstw sprawcy nie musieli wyważać drzwi, wyłamywać zamka ani chować się w krzakach i chwytać przechodniów. Raczej ich dostęp do celu przestępstwa był całkowicie legalny i normalny. Wyspecjalizowany dostęp sprawcy do celu przestępstwa ma głębokie implikacje dla problemu zapobiegania tym przestępstwom. Jedną z głównych strategii stosowanych w zapobieganiu innym formom przestępczości jest blokowanie przestępcy dostępu do celu. Celem zamków, ogrodzeń i murów jest trzymanie ludzi o złych intencjach z dala od ciebie lub czegoś, co cenisz. Jednak w przypadku przestępstw umysłowych ta strategia jest często niewykonalna z oczywistych powodów7. Przynajmniej nie jest wykonalna w postaci fizycznego blokowania przestępcom możliwości dotarcia do fizycznego celu. Jak omówimy w dalszych rozdziałach, istnieją sposoby na rekonfigurację strategii Po pierwsze, w wielu przeanalizowanych tutaj przestępstwach umysłowych sprawcy w jakiś sposób przedstawiają wprowadzające w błąd lub fałszywe informacje na temat jakiegoś aspektu produktu lub usługi. Na podstawie tych informacji ofiary podejmują decyzje o zrzeczeniu się kontroli nad zasobami gospodarczymi na korzyść sprawców. Termin ofiary należy rozumieć szeroko, aby obejmował osoby, inne organizacje i programy rządowe. Na przykład w przypadku wielu oszustw konsumenckich ofiarą jest osoba, która kupuje coś od sprzedawcy na podstawie złych informacji. Chociaż mogą się one wydawać różne, wiele oszustw związanych z opieką zdrowotną działa w ten sam sposób, ale tutaj ofiarą jest ubezpieczyciel zdrowotny, który płaci (w efekcie kupuje) usługę od świadczeniodawcy opieki zdrowotnej na podstawie złych informacji. Po drugie, przestępcy mogą ukryć swoją działalność i czerpać korzyści, przejmując kontrolę nad zasobami ekonomicznymi, które powstają w wyniku naturalnego działania rynku. Na przykład w przypadkach zmowy cenowej przestępcy działają w zmowie, aby ustalić cenę jakiegoś produktu lub usługi powyżej ceny, która byłaby ustalana w drodze konkurencji. Po ustaleniu sztucznej ceny przestępcy odnoszą korzyści dzięki normalnym decyzjom nabywców o zakupie produktów lub usług. Podobnie w przypadku manipulacji akcjami przestępcy angażują się w potajemne działania, które tworzą mylący obraz wartości akcji lub innego rodzaju papieru wartościowego. Odnoszą korzyści, jeśli inni gracze na rynku zachowują się normalnie w zakresie swoich decyzji zakupowych. Oba rodzaje oszustwa - przedstawianie wprowadzających w błąd informacji i ukrywanie informacji - mają implikacje dla problemu kontroli, który tutaj pokrótce identyfikujemy i który omówimy pełniej w przyszłych rozdziałach. Przestępczość umysłowa oparta na przedstawianiu wprowadzających w błąd informacji może zostać zmniejszona, jeśli osoby otrzymujące informacje będą w stanie lepiej przejrzeć wprowadzający w błąd wizerunek, jaki starają się stworzyć przestępcy. Aby ograniczyć przestępstwa polegające na ukrywaniu informacji, musimy lepiej rozpoznawać wzorce działań lub zwiększać ryzyko ukrywania informacji.

Okazje i przemoc korporacyjna

Wstęp


W poprzedniej części przyjrzeliśmy się przestępstwom, które nakładają na ofiary koszty finansowe lub pieniężne, niezależnie od tego, czy są to osoby fizyczne, agencje rządowe czy inne firmy. W tym rozdziale stosujemy perspektywę możliwości do przestępstw przeciwko środowisku i bezpieczeństwu w miejscu pracy. Te przestępstwa są potencjalnie znacznie poważniejsze. Mogą nakładać na osoby fizyczne rzeczywiste koszty fizyczne. Nie oznacza to, że sprawcy celowo postanowili skrzywdzić innych ludzi. Oni nie. Fizyczne szkody, które powodują, są niezamierzone w tym sensie, że nie są tym, co sprawca próbuje osiągnąć. Motywacją do popełnienia przestępstwa nie jest wyrządzenie krzywdy innym, lecz uzyskanie korzyści majątkowej. Szkody fizyczne są jednak zawsze potencjalnym skutkiem ubocznym. W ten sposób badamy to, co zostało nazwane "cichą przemocą" korporacji. Poza charakterem szkody, jaką wyrządzają, przestępstwa omówione w tym rozdziale różnią się od omawianych wcześniej także w inny sposób. Ich status prawny jako przestępstwa jest bardziej niejednoznaczny. W poprzednim rozdziale zastosowaliśmy perspektywę możliwości do przestępstw związanych z pewnym rodzajem oszustwa. Uznanie szkodliwości oszustwa i konieczności zakazania oszustwa ma głębokie korzenie w historii prawa, sięgające czasów biblijnych i prawdopodobnie dalej. Chociaż wiele konkretnych przestępstw, o których mówiliśmy, takich jak oszukańcze faktury w branży opieki zdrowotnej, jest nowych w tym sensie, że powstały stosunkowo niedawno, to jednak leżąca u ich podstaw nielegalność opiera się na starożytnych zasadach prawnych. W tym rozdziale zajmiemy się przestępstwami, które nie mają tak długich rodowodów historycznych. Są to przestępstwa współczesne w tym sensie, że rozwinęły się w wyniku uprzemysłowienia i modernizacji produkcji w ciągu ostatnich kilku stuleci. Ich status prawny jako przestępstwa wciąż ewoluuje. Wiele wykroczeń związanych ze środowiskiem i miejscem pracy jest nielegalnych w tym sensie, że naruszają różne przepisy, ale niekoniecznie są przestępstwami. Rzeczywiście, ważną częścią struktur stwarzających okazje dla tego rodzaju przestępstw jest ich status regulacyjny, a nie naruszeń karnych.

Przestępczość środowiskowa

W wpływowej książce The Closing Circle: Nature, Men, and Technology aktywista środowiskowy Barry Commoner powiązał rosnące poziomy zanieczyszczenia przemysłowego z rozwojem nowych technologii . Zauważył, że chociaż nowe osiągnięcia technologiczne zazwyczaj zwiększają zyski dla biznesu, często towarzyszą im szkodliwe skutki uboczne dla środowiska. Dodatkowy zysk dla biznesu często odbywał się kosztem degradacji środowiska, a koszty tej degradacji ponosiło całe społeczeństwo, a nie sam biznes. Praca Commonera doprowadziła do powstania formy ekologii, która wpłynęła na to, co określa się jako przestępstwo przeciwko środowisku, i na sposób "walki" z problemem przestępczości. W latach siedemdziesiątych Amerykanie zaczęli być coraz bardziej wrażliwi na wysokie koszty zanieczyszczeń i domagać się działań przeciwko niemu. Sprawa przeciwko pestycydowi rolniczemu DDT za jego szkodliwy wpływ na dziką przyrodę i zdrowie ludzi (udokumentowana w Silent Spring); niezapomniany widok rzeki Cuyahoga, dopływu jeziora Erie, zapalającej się w 1969 roku w wyniku składowania petrochemii przez Cleveland i inne miasta Ohio; a nagłówki gazet, które zebrało 20 milionów Amerykanów świętujących Dzień Ziemi w 1970 r., skłoniły rząd federalny (z prezydentem Nixonem na czele) do nakazania utworzenia scentralizowanej agencji regulacyjnej ds. Środowiska, Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA). Ta agencja federalna otrzymała kontrolę nad egzekwowaniem federalnych przepisów dotyczących ochrony środowiska. EPA została zaprojektowana, aby pomagać i współpracować z organami ścigania na szczeblu stanowym lub, jeśli przepisy dotyczące zanieczyszczeń nie były wystarczająco egzekwowane, zastępować władzę stanową federalnymi działaniami egzekucyjnymi. W ramach tego modelu współpracy stany zajmują się obecnie większością egzekwowania przepisów dotyczących ochrony środowiska. Na przykład w 1997 r., podczas gdy federalna EPA podjęła 4129 działań, stanowe agencje ds. ochrony środowiska wszczęły 10 515 działań administracyjnych i skierował 379 spraw do sądów państwowych . Podstawowym obowiązkiem EPA jest usuwanie istniejących problemów związanych z zanieczyszczeniem oraz ochrona środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony środowiska uchwalonych przez Kongres. EPA ma zarówno uprawnienia karne, jak i cywilne, co oznacza, że osoby naruszające prawo mogą być ścigane i więzione za przestępstwa przeciwko środowisku lub doprowadzone do zgodności z prawem poprzez cywilne/administracyjne egzekwowanie przepisów. Egzekwowanie prawa karnego jest rzadkością, zwłaszcza w przypadku korporacji. Na przykład w latach 1994-1997 łącznie 1846 oskarżonych zostało oskarżonych o przestępstwo przeciwko środowisku. Jednak tylko 314 (17%) oskarżonych o przestępstwa to oskarżeni organizacyjni, z których większość została oskarżona o naruszenie ochrony środowiska. Ściganie karne jest zwykle zarezerwowane dla najbardziej rażących naruszeń, w przypadku których prawo jest świadomie i celowo łamane. W tego rodzaju przypadkach celem kary jest zarówno specjalne, jak i ogólne odstraszanie. Zgodność jest głównym celem egzekucji prawa cywilnego i administracyjnego przy założeniu, że wysoce represyjne sankcje są niepotrzebne (lub ponieważ, jak omówimy później, standardy prawa karnego są zbyt trudne do spełnienia). Jest to znacznie bardziej powszechna forma interwencji regulacyjnej. Na przykład z 4129 federalnych działań w zakresie ochrony środowiska rozpoczętych w 1997 r. 88% (3634) miało charakter administracyjny lub cywilny. Statystyki te pokazują, że interwencja kryminalna jest stosunkowo rzadka w przypadku wykrycia naruszeń. Jednak ponieważ tak mało wiemy o ukrytej postaci przestępstw przeciwko środowisku, trudno jest oszacować, czy egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony środowiska jest skuteczne aby odstraszyć firmy. EPA jest odpowiedzialna za egzekwowanie prawa, które stale się rozszerza, ponieważ do starych dodawane są nowe obowiązki i programy regulacyjne. Ważne jest, aby zrozumieć, w jaki sposób EPA wykonuje tę odpowiedzialność, ponieważ możliwości przestępcze są powiązane z praktykami egzekwowania prawa. Osoby fizyczne i organizacje (do których należą nie tylko firmy, ale także organizacje non-profit i agencje rządowe) mogą łamać przepisy dotyczące ochrony środowiska. Jednak do niedawna większość obaw związanych z zanieczyszczeniem środowiska koncentrowała się na organizacyjnych i przemysłowych źródłach zanieczyszczeń. Dlatego nasze omówienie przestępstw przeciwko środowisku i ram szans koncentruje się na firmach i ich menedżerach. Przypomnijmy, że przestępczość umysłowa ma trzy główne cechy: (1) wyspecjalizowany dostęp, (2) separację przestrzenną i (3) powierzchowne pozory legitymizacji. Wszystkie te cechy ilustruje tragiczny przypadek korporacji WR Grace z lat 80. i małego robotniczego miasteczka w Massachusetts. Sprawa przeciwko WR Grace Corporation rozpoczęła się w połowie lat siedemdziesiątych, kiedy mieszkańcy Woburn w stanie Massachusetts zaczęli zdawać sobie sprawę, że wyjątkowo duża liczba miejscowych dzieci zachorowała na białaczkę. Przez dziesięciolecia mieszkańcy miasta zauważali, że miejscowe jezioro, jezioro Mishawum, często miało nieprzyjemny zapach i dziwny czerwonawy kolor. Martwili się możliwością skażenia wody ze względu na liczbę zakładów chemicznych i produkcyjnych w okolicy, które wytwarzały toksyczne odpady. W 1978 roku przetestowano dwa lokalne odwierty, które musiały zostać zamknięte z powodu niebezpiecznie wysokiego poziomu ekstraktu węglowo-chloroformowego (CCE). Początkowo problem przypisywano stosowanej przez miasto metodzie chlorowania wody. Problem z wodą w Woburn był jednak znacznie gorszy niż dziwny kolor i nieprzyjemny zapach. Rodzice dzieci ze zdiagnozowaną białaczką w końcu utworzyli komitet, aby naciskać na więcej testów. W 1979 roku EPA zbadała tereny podmokłe otaczające dwa zamknięte odwierty i stwierdziła podwyższone poziomy arsenu, chromu i ołowiu - wszystkich znanych czynników rakotwórczych. Z pomocą naukowców z Harvard School of Public Health grupa obywateli była w stanie udokumentować statystycznie nieprawdopodobną grupę przypadków białaczki w rejonie Woburn. Osiem rodzin ostatecznie złożyło pozew zbiorowy o wartości 100 milionów dolarów przeciwko WR Grace. Oczywiście firma zaprzeczyła jakimkolwiek nadużyciom. Jednak na rozprawie wyszło na jaw, że oddział firmy Cryovac wyrzucał toksyczne odpady na swoją posesję. Produkty odpadowe ostatecznie przesączyły się do wód gruntowych, a stamtąd do domów i ciał mieszkańców Woburn. Po kilku latach manewrów prawnych WR Grace ostatecznie osiedliła się z rodzinami. W 1988 roku został oskarżony i uznany winnym w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych za przestępstwo składania EPA fałszywych oświadczeń na temat praktyk usuwania toksycznych odpadów. Niestety, to, co wydarzyło się w Woburn w stanie Massachusetts, nie jest odosobnionym przypadkiem. Istnieją dosłownie setki, jeśli nie tysiące podobnych scenariuszy z udziałem innych firm i innych społeczności. W takich przypadkach legalna firma wytwarza pewien rodzaj toksycznych odpadów, z którymi powinna się obchodzić i usuwać w określony sposób. Jednak zamiast tego firma pozbywa się odpadów nielegalnie w inny sposób. Istnieje wiele różnych sposobów. Podobnie jak W.R. Grace, firma może po prostu zrzucić toksyczne odpady na swoją własność. Alternatywnie firma może przewieźć odpady gdzie indziej i wyrzucić je lub, co bardziej prawdopodobne, zatrudnić kogoś innego do zrobienia tego samego. Inną strategią jest mieszanie odpadów toksycznych z innymi odpadami nietoksycznymi i pozbywanie się ich wszystkich jako odpadów nietoksycznych, które są znacznie mniej rygorystycznie regulowane i znacznie mniej kosztowne w obsłudze. Przypadki te wykazują wszystkie charakterystyczne cechy przestępczości umysłowej. Firma ma uzasadnione prawo do używania wszelkich chemikaliów lub materiałów, których to dotyczy, iw efekcie ma honorowe usuwanie ich w odpowiedni sposób. Dzięki temu ma specjalistyczny dostęp. Ci, którzy w końcu zostaną skrzywdzeni, mogą znajdować się wiele mil od miejsca popełnienia przestępstwa, czyli nielegalnego zrzutu. Wreszcie, ponieważ często nie ma oczywistych oznak, że stało się coś złego, wydaje się, że firma nie robi nic złego, przynajmniej patrząc z zewnątrz. Rzeczywiście, w sprawie Woburn rodziny musiały poświęcić ogromną ilość czasu i wysiłku na zebranie dowodów, aby wykazać, że stało się coś nielegalnego. Najpierw musieli wykazać, że w Woburn istniała statystycznie nieprawdopodobna grupa przypadków białaczki. Następnie musieli udowodnić, że toksyczne ścieki z zakładu Cryovac mogą przedostawać się do wód gruntowych, a ostatecznie do wody pitnej mieszkańców. Na koniec musieli wykazać, że pracownicy i kierownicy firmy Cryovac rzeczywiście niewłaściwie pozbywali się toksycznych odpadów. Chociaż wszystkie te fakty zostały udowodnione, był to skomplikowany i trudny proces. Struktura możliwości nielegalnego usuwania odpadów niebezpiecznych ma dwie kluczowe cechy. Po pierwsze, firmom ufa się, że są odpowiedzialne za usuwanie odpadów w sposób zgodny z prawem. Dlatego mają kontrolę nad tym, czy to robią, czy nie. Po drugie, jeśli zdecydują się na nielegalne usuwanie toksycznych odpadów, skutki ich nielegalnych działań nie są od razu oczywiste i często są opóźnione o znaczne okresy czasu. Firmy takie jak WR Grace są w stanie angażować się w nielegalne praktyki utylizacji, głównie z powodu braku wiarygodnego nadzoru. Jak zauważyliśmy na początku tej sekcji, system egzekwowania prawa jest integralną częścią struktury możliwości w przypadku przestępstw przeciwko środowisku. Istnieją dosłownie setki tysięcy przedsiębiorstw, które wytwarzają jakąś formę niebezpiecznych odpadów jako produkt uboczny ich normalnej działalności. Są różnej wielkości, od gigantycznych korporacji, takich jak WR Grace Corporation, po małe pralnie chemiczne. Wszystkie te przedsiębiorstwa są zobowiązane do postępowania z odpadami i unieszkodliwiania ich w sposób określony przez prawo i przepisy. I tu tkwi problem. Niemożliwe jest obserwowanie wszystkich tych organizacji, aby upewnić się, że rzeczywiście przestrzegają prawa przy utylizacji odpadów niebezpiecznych. Okazja do przestępstw przeciwko środowisku powstaje, ponieważ monitorowanie, czy firmy przestrzegają prawa, jest trudne i kosztowne. Ryzyko ujawnienia przestępstwa jest więc niewielkie. Niestety tak naprawdę nie wiemy jak niskie ryzyko może być. Przestępstwa przeciwko środowisku mogą zostać ujawnione na wiele różnych sposobów, w tym przez samoopisy, inspekcje, informowanie o nieprawidłowościach i przypadkowe odkrycie. Firmy są zobowiązane do śledzenia, w jaki sposób obchodzą się z odpadami niebezpiecznymi i do samodzielnego zgłaszania wszelkich przypadków niezgodności. Chociaż WR Grace z pewnością nie ujawniła swojego przestępstwa, niektóre firmy robią takie raporty, być może dlatego, że obawiają się negatywnego rozgłosu, który powstałby, gdyby przestępstwo wyszło na jaw w inny sposób. Nie jest natomiast znany stosunek niezgłoszonych do niezgłoszonych przypadków niezgodności. Przestępstwa mogą również zostać wykryte przez inspektorów EPA. Niestety kontrole są stosunkowo rzadkie, ponieważ liczba przedsiębiorstw wytwarzających odpady znacznie przewyższa liczbę inspektorów. Dwa inne mechanizmy narażenia to przypadkowe odkrycie przez ogół społeczeństwa i informowanie o nieprawidłowościach przez dobrze poinformowanych pracowników. Zgłaszanie nieprawidłowości jest potencjalnie ważnym źródłem narażenia, a tym samym ryzyka dla firm, które naruszają przepisy dotyczące ochrony środowiska. Kiedy firma świadomie angażuje się w przestępstwa przeciwko środowisku, podejmuje się oczywiście wysiłki w celu ukrycia tej działalności. Jednak w firmie wiele stron może być wtajemniczonych w wiedzę o popełnieniu przestępstwa. Z punktu widzenia menedżerów firmy wszystkie te osoby są potencjalnym źródłem ryzyka, ponieważ mogą ujawnić przestępstwo. Ponieważ firmy różnią się znacznie pod względem wielkości i struktury, różni się również to, kto i ile osób w firmie może wiedzieć o nielegalnej działalności. Większe firmy, w porównaniu z mniejszymi, częściej dzielą się na wyspecjalizowane obszary, które ułatwiają ukrywanie nielegalności przed menedżerami i pracownikami w innych obszarach. Z drugiej strony mniejsze firmy mają bardziej "płaską" strukturę zarządzania. Taka struktura zwiększa prawdopodobieństwo, że menedżerowie najwyższego szczebla będą mieli rzeczywistą wiedzę o nielegalnej działalności w momencie jej wystąpienia. Jednak z prawnego punktu widzenia najwyżsi menedżerowie ponoszą odpowiedzialność za nielegalne działania, o których powinni byli wiedzieć, ale o których nie wiedzieli (Cohen, 1998). Wreszcie, ważne jest, aby uznać, że w przypadku przestępstw przeciwko środowisku potencjalni sprawcy - przedsiębiorcy - mają duży wpływ na charakter nałożonego na nich nadzoru. System egzekwowania, który mamy teraz, powstał w wyniku wynegocjowanego procesu politycznego. Społeczność biznesowa sprzeciwiała się utworzeniu EPA, a kiedy to się nie powiodło, nieustannie próbowała ograniczyć jej rozmiar i mandat prawny. Rzeczywiście, w latach 80., za rządów Reagana, podjęto wysiłki na rzecz deregulacji środowiska i zmniejszenia budżetu EPA (Burns i Lynch, 2004). Do pewnego stopnia firmy mogą zatem kształtować struktury okazji dla swoich przestępstw poprzez wpływ na proces egzekwowania prawa. Duże firmy o ugruntowanej pozycji mają na ogół większą siłę ekonomiczną i polityczną niż te mniejsze i nowsze. Przekłada się to na wpływowych przyjaciół z Kongresu i korporacji, liderów społeczności i innych interesariuszy, którzy utrudniają organom regulacyjnym prowadzenie dochodzeń i ściganie przestępców, nawet jeśli naruszenia w jakiś sposób wyjdą na jaw. Wszystkie te mechanizmy powodują co roku pewną liczbę znanych przypadków przestępstw przeciwko środowisku. Jednak ponieważ przestępstwa przeciwko środowisku nie są oczywiste, nigdy nie wiemy, ile przestępstw pozostaje nieodkrytych. Dyrektorzy WR Grace mogli rozsądnie założyć, że korzyści z ich "przestępstwa" (oszczędność pieniędzy, które normalnie zostałyby wydane na ekologiczną utylizację toksycznych odpadów) przewyższają koszty (niskie ryzyko wykrycia). Jednak ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że istnieją przeciwstawne siły, z którymi biznes musi się zmagać i które mogą potencjalnie podnieść koszty dewiacji środowiskowych. Ofiarami przestępstw przeciwko środowisku nie zawsze są pojedyncze osoby. Inne organizacje lub grupy mogą ucierpieć. Na przykład odcinek Love Canal w Niagara Falls w Nowym Jorku i miasto Times Beach w stanie Missouri zostały ewakuowane, aw przypadku Times Beach zakupione przez rząd i zniszczone po znalezieniu toksycznych chemikaliów w glebie. W obu przypadkach zamieszane było nielegalne używanie, przechowywanie i usuwanie toksycznych chemikaliów przez firmy (Hooker Chemical i Northeastern Pharmaceutical and Chemical Company). Zaangażowały się samorządy gminne, stanowe i federalne, pozywając gigantów przemysłowych o zadośćuczynienie w imieniu ofiar i pomoc finansową dla federalnego rządowego sprzątania wysypisk śmieci (Superfund). W takich przypadkach relacja władzy między sprawcami a ofiarami jest bardziej zrównoważona i mniej asymetryczna niż często ma to miejsce między sprawcami przestępstw środowiskowych a ich ofiarami. Na przykład pracownik dużej firmy naftowej, oskarżony o nielegalne usuwanie odpadów, przyznał kiedyś, że asymetrie władzy mogą być różne, kiedy zauważył: "Nie sądzę, aby firma zbytnio martwiła się pozwami składanymi przez jej własnych pracowników. Bardziej martwili się o państwo, bo ono ma siłę przebicia". Na koniec zauważamy, że koszt zanieczyszczenia bardziej obciąża niektóre segmenty społeczeństwa niż inne. Badania sugerują na przykład, że zanieczyszczenia w nieproporcjonalnym stopniu dotykają mniejszości i osoby ubogie . Rzeczywiście, niektórzy sugerują, że wiktymizacja ma miejsce właśnie dlatego, że grupy te mają mniejszą siłę ekonomiczną i polityczną, aby przede wszystkim chronić swoje społeczności przed zanieczyszczającymi środowisko, a tym samym grupom brakuje środków, aby wymusić oczyszczenie środowiska po wystąpieniu zanieczyszczenia (lub wyprowadzenie się z obszarów które mają wyższy poziom zanieczyszczeń). Termin niesprawiedliwość środowiskowa został ukuty w celu opisania nierównego rozkładu zagrożeń środowiskowych i zagrożeń, na które narażeni są członkowie grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji.

Przestępstwa w miejscu pracy

W miejscu pracy dochodzi do wielu różnych rodzajów przestępstw, ale tylko niektóre z nich pasują do naszej definicji przestępstw umysłowych. Na przykład rozgniewany małżonek może zastrzelić swoją żonę podczas pracy lub jeden pracownik może ukraść portfel drugiego. Są to bardziej tradycyjne rodzaje przestępstw, które mogą wystąpić wszędzie. Miejsce pracy jest jedynie miejscem, w którym zachodzi zdarzenie. Jednak niektóre rodzaje przestępstw umysłowych wynikają z wyjątkowych możliwości, jakie stwarza określona struktura organizacyjna lub określone stanowisko zawodowe. W tej sekcji skupimy się na warunkach pracy, które są niebezpieczne dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Wiele, choć nie wszystkie, naruszeń bezpieczeństwa i higieny pracy jest regulowanych przez Urząd Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (OSHA). Inne mogą podlegać bardziej wyspecjalizowanym agencjom, takim jak Mine Safety and Health Administration lub Nuclear Regulatory Commission. Podobnie jak EPA, OSHA jest dość nową agencją regulacyjną. Ustawa o bezpieczeństwie i higienie pracy z 1970 ustanowiła federalny program ochrony większości pracowników przed zgonami, urazami i chorobami związanymi z pracą. Powołana 28 kwietnia 1971 r. przez ówczesnego Sekretarza Pracy Jamesa Hodgsona, zadaniem nowej agencji była realizacja przepisów ustawy o BHP. Choć OSHA powstała niecałe 40 lat temu, zagrożenia związane z warunkami pracy były znane od dawna przed tym. W kraju tym prawa regulujące bezpieczeństwo warunków pracy zaczęły pojawiać się w połowie XIX wieku i służyły jako punkt zborny dla zorganizowanej pracy w Stany Zjednoczone w 1900 roku. Niestety jednak, pomimo prawa i OSHA, choroby związane z pracą, urazy i zgony są szacowane w setkach tysięcy (jeśli nie więcej) rocznie . Niektóre z tych tragicznych skutków to wypadki lub zaniedbania ze strony pracowników; jednak dowody sugerują, że firmy zbyt często nie ostrzegają odpowiednio pracowników o niebezpiecznych warunkach i zaniedbują szkolenie lub wyposażenie ich w bezpieczne poruszanie się w miejscu pracy. Według jednego z szacunków nawet jedna trzecia wszystkich obrażeń w miejscu pracy jest spowodowana nielegalnymi warunkami pracy. Niestety, podejmowanie środków ostrożności w celu ochrony pracowników jest postrzegane przez niektóre firmy jako zbyt uciążliwe i kosztowne dla wyników finansowych firmy. Kiedy dochodzi do naruszeń w miejscu pracy, przeciwko przestępcom można wszcząć działania regulacyjne, cywilne (deliktowe) i karne. Jednakże, podobnie jak w przypadku egzekwowania prawa ochrony środowiska, postępowanie karne w sprawach OSHA ma miejsce interwencja prawna w ostateczności . Na przykład, uważna analiza danych OSHA przeprowadzona przez New York Times wykazała, że w latach 1982-2002 było 2197 przypadków śmierci pracownika z powodu umyślnego naruszenia przepisów bezpieczeństwa przez pracodawcę. Tylko 196 z tych spraw (około 10%) zostało skierowanych do postępowania karnego. Spośród nich tylko połowa zakończyła się wyrokami skazującymi, a tylko 20% wyroków skazujących zakończyło się wyrokami pozbawienia wolności. Ogólnie rzecz biorąc, prawdopodobieństwo, że ktoś zostanie uwięziony, gdy pracownik umrze w wyniku umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, wynosi mniej niż 1 na 100. Pod wieloma względami struktura możliwości w przypadku przestępstw w miejscu pracy jest podobna do tej w przypadku przestępstw przeciwko środowisku, ale istnieją również pewne unikalne cechy. Podobnie jak w przypadku większości przestępstw przeciwko środowisku, w przypadku przestępstw w miejscu pracy przestępcy (firma lub jej członkowie) są zaangażowani w legalną działalność gospodarczą. Ponieważ nadrzędnym celem właścicieli i zarządców jest osiągnięcie zysku, zawsze szukają sposobów na obniżenie kosztów produkcji. Utrzymując wszystko inne na stałym poziomie, jeśli koszty można zmniejszyć, zyski rosną. W przypadku większości firm koszt pracy ma znaczący wpływ na ogólną rentowność. Istnieje więc wbudowana zachęta do obniżania kosztów pracy kiedykolwiek to możliwe. Jednym ze sposobów na to jest skupienie na bezpieczeństwie, a tym samym narażanie pracowników na niebezpieczeństwo. Na przykład sprawa ujawniona przez New York Times dotycząca McWane Inc., prywatnej firmy z siedzibą w Birmingham w Alabamie, stanowi podręcznikowy przykład związku między cięciem kosztów a niebezpiecznymi miejscami pracy. Firma McWane Inc. produkuje rury i odniosła ogromne zyski, stosując "sposób McWane" prowadzenia rzeczy. Sposób McWane′a polega na obniżeniu kosztów pracy do szpiku kości poprzez zmniejszenie liczby pracowników do absolutnego minimum, wymaganie od pracowników pozostawionych do pracy w wydłużonym czasie i unikanie jak największej liczby kosztów związanych z bezpieczeństwem. Dzięki tym środkom McWane stał się jednym z najbardziej dochodowych producentów rur w Ameryce i jednym z najniebezpieczniejszych pracodawców w Ameryce. Według "Timesa" w latach 1995-2003 w odlewniach McWane′a odnotowano co najmniej 4600 urazów. Dziewięciu pracowników zostało zabitych, a firma została uznana za ponad 400 federalnych naruszeń bezpieczeństwa i higieny pracy. To znacznie więcej niż wszystkich sześciu głównych konkurentów razem wziętych. Rozważmy bardziej szczegółowo historię McWane′a i firmy Tyler Pipe. W 1995 roku McWane kupił Tyler Pipe, odlewnię zlokalizowaną w Tyler w Teksasie i, stosując sposób McWane′a, zamienił ją w piekło dla najbardziej pokrzywdzonych i bezbronnych pracowników. Po tym, jak McWane kupił fabrykę, zwolnił prawie dwie trzecie pracowników, jednocześnie nalegając, aby produktywność pozostała taka sama. Inspektorzy bezpieczeństwa, personel kontrolujący zanieczyszczenia, pracownicy pomocy humanitarnej, ekipy sprzątające i konserwatorzy zostali wyeliminowani. Zamiast trzech 8-godzinnych zmian, firma wprowadziła dwie 12-godzinne zmiany i często wymagała od pracowników jeszcze większej liczby godzin pracy przez 7 dni w tygodniu. Warunki w zakładzie w Tyler w Teksasie zrobiły się tak złe, że firma musiała rekrutować pracowników z lokalnych więzień, a "tylko zdesperowani" szukali pracy w Tyler Pipe. Nie wszystkie rodzaje pracy niosą ze sobą takie same potencjalne szkody. Ogólnie rzecz biorąc, zatrudnienie na stanowiskach niewymagających kwalifikacji, zwłaszcza w produkcji i produkcji, zwiększa ryzyko nielegalnego narażenia na niebezpieczne substancje lub niebezpieczne warunki pracy (chociaż w pracy biurowej/sekretarskiej i innych formach pracy usługowej mogą wystąpić powtarzające się urazy spowodowane stresem). Ponieważ te zawody są podzielone według płci, rasy i klasy społecznej, szanse na wiktymizację nie są równomiernie rozłożone w społeczeństwie, podobnie jak możliwości lub środki zadośćuczynienia. Cechą przestępstw umysłowych jest przestrzenna separacja ofiary i sprawcy. W naszym przykładzie przestępstwa przeciwko środowisku zauważyliśmy, jak trudne może być wyśledzenie źródła wiktymizacji. W miejscu pracy istnieje mniejsza separacja między sprawcami i ofiarami niż w przypadku przestępstw przeciwko środowisku, ponieważ obaj pracują dla tej samej organizacji. Jednak jest mało prawdopodobne, aby najwyżsi menedżerowie, którzy podejmują decyzje dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, pracowali "na podłodze" w zakładzie, w którym ryzyko narażenia jest największe. A w przypadkach, gdy korporacja jest podzielona na działy, najwyższe kierownictwo może pracować w centrali korporacyjnej oddalonej o setki lub tysiące mil od zakładów produkcyjnych. Ponadto, ponieważ ryzyko związane z pracą z substancjami niebezpiecznymi i toksycznymi może nie być widoczne przez wiele lat i może być zakłócone przez inne czynniki "ryzyka" (np. palenie), pracownicy mogą nigdy nie wiedzieć, że ich zły stan zdrowia jest spowodowany niebezpiecznymi warunkami pracy. Tak więc w przypadku tego typu przestępstw umysłowych istnieje fizyczny i symboliczny podział pracy między sprawcą a ofiarą, który jest podobny do separacji przestrzennej, o której mówiliśmy wcześniej. Nasze ramy sugerują, że firmy, które naruszają przepisy OSHA, będą starały się zachować pozory zgodności z prawem. Próbują to robić na różne sposoby. Niektórzy mogą zapewnić pracownikom ograniczony, ale niewystarczający sprzęt szkoleniowy lub ochronny, stwarzając złudzenie, że przepisy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa pracowników zostały spełnione i są traktowane poważnie. Firma może również celowo ukrywać przed pracownikami wiedzę na temat narażenia na toksyny i jego konsekwencje, w niektórych przypadkach kierując pracowników do lekarzy "zakładowych", którzy odrzucają choroby lub nie potrafią "połączyć kropek", które implikują narażenie na toksyny w miejscu pracy (np. rak wątroby jest spowodowane spożyciem alkoholu, a nie ekspozycją na chlorek winylu). Rzeczywiście, korporacje mają długą historię świadomego narażania swoich pracowników na działanie niebezpiecznych substancji w pracy, przy jednoczesnym utrzymywaniu iluzji ignorancji. Słynny przykład w tym zakresie dotyczy Johns-Manville Corporation i azbestu. Potencjalne niebezpieczeństwa związane z narażeniem na działanie azbestu, minerału wysoko cenionego i przydatnego ze względu na jego odporność na ciepło, są znane od pierwszego wieku naszej ery. Wdychanie pyłu zawierającego azbest może prowadzić do azbestozy, wyniszczającej i zwykle śmiertelnej choroby płuc. Firma Johns-Manville Corporation produkowała i sprzedawała produkty azbestowe przez dziesięciolecia. Co najmniej od lat trzydziestych XX wieku firma posiadała wewnętrzne raporty medyczne dotyczące azbestozy wśród swoich pracowników. Jednak przez dziesięciolecia ukrywała te informacje o zagrożeniach dla zdrowia przed własnymi pracownikami. W latach siedemdziesiątych tysiące byłych pracowników Johns-Manville zachorowało lub zmarło w wyniku narażenia na działanie azbestu. Perspektywa szansy może być zatem z pożytkiem zastosowana do wykroczeń związanych z bezpieczeństwem w miejscu pracy. Następnie widzimy, jak techniki przestępczości białych kołnierzyków (oszustwo, nadużycie zaufania i ukrywanie) są wykorzystywane przez osoby naruszające OSHA. Aby to zrobić, czerpiemy z dobrze znanej sprawy o przestępstwo korporacyjne z udziałem Occidental Chemical Company. Stwierdzono, że pracownicy z Zachodu byli bezpłodni w wyniku kontaktu z pestycydem DBCP, substancją chemiczną używaną do zwalczania szkodników owocowych. DBCP został zakazany przez EPA pod koniec lat 70., ale szkody zostały już wyrządzone. Firma wiedziała, że DBCP powoduje atrofię jąder u zwierząt, ale nie podjęła żadnych działań, aby ostrzec swoich pracowników o potencjalnych konsekwencjach. Pozew przeciwko trzem największym producentom substancji chemicznej (Dow, Shell i Occidental) wytoczyło 57 pracowników. Dwadzieścia pięć z tych roszczeń zostało ostatecznie rozstrzygniętych przez Occidental za 425 000 USD. Ten przypadek pokazuje, w jaki sposób omówione techniki przestępczości umysłowej wpływają na nasze rozumienie niebezpiecznej produkcji. Ze wszystkich relacji, takich jak Johns-Manville, kierownictwo Occidental znało wyniki licznych badań przeprowadzonych przez naukowców z Shell i Dow Chemical, które sugerowały alarmujące konsekwencje reprodukcyjne związane z ekspozycją DBCP. Occidental oszukał swoich pracowników, nie potrafiąc "połączyć kropek" nawet po tym, jak zauważono niezwykle wysoki poziom bezdzietności wśród pracowników płci męskiej. Bezduszne lekceważenie bezpieczeństwa pracowników jest oczywiste w uwadze jednego z zachodnich urzędników w filmie nakręconym w tej sprawie "Pieśń Kanarka". Powiedział: "Cholera, po prostu nie wyciągnęliśmy wniosku, że z faktu, że jądra kurczą się, będzie bezpłodność". Ukrywanie się, ostatnia omówiona technika, jest krytycznym elementem niebezpiecznych produkcji. W sprawie Occidental kierownictwo wiedziało o zagrożeniach, ale ukryło dowody. Gdyby prawdziwe zagrożenia w miejscu pracy zostały ujawnione pracownikom, przyciągnięcie i zatrzymanie pracowników mogłoby być trudne lub firmy musiałyby podnieść płace niezbędne do przyciągnięcia chętnych pracowników. Koszt sprzątania, dodatkowe szkolenia i sprzęt w zakresie bezpieczeństwa oraz ryzyko rachunków medycznych i potencjalnych procesów sądowych niemal gwarantują, że wiele firm, jeśli nie większość, będzie raczej ukrywać niż ujawniać naruszenia i zagrożenia pracownicze. Istnieją dwie kluczowe cechy struktury możliwości przestępstw w miejscu pracy. Po pierwsze, podobnie jak przestępstwa przeciwko środowisku, występują incydentalnie i jako produkt uboczny legalnej działalności gospodarczej, która jest prowadzona w większości w przestrzeni prywatnej, czyli w miejscu pracy prywatnej firmy. Dlatego przestępstwo jest trudne do zaobserwowania z zewnątrz. Egzekwowanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa w miejscu pracy ma tę samą słabość, co egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony środowiska. OHSA, podobnie jak EPA, nie jest w stanie sprostać temu zadaniu. Jest zbyt wielu potencjalnych przestępców i zdecydowanie za mało inspektorów. Po drugie, ofiary albo nie są świadome, że są narażone na niebezpieczną substancję lub warunki w miejscu pracy, albo nie są w stanie nic z tym zrobić. Pracownicy mogą być bezsilni po prostu dlatego, że nie mają innych możliwości zatrudnienia i desperacko szukają pracy. Z perspektywy firmy oba te czynniki zmniejszają ryzyko ujawnienia ich nielegalnego i szkodliwego traktowania pracowników. Bliźniacze problemy ignorancji i bezsilności często pogłębiają się w przypadku pracowników spoza Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w krajach słabiej rozwiniętych. Wielkość i skala operacji biznesowych wpływa na siłę gospodarczą i polityczną nie tylko w tym kraju, ale na całym świecie. Duże i dochodowe firmy ze Stanów Zjednoczonych i innych kapitalistycznych krajów uprzemysłowionych, które napędzają silniki gospodarcze krajów rozwiniętych, mają poważne konsekwencje dla środowiska i bezpieczeństwa pracy w krajach słabiej rozwiniętych. Aby zilustrować ten punkt, zaczerpniemy ze sprawy sądowej w Nikaragui przeciwko Occidental (wysyłka DBCP za granicę). W 1958 roku niepublikowane wstępne badania toksyczności chemikaliów przeprowadzone przez Dow Chemical i Shell Oil ujawniły niekorzystny wpływ na układ hormonalny. Jednak w 1964 roku firmy chemiczne otrzymały zgodę na komercyjną dystrybucję i sprzedaż Nemagonu bez modyfikacji i bez zaleceń dotyczących odzieży ochronnej lub specjalnego obchodzenia się z chemikaliami. Kiedy EPA zakazała Nemagon w Stanach Zjednoczonych, agencja wycofała substancję chemiczną z rynku w Stanach Zjednoczonych, powołując się na jej toksyczny wpływ na ludzkie chromosomy. DBCP nie rozprasza się łatwo. Przeciwnie, według raportów EPA, substancja chemiczna może utrzymywać się w powietrzu, glebie i wodzie, zanieczyszczając wiele pokoleń. Kostaryka również zakazała Nemagon, w wyniku czego dwie z trzech głównych firm produkujących banany w Ameryce Środkowej przeszły na inne, droższe środki nicieniobójcze. Jedna firma, Standard Fruit, nadal korzystała z Nemagon. Robotnicy rolni i inni w Nikaragui uważają, że DBCP jest nadal używany w niektórych pestycydach. Ponadto wyciek pestycydu z zakopanych zbiorników do środowiska nadal naraża Nikaraguańczyków na niezwykle niebezpieczne warunki. Jak można się spodziewać, obywatelom kraju przyjmującego trudno jest dochodzić prawnego zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone im przez międzynarodowe korporacje. Zgromadzenie Narodowe Nikaragui położyło pewne podstawy prawne, które pozwoliłyby robotnikom rolnym pozywać zagraniczne korporacje, a w grudniu 2002 r. trzy amerykańskie korporacje (Dole, Dow i Shell) zostały uznane za odpowiedzialne na mocy nikaraguańskiej ustawy 364. Firmom nakazano zapłacić 490 milionów dolarów w pozwie zbiorowym złożonym przez 583 robotników rolnych, którzy byli narażeni na działanie chemikaliów podczas zbierania bananów (Międzynarodowy Komitet Solidarności z Ofiarami Nemagonu, 2008). Jak to zwykle bywa w tego rodzaju sprawach, amerykańskie firmy odmówiły legalności sprawy z przyczyn technicznych i poprosiły o nowy proces w Stanach Zjednoczonych.

Streszczenie

W tej części przyjrzeliśmy się dwóm formom przemocy korporacyjnej. Podobnie jak przestępstwa przeciwko mieniu, które zbadaliśmy w poprzedniej części, przestępstwa dotyczące środowiska i bezpieczeństwa w miejscu pracy mają swoje własne struktury szans, które są oparte na cechach, które zidentyfikowaliśmy jako ważne dla przestępczości umysłowej. Cechy te obejmują wyspecjalizowany dostęp, separację przestrzenną i powierzchowny wygląd legitymacji. Ponadto, podobnie jak wszystkie przestępstwa umysłowe, przestępstwa te obejmują stosowanie oszustwa, ukrywanie i nadużycie zaufania. Jednak przestępstwa przeciwko środowisku i bezpieczeństwu w miejscu pracy mają również kilka unikalnych cech, na które należy zwrócić uwagę. Cechy te wpływają na naszą zdolność wykrywania i kontrolowania tych form przestępczości umysłowej. Po pierwsze, chociaż zarówno naruszenia bezpieczeństwa w miejscu pracy, jak i nielegalne usuwanie toksycznych odpadów mogą mieć potencjalnie niszczycielskie skutki fizyczne, co dziwne, nie są to przestępstwa drapieżne. Oznacza to, że sprawcy nie zamierzają umyślnie skrzywdzić innej osoby lub osób. Rzeczywiście, przestępcy woleliby, aby nikt nie został skrzywdzony fizycznie, ponieważ brak oczywistej krzywdy fizycznej ułatwia ukrycie przestępstwa. Kiedy umiera pracownik, jak to miało miejsce w odlewni McWane′s Tyler, lub dzieci zachorują na białaczkę, jak to miało miejsce w Woburn, zwraca to uwagę i może w końcu doprowadzić do wykrycia przestępstwa. Jedną z implikacji tej cechy jest to, że jeśli zbrodnie wyjdą na jaw i zostaną postawione przed sądem, sprawcy mogą rozsądnie twierdzić, że nigdy nie zamierzali nikogo skrzywdzić. Po drugie, przestępstwa mogą być ukryte w przedsiębiorstwach, co sprawia, że ich odkrycie jest szczególnie trudne. Na przykład naruszenia bezpieczeństwa, które nękały pracowników odlewni rur McWane′a, miały miejsce w obiektach kontrolowanych przez McWane′a. Oddział Cryovac firmy WR Grace wyrzucał toksyczne odpady na teren, którego był właścicielem. W obu tych przypadkach przestępstwa są chronione przed kontrolą osób z zewnątrz. O ile i dopóki nie wydarzy się coś ewidentnie złego, jedynym sposobem na wykrycie przestępstwa jest inspekcja organu regulacyjnego lub złożenie skargi przez wewnętrznego demaskatora. Dla pracodawców takich jak McWane, którzy przyciągają tylko najbardziej bezbronnych i zdesperowanych pracowników, prawdopodobieństwo wystąpienia sygnalisty jest niskie. Niskie jest również prawdopodobieństwo częstych i energicznych kontroli regulacyjnych. Tak więc zdolność sprawcy do kontrolowania przestrzeni, w której dochodzi do przestępstw, jest ważną cechą struktur stwarzających okazje do wykroczeń związanych z bezpieczeństwem w miejscu pracy i środowiskiem. Trzecia i ostatnia cecha tych przestępstw dotyczy również struktury możliwości. W pewnym sensie struktura możliwości jest kształtowana przynajmniej częściowo przez samych przestępców poprzez ich wpływ na reżim regulacyjny, który rządzi ich działalnością. Bardziej szczegółowo omówimy tę ideę w rozdziale 9, w którym skupimy się na środkach prawnych w przypadku przestępstw korporacyjnych. Dlatego tutaj przedstawiamy tylko krótki przegląd. Jednym ze sposobów sprawdzenia, w jaki sposób społeczność biznesowa kształtuje struktury możliwości, z których korzysta, jest rozważenie, w jaki sposób stanowienie prawa w odniesieniu do przestępstw ulicznych różni się od stanowienia prawa w przypadku przestępstw umysłowych. Czy kiedykolwiek widziałeś lub słyszałeś o stanowym organie ustawodawczym zapraszającym włamywaczy lub rabusiów do komentowania proponowanych zmian w prawie dotyczącym włamań lub rozbojów, takich jak na przykład zwiększenie kar? Oczywiście nie. Jesteśmy pewni, że to pytanie wyda ci się niedorzeczne. Jednak coś bardzo podobnego do tego dzieje się zawsze, gdy władze ustawodawcze rozważają zmianę prawa lub wprowadzenie nowych przepisów karnych dotyczących działalności gospodarczej. Dyrektorzy generalni, przedstawiciele przemysłu i lobbyści są zapraszani lub zapraszają się na spotkania z ustawodawcami lub do przemawiania przed komisjami w celu przedstawienia swojego wkładu o tym, jak prawo powinno być pisane i egzekwowane. Wpływ społeczności biznesowej nad agencjami regulacyjnymi, a rozwój kodeksów regulacyjnych jest jeszcze bardziej wyraźny, a dotyczy to zwłaszcza EPA i OSHA . W efekcie środowisko biznesowe ma bezpośredni wpływ na stopień nadzoru, jaki zostanie na niego nałożony. Mniejszy nadzór oznacza lepsze możliwości popełnienia przestępstwa. Zwykli przestępcy uliczni powinni mieć tyle szczęścia.

Symboliczna konstrukcja możliwości

Wstęp


Jednym z głównych punktów poruszonych wcześniej jest to, że przestępczość umysłowa wynika z legalnej działalności biznesowej. Istotnie, to właśnie struktura i organizacja poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej stwarza możliwości dla poszczególnych rodzajów przestępczości umysłowej. Na przykład rodzaje oszustw, które obserwujemy dzisiaj w systemie opieki zdrowotnej, są możliwe po części ze względu na sposób, w jaki zorganizowana jest opieka zdrowotna w Stanach Zjednoczonych. Wyobraźmy sobie przez chwilę, że konsumenci płacili za opiekę zdrowotną bezpośrednio z własnej kieszeni, zamiast ponosić koszty głównie przez firmy ubezpieczeniowe i programy rządowe. Nadal istniałyby okazje do oszustw, ale nie byłyby to takie same możliwości, jakie mamy dzisiaj. Na przykład trudno sobie wyobrazić, jak można by przeprowadzić opisany wcześniej schemat "wynajmu pacjenta", gdyby indywidualni konsumenci płacili za wizyty lekarskie. Wszystkie firmy i branże stwarzają możliwości dla przestępczości umysłowej, a możliwości są, w bardzo realnym sensie, wszędzie. Mimo że wszystkie firmy i branże stwarzają możliwości dla przestępczości umysłowej, nie oznacza to, że każdy zaangażowany w tę działalność gospodarczą jest przestępcą umysłowym. Zakładamy, a przynajmniej mamy nadzieję, że zdecydowana większość biznesmenów i kobiet przestrzega prawa najlepiej, jak potrafi. Nie każdy jest przestępcą. Niektóre osoby, które ze względu na swoje stanowiska zawodowe mają dostęp do określonych możliwości przestępczości umysłowej, nie wykorzystują ich, ale inne osoby korzystają. To, jak duży lub mały jest stosunek przestępców do osób niebędących przestępcami w odniesieniu do przestępczości umysłowej, jest przedmiotem gorących dyskusji. Zgodnie z teorią samokontroli należy oczekiwać, że odsetek osób, które nie korzystają z możliwości związanych z przestępczością umysłową, będzie stosunkowo duży. Oznacza to, że kontrolując dostęp do możliwości, przewiduje się, że wskaźnik przestępstw umysłowych będzie niski zgodnie z teorią samokontroli, ponieważ zakłada się, że ludzie zajmujący stanowiska typu umysłowego mają wysoki poziom samokontroli, a zatem są zdolni do oprzeć się pokusom możliwości przestępczych . Jak zauważono , inni uczeni nie zgadzają się z teorią samokontroli w tej i innych kwestiach . Chociaż nie możemy tu rozstrzygnąć tej debaty, zauważamy, że obie strony pośrednio zgadzają się co do kilku punktów. Nie każdy jest przestępcą i nie wszystkie możliwości są wykorzystywane. Nie zgadzają się oczywiście co do odsetka potencjalnych przestępców, którzy stają się prawdziwymi przestępcami, oraz odsetka potencjalnych okazji, które skutkują prawdziwymi przestępstwami. Jeśli założymy, że okazje do przestępczości umysłowej są wszechobecne w świecie biznesu, to dlaczego niektórzy potencjalni przestępcy z nich korzystają, podczas gdy inne osoby w podobnej sytuacji nie? Dlaczego niektórzy ludzie decydują się na wykorzystanie pewnych okazji związanych z przestępczością umysłową, a innych nie, w niektórych momentach, ale nie w innych, w niektórych miejscach, a innych nie? Jak pokazaliśmy , przestępcy umysłowi pochodzą z warstw społecznych innych niż zwykli przestępcy uliczni. Chociaż nie wszyscy mogą należeć do elity, zdecydowana większość z nich to solidni obywatele klasy średniej. Nie wydają się cierpieć z powodu osobistych lub społecznych patologii, które nękają tak wielu ludzi popełniających przestępstwa uliczne. Mają raczej nienaruszone rodziny, aktywa finansowe, powiązania ze swoimi społecznościami i dobrą reputację jako przestrzegających prawa, uczciwych obywateli. Krótko mówiąc, mają wiele do stracenia, jeśli zostaną złapani na popełnieniu przestępstwa umysłowego lub innego rodzaju przestępstwa. Jak więc angażują się w przestępstwa umysłowe? W tej sekcji argumentujemy, że część odpowiedzi na to pytanie leży w tym, jak przestępcy umysłowi pojmują lub symbolicznie konstruują możliwości. Dla wielu przestępców umysłowych nie wystarczy mieć dostęp do nielegalnej możliwości wzbogacenia się, uniknięcia utraty pieniędzy lub uzyskania przewagi biznesowej. Przeciwnie, przed popełnieniem przestępstwa wielu przestępców umysłowych musi być w stanie w jakiś sposób uzasadnić przed sobą swój udział w nielegalnej działalności, aby mogli zachować tożsamość inną niż przestępcza. Oznacza to, że muszą symbolicznie przedstawiać sobie swoją sytuację w taki sposób, aby postrzegali swoje zachowanie jako w jakiś sposób usprawiedliwione lub przynajmniej nie niewłaściwe. Twierdzimy również, że podobnie jak wiele rzeczy związanych z przestępczością umysłową, na konstrukcje symboliczne ma wpływ płeć, rasa i klasa społeczna.

Poczucie tożsamości przestępcy umysłowego

Podczas składania zeznań przed komisją kongresową jeden z dyrektorów zaangażowanych w sprawę antymonopolową dotyczącą ciężkiego sprzętu elektrycznego z 1961 roku został zapytany, czy wie, że jego spotkania ze współspiskowcami są nielegalne. Odpowiedział: "Nielegalne? Tak, ale nie przestępcze. Nie dowiedziałem się o tym, dopóki nie przeczytałem aktu oskarżenia… Wyszedłem z założenia, że działanie przestępcze oznacza skrzywdzenie kogoś a tego nie zrobiliśmy". Ten kierownik jest typowy dla znacznej większości osób zaangażowanych w przestępczość umysłową. Nie określił swoich działań jako przestępczych, choć wiedział, jak przyznaje w swoich zeznaniach, że były one nielegalne. Z całą pewnością nie uważał się za przestępcę. Prawie wszyscy przestępcy w białych kołnierzykach są jak dyrektor elektryczny, który zeznawał przed Kongresem. Nawet po skazaniu większość przestępców umysłowych niechętnie przyznaje się do popełnienia przestępstwa. Dokładają wszelkich starań, aby zaprzeczyć, że mają przestępczy umysł . Mówią, że naprawdę nie zamierzali nikogo skrzywdzić i nie mieli zamiaru popełnienia przestępstwa. Chociaż większość będzie niechętnie przyznawać, że ich działania mogły w jakiś sposób naruszyć prawo, mimo to określają swoje wykroczenia jako "przeoczenia", "błędy" lub "naruszenia techniczne". Przedstawiają się jako uczciwe, przestrzegające prawa, moralne jednostki. Są oddani konwencjonalnym wartościom moralnym i mają godną szacunku tożsamość. We własnych oczach nie są jak "prawdziwi przestępcy". Rzeczywiście, ponieważ argumentują, że należy im oszczędzić surowych kar za ich zbrodnie, ponieważ "wystarczająco wycierpieli" w wyniku przeciągnięcia ich nazwiska i reputacji przez błoto podczas procesu karnego. Oczywiście łatwo jest uchodzić za protesty przestępców umysłowych za zwykłą racjonalizację post factum i próbę przedstawienia ich pozornie niefortunnego zachowania w jak najlepszym świetle. Niewątpliwie taka interpretacja jest w niektórych przypadkach poprawna. Niektórzy przestępcy w białych kołnierzykach z pewnością wiedzą, że to, co robią, jest przestępcze, i mimo to decydują się to zrobić. Po złapaniu starają się złagodzić piętno związane z ich zachowaniem, przedstawiając relację, która stawia ich w korzystnym świetle. Uważamy jednak, że nie dotyczy to wszystkich przestępców umysłowych ani nawet bardzo wielu z nich. Wierzymy, że większość ludzi przez większość czasu akceptuje główne konwencje porządku moralnego. Zanim będą mogli naruszyć te konwencje, muszą najpierw przekonać samych siebie, że naruszenia są z jakiegoś powodu dopuszczalne. Uważamy, że przestępcy umysłowi robią to za pomocą kont i technik neutralizacji. Konto to oświadczenie złożone przez kogoś w celu wyjaśnienia nieoczekiwanego lub nieoczekiwanego zachowania. Istnieją dwie ogólne formy rozliczeń: wymówki i uzasadnienia. Usprawiedliwiając się, osoba przyznaje, że zrobiła coś złego, ale zaprzecza, że ponosi pełną odpowiedzialność za swoje zachowanie. Na przykład ktoś, kto został skazany za uchylanie się od płacenia podatku dochodowego, może próbować usprawiedliwić swoje zachowanie, mówiąc, że był zdezorientowany złożonością przepisów podatkowych, a ich naruszenie było tylko wypadkiem. Druga ogólna forma relacji - uzasadnienie - jest ważna dla zrozumienia przestępczości umysłowej z perspektywy okazji. Usprawiedliwiając niestosowne zachowanie, osoba przyjmuje odpowiedzialność za czyn, ale zaprzecza jego pejoratywnej treści. Na przykład kasjerka, która defrauduje pieniądze z banku, może twierdzić, że rzeczywiście była jej winna pieniądze, ponieważ wcześniej pracowała w godzinach nadliczbowych, a jej szef odmówił jej zapłaty. Chociaż uzasadnienia są zwykle dostarczane po wystąpieniu niepożądanego działania, niemniej jednak ujawniają coś na temat tego, jak aktorzy postrzegają swoją sytuację przed popełnieniem przestępstwa. W przypadku przestępców umysłowych mówi nam to coś o tym, jak symbolicznie rozumieli lub wyobrażali sobie przestępcze możliwości, z których korzystali. Możliwości przestępczości umysłowej mają wymiar poznawczy w tym sensie, że przestępcy muszą wyobrazić sobie okazję w taki sposób, aby mogli zachować tożsamość inną niż przestępcza.

Poznawcze wymiary możliwości: neutralizacje

Świat biznesu jest przesiąknięty zbiorem wartości i ideologii, które można wykorzystać do korzystnego zdefiniowania nielegalnego zachowania. Ludzie biznesu przestrzegają norm, zwyczajów i zasad, które są zrównoważone między konwencjami a przestępczością. Te wartości i normy nie są bezpośrednio aspołeczne i nie popierają aktywnie łamania prawa. Działają raczej jako warunki łagodzące, w których przestępstwo staje się dopuszczalne. Dostępność tych norm i zwyczajów jest ważna, ponieważ umożliwiają one potencjalnym przestępcom umysłowym interpretację ich przestępczych intencji i zachowań w kategoriach innych niż przestępcze. Pomagają przestępcom złagodzić ich surowość czynów przestępczych tak, aby wyglądały albo jako "niezupełnie" sprzeczne z prawem, albo jako w jakiś sposób usprawiedliwione moralnością wyższą niż ta zawarta w prawie karnym. Krótko mówiąc, pomagają przestępcom w symboliczny sposób konstruować możliwości, z jakimi stykają się w ramach swojej normalnej działalności zawodowej, w taki sposób, aby nielegalne zachowanie wydawało się akceptowalne. Przestępcy w białych kołnierzykach mogą malować swoje nielegalne zachowania w świętych barwach, ponieważ ich środowisko zapewnia im inwentarz werbalnych technik unikania i podważania moralnego ograniczenia prawa. Techniki te nazywane są neutralizacjami. Pozwalają przestępcom angażować się w nielegalne zachowania, jednocześnie nie myśląc o sobie jako o przestępcach. Rodzaj neutralizacji zastosowany przez przestępców zależy częściowo od charakteru struktury okazji, z którą się stykają. Jak zilustrujemy dalej, pewne rodzaje neutralizacji są częściej stosowane w niektórych przestępstwach umysłowych niż w innych. Technika często stosowana przez przestępców umysłowych jest podobna do tego, co w odniesieniu do młodocianych przestępców nazywa się wypieraniem się odpowiedzialności. W takich przypadkach przestępcy wiedzą lub podejrzewają, że to, co robią, jest nielegalne, ale nie uważają się za bezpośrednio odpowiedzialny za czyn lub jego skutki. Można to zrobić na dwa sposoby: utrzymując "skoordynowaną ignorancję" lub "działając pod rozkazami". Przepisy regulujące praktyki w wielu branżach mogą być niezwykle złożone i trudne do interpretacji. Często są one niejasne i zawierają niejednoznaczne definicje, które mogą być interpretowane na różne sposoby, zwłaszcza przez osoby, które wolałyby nie zawracać sobie głowy trudem dostosowania się do wymogów regulacyjnych. W szczególności właściciele małych firm mogą uznać przepisy regulujące ich przedsiębiorstwa za zniechęcające i kłopotliwe. Mogą czuć się przytłoczeni nierozsądnością przepisów. Zamiast poświęcać czas i energię na naukę i zrozumienie przepisów, po prostu łatwiej i wygodniej jest nie wiedzieć, co jest tolerowane, a co potępiane. Nawet urzędnicy, którzy zarządzają dobrze wyposażonymi korporacjami, często narzekają na złożoność otoczenia regulacyjnego i twierdzą, że wszelkie naruszenia, jakich dopuściły się ich firmy, wynikają z niewiedzy, a nie celowo. Jeśli tak naprawdę nie wiesz, czym jest prawo, nie możesz go celowo złamać. Liderzy korporacyjni mogą również unikać brania odpowiedzialności za swoje działania, utrzymując ignorancję w zakresie ryzyka, jakie narzucają innym. Jak zauważyliśmy wcześniej, z pewnością słuszne jest założenie, że w większości przypadków, gdy pracownicy są chorzy, ranni lub zabijani w wyniku swojej pracy, ich szefowie nie chcą, aby takie tragedie miały miejsce. Dyrektorzy korporacji nie wprowadzają celowo na rynek niebezpiecznych produktów i leków. Ich głównym motywem, gdy dochodzi do tych niefortunnych zdarzeń, jest zawsze dobro firmy. Chcą, aby firma była wydajniejsza i bardziej rentowna. Z pewnością efektywność i rentowność to wartościowe cele w społeczeństwie rządzonym przez zasady wolnego rynku. Cele te można osiągnąć, obniżając koszty, opóźniając naprawy sprzętu, unikając zbędnych testów i stosując wiele innych środków. Jeśli te środki cięcia kosztów oznaczają, że ktoś przypadkowo ucierpi w trakcie tego procesu, cóż - to niefortunne, ale tak jest i nie było zamierzone. Z punktu widzenia władzy wykonawczej bez intencji nie może być przestępstwa. Koncentrując się na swoich intencjach i interpretując wszystkie szkodliwe konsekwencje jako wypadki, urzędnicy korporacyjni mogą popełniać przestępstwa korporacyjne, nawet nie przyznając się, że są to przestępstwa. Osoby na stanowiskach kierowniczych w dużych korporacjach mogą praktykować skoordynowaną ignorancję w inny sposób niż nieuczenie się wymagań regulacyjnych i ignorowanie ryzyka. Mogą po prostu celowo unikać wiedzy o tym, co robią ich podwładni. W miarę jak korporacje stają się większe i bardziej złożone, linie komunikacji między różnymi poziomami w hierarchii korporacyjnej stają się dłuższe i trudniejsze do utrzymania. Nie można oczekiwać od liderów korporacyjnych, że będą bezpośrednio nadzorować każdego pod ich dowództwem lub mieć dogłębną wiedzę o wszystkim, co dzieje się w ich organizacji. To, co liderzy mogą zrobić, to wyznaczyć ogólne cele i zadania dla organizacji oraz pociągnąć swoich podwładnych do odpowiedzialności za ich osiągnięcie. Dokładny sposób, w jaki podwładni dążą do osiągnięcia celów, nie jest zmartwieniem lidera. Jeśli ktoś w organizacji łamie prawo, realizując korporacyjny cel, liderzy korporacji mogą z czystym sumieniem twierdzić, że nigdy nie chcieli, aby tak się stało. Z pewnym prawdopodobieństwem mogą twierdzić, że nigdy bezpośrednio nie nakazali ani nie autoryzowali łamania prawa. Dlatego nie powinni ponosić odpowiedzialności za czyjeś występki. Na przykład w wielu korporacyjnych skandalach księgowych z ostatniej dekady dyrektorzy generalni zapewniali, że nie są odpowiedzialni za oszukańcze praktyki księgowe swoich firm. Na przykład prawnicy Kennetha Laya, byłego dyrektora generalnego Enronu, argumentowali podczas procesu, że pan Lay nie był świadomy tego, co Anthony Fastow (dyrektor finansowy Enronu) i inni robili w odniesieniu do księgowości. Co więcej, w sprawie Enron dyrektorzy argumentowali, że to, co zrobili, wcale nie było przestępstwem, ponieważ polegali na radach prawników i księgowych. Podobnie Bernard Ebbers, skazany dyrektor generalny World Com, zrzucił winę za upadek swojej firmy na barki swoich podwładnych i twierdził, że tak naprawdę nie rozumie skomplikowanych zasad i przepisów dotyczących księgowości (Ackman, 2005). Zarówno twierdzenia Lay′s, jak i Ebbersa o ignorancji zostały odrzucone przez ich odpowiednie ławy przysięgłych i obaj mężczyźni zostali uznani za winnych. Jednak zadziałało to w innych przypadkach, a częstotliwość, z jaką jest przywoływana na rozprawach sądowych, sugeruje, że na wyższych szczeblach wielu korporacyjnych hierarchii skoordynowana ignorancja jest standardową praktyką. Z kolei pracownicy i podwładni mogą uniknąć odpowiedzialności za pomocą innych środków. Mogą postrzegać siebie jako zwykłych poddanych, którzy muszą być posłuszni wszelkim rozkazom, jakie otrzymują od tych, którzy są nad nimi. Chociaż liderzy korporacji mogą twierdzić, że nie wiedzieli, co się dzieje, podwładni czują, że po prostu wykonują rozkazy. Robią to, czego chcą ich szefowie i czego potrzebuje korporacja. W ten sposób pracownicy mogą angażować się w działania, o których wiedzą lub co do których mają poważne podejrzenia, że są nielegalne, bez poczucia odpowiedzialności za konsekwencje. Po prostu wykonują swoją pracę, a jeśli tego nie robią, firma znajdzie innych, którzy to zrobią. W ten sposób podwładni, którzy popełniają przestępstwa umysłowe w środowisku organizacyjnym, mogą nadal uważać się za zasadniczo przestrzegających prawa i moralnie stojących ludzi. Drugą ogólną techniką oczyszczenia okazji przestępczych w środowisku biznesowym jest odrzucenie ofiary. Włamywacz, który włamuje się do domu, wie, że zabiera cudzą własność. Podobnie rabuś, który zaczepia kogoś na ulicy, widzi strach w oczach ofiary. Ci przestępcy wiedzą z góry, że popełnią przestępstwo, że spowodują, że niewinna osoba poniesie jakąś krzywdę lub stratę. Przestępcy w białych kołnierzykach często jednak nie muszą patrzeć ofiarom w oczy. Rzeczywiście, "ofiarą" może wcale nie być osoba fizyczna, ale raczej rozległa agencja rządowa, taka jak Medicare w przypadku oszustwa związanego z opieką zdrowotną. W przypadkach zmowy cenowej mogą istnieć miliony ofiar, z których każda traci tylko niewielką kwotę pieniędzy, lub ofiarą może być inna duża firma. Podobnie w przypadku niektórych rodzajów przestępstw związanych z papierami wartościowymi, takich jak wykorzystywanie informacji poufnych, identyfikacja ofiar w tradycyjnym sensie może być w ogóle trudna. W takich przypadkach ofiarą, o ile taka istnieje, jest amorficzna klasa osób, których decyzje inwestycyjne mogłyby być inne, gdyby miały dostęp do informacji poufnych. We wszystkich tych przypadkach przestępcy umysłowi mogą przekonać samych siebie, że żadna realna osoba nie ucierpi w wyniku ich działań, a zatem nie ma prawdziwej ofiary przestępstwa. Na przykład biznesmen skazany za zmowy cenowe patrzył na swoje przestępstwo w następujący sposób:

Na pewno nie było to z premedytacją w naszym przypadku, o ile widzę… Dla mnie jest inaczej niż [jego partner] i ja siadamy i planujemy, no cóż, jutro obrabujemy ten bank i z premedytacją wejdź tam… Wcale tak nie było… To nie było jak siadanie i planowanie, że mam obrabować bank.
(Benson, 1985)
To rozumowanie jest wiarygodne, ponieważ jest zgodne z naszą zdroworozsądkową koncepcją przestępstwa jako obejmującego działanie z premedytacją, które szkodzi prawdziwej osobie. Wiele przestępstw umysłowych nie pasuje do tego zdroworozsądkowego stereotypu, ponieważ przestępcy nie zamierzają celowo skrzywdzić żadnej konkretnej osoby. Konsekwencje ich nielegalnych działań spadają raczej na bezosobowe organizacje lub rozproszoną i niewidoczną masę ludzi. Jak Sutherland zauważył dawno temu, prawa rządzące i regulujące zachowania biznesowe w Stanach Zjednoczonych definiują to, co prawnicy nazywają mala zakaz, a nie mala w se wykroczeniach. Oznacza to, że zachowania są uważane za przestępstwa tylko dlatego, że zostały tak uznane przez władzę ustawodawczą, w przeciwieństwie do powszechnego uznania ich za z natury złe i złe. Przepisy, które definiują przestępstwa mala zakazu, nie są powszechnie akceptowane. Istnieje raczej, jak ujął to Sutherland, konflikt standardów dotyczących tego, jak bardzo rząd powinien interweniować w społeczeństwie wolnorynkowym (Sutherland, 1983). Ludzie nie zgadzają się co do potrzeby wprowadzenia regulacji rządowych w wielu obszarach oraz co do tego, jak bardzo można ufać ludziom biznesu, że dobrowolnie sami się regulują. Ten konflikt standardów prowadzi do czwartej techniki stosowanej przez przestępców umysłowych w celu zachowania tożsamości niezwiązanej z przestępczością: potępiania potępiających. Jeśli prawo samo w sobie nie jest uprawnione lub konieczne, a ci, którzy je egzekwują, nie są kompetentni lub godni zaufania, wówczas nasz moralny obowiązek przestrzegania prawa jest poważnie podważony. Szczególnie w systemie wolnej przedsiębiorczości ludzie biznesu mogą wmawiać sobie, że rząd nie ma żadnego interesu w regulowaniu zachowań ekonomicznych. Ich zdaniem o tym, co jest do przyjęcia, a co nie, powinny decydować konkurencyjne procesy rynkowe, a nie jakiś biurokrata, który nigdy nie musiał zarabiać. Jeśli dyrektorzy biznesowi uważają, że prawo jest niesprawiedliwe i że w nieuzasadniony sposób ogranicza wolne siły ekonomiczne, mogą je naruszać (Conklin, 1977:94). Inną techniką stosowaną przez liderów korporacji jest umieszczanie ich zachowania w innym kontekście przez deklarowanie wierności wyższej moralności niż ta zawarta w wąskich legalizmach prawa. Istnieje kilka różnych form, jakie może przybrać to odwoływanie się do wyższej lojalności. Pracownik poproszony o zrobienie czegoś niezgodnego z prawem może uznać, że jego zachowanie jest niewłaściwe, ale argumentować przed sobą, że ważniejsza jest lojalność wobec pracodawcy lub organizacji. Przestępcy mogą również dokonać rozróżnienia między moralnością a technicznymi wymogami prawa i twierdzić, że ważniejsze jest zrobienie "właściwej" rzeczy niż legalnej. Przykład takiego rozumowania pochodzi od jednego z kierowników konspiracji Wielkiej Elektrycznej:

Wydaje mi się, że w takich momentach człowiek staje przed decyzją, jak daleko posunąć się z instrukcjami firmy, a ponieważ duch takich spotkań tylko pozornie korygował fatalną sytuację cenową, aby nie było próby szkodzenia klientom, zawyżonych cen, nie było w tym dla mnie żadnych korzyści osobistych, firma faktycznie nie wydawała się oszukiwać… moralnie nie wydawało się to aż tak złe, jak można by wywnioskować z definicji samej działalności.
(Gejs, 1977)

Kluczową kwestią jest to, aby przestępca postrzegał siebie jako osobę robiącą coś dla dobra firmy, która nie szkodzi bezpośrednio ani nie czerpie nieuczciwej korzyści z nikogo innego. Z tego punktu widzenia ratowanie lub ochrona firmy jest rzeczą moralną i wymaga większej lojalności niż przestrzeganie technicznych wymogów prawa. Ludzie biznesu czasem patrzą jeszcze szerzej na związek między prawem a etyką biznesową. W systemie wolnej przedsiębiorczości pogoń za zyskiem jest postrzegana jako źródło zatrudnienia i bogactwa. Jest motorem napędzającym nasz standard życia w górę i zapewniającym dobrobyt społeczny. Zatem pogoń za zyskiem może być postrzegana przez ludzi biznesu jako rzecz etyczna. W rzeczywistości jest to podstawowa etyka, na której opiera się nasz system wolnej przedsiębiorczości. Czasami może zastąpić moralne imperatywy prawa. Jeśli przestrzeganie prawa podważyłoby lub opóźniłoby dążenie do uczciwego zysku, to samo prawo jest sprzeczne z najbardziej podstawowymi wartościami naszego kraju i jest moralnie gorsze od etyki biznesu. Postrzegając dążenie do uczciwego zysku jako prawdziwe odzwierciedlenie wartości naszego kraju, ludzie biznesu mogą uwolnić się od moralnych ograniczeń prawa i zachować niekryminalną tożsamość nawet w przypadku łamania prawa. Wszystkie te techniki - zaprzeczanie odpowiedzialności, zaprzeczanie ofierze, potępianie potępiających i odwoływanie się do wyższej lojalności - są dostępne dla potencjalnych przestępców umysłowych. Zapewniają przestępcom perspektywę lub punkt widzenia na ich zachowanie, które umożliwiają im naruszenie prawa bez poczucia winy lub nadszarpnięcia ich wizerunku jako szanowanych ludzi. Ponadto wysiłki przestępców umysłowych mające na celu zachowanie tożsamości innej niż przestępcza korzystają ze stereotypowego postrzegania przestępczości jako zjawiska niższej klasy, w którym drapieżcy bezpośrednio żerują na niewinnych ofiarach. Dla przestępców umysłowych ani oni, ani ich przestępstwa nie wyglądają jak oficjalny portret przestępczości. Przestępstwa popełniane przez przestępców umysłowych różnią się jego zdaniem od przestępstw ulicznych. Są to naruszenia techniczne, które nikomu nie szkodzą i są popełniane z ważnych powodów. Dlatego przestępcy umysłowi mogą postrzegać swoje działania jako nieskażone piętnem moralnym, które wiąże się z przestępczością niższych klas.

Łączenie symbolicznego i strukturalnego wymiaru możliwości

Możliwości przestępczości umysłowej mają zatem oprócz aspektów strukturalnych również wymiar symboliczny. Jak zauważyliśmy w Rozdziale 2, strukturalne aspekty możliwości związanych z przestępczością umysłową obejmują łatwość, z jaką bezprawne zachowanie może być zamaskowane jako zgodne z prawem lub ukryte, a także niezdolność ofiar do rozpoznania lub bycia świadomym swojej wiktymizacji. Razem te cechy zapewniają niskie prawdopodobieństwo wykrycia. Ze względu na te ogólne cechy strukturalne możliwości przestępczości umysłowej są atrakcyjne. Z czysto racjonalnego punktu widzenia decyzja sprawcy o skorzystaniu z nadarzającej się okazji jest z pewnością zrozumiała. Potencjalne korzyści z przestępstwa wydają się duże, a potencjalne koszty niskie. Dlaczego nie skorzystać z okazji? W tej sytuacji jedyną rzeczą, która powstrzymuje przestępcę umysłowego, jest jego osobiste poczucie moralności i uczciwości. Jeśli popełnienie przestępstwa umysłowego naruszyłoby moralność przestępcy, to nawet jeśli uda mu się uniknąć oficjalnego wykrycia, wciąż trzeba zapłacić cenę - utratę własnego wizerunku jako osoby godnej szacunku. Jednak dostępność neutralizacji zapewnia przestępcom umysłowym sposób na pokonanie tej ostatniej symbolicznej przeszkody. Przestępstwo umysłowe jest symbolicznie przekształcane ze złego czynu w czyn zrozumiały, być może usprawiedliwiony, a na pewno moralnie akceptowalny.

Ryzyko i normalizacja dewiacji

Słabością perspektywy możliwości w zastosowaniu do przestępstw umysłowych, zwłaszcza przestępstw popełnianych w środowisku organizacyjnym, jest to, że implikuje ona, że przestępcy są na pewnym poziomie świadomi, że ich działania są złe lub nielegalne. Rzeczywiście, stwierdzenie, że przestępcy muszą stosować techniki neutralizacji w celu ochrony swojego poczucia tożsamości, oznacza, że są oni świadomi, że ich zachowanie może być interpretowane jako niezgodne z prawem lub moralnie naganne. Neutralizacja implikuje intencjonalność. Potencjalni przestępcy są postrzegani jako przekonujący samych siebie, że tak naprawdę nikt nie zostanie skrzywdzony, albo to naprawdę nie jest moja wina, albo prawo jest od początku niesprawiedliwe, albo ratowanie firmy i miejsc pracy pracowników jest ważniejsze niż przestrzeganie prawa. Jednak ten obraz przestępcy jako celowo i świadomie naruszającego prawo może nie być trafny w odniesieniu do niektórych rodzajów dewiacji występujących w dużych organizacjach. Niektórzy naukowcy zajmujący się przestępczością umysłową twierdzą, że duże organizacje charakteryzują się sytuacjami, w których dewiacja może zostać znormalizowana . Normalna dewiacja to dewiacyjne zachowanie, które nie jest rozpoznawane przez aktorów jako dewiacyjne. Według Diane Vaughan, czołowej orędowniczki tego poglądu, podejmując decyzje o tym, co robić w ryzykownej sytuacji, zaangażowane osoby reinterpretują informacje, które pierwotnie były postrzegane jako oznaka potencjalnego niebezpieczeństwa, tak aby były postrzegane jako akceptowalne i nie do zaakceptowania. -zboczeniec. Ta reinterpretacja dowodów prowadzi do decyzji, która ma niezamierzone, ale bardzo szkodliwe skutki i która z perspektywy czasu wygląda bardzo głupio, jeśli nie na karalne zaniedbanie ze strony decydentów. Istnieje różnica między zneutralizowanym odchyleniem a znormalizowanym odchyleniem. W zneutralizowanej dewiacji aktorzy uznają, że na pewnym poziomie to, co robią, może być postrzegane jako dewiacyjne lub nielegalne, ale przekonują siebie, że i tak mają dobry powód lub wymówkę, by iść naprzód. Natomiast znormalizowana dewiacja wynika z głębszego procesu zbiorowego samooszukiwania się, w którym aktorzy, ze złożonych powodów, naprawdę nie postrzegają swoich decyzji jako potencjalnie bardzo ryzykownych z potencjalnie bardzo szkodliwymi konsekwencjami. Jak to się stało? Najlepszy przykład procesu normalizacji dewiacji pochodzi z tragedii promu kosmicznego Challenger. W 1986 roku Challenger eksplodował krótko po starcie, zabijając wszystkich astronautów na pokładzie. Po tragedii dochodzenie ujawniło dowody, które wydawały się wskazywać, że urzędnicy amerykańskiej Narodowej Administracji Przestrzeni Kosmicznej i Aeronautyki (NASA) zostali uprzedzeni o możliwości katastrofalnej awarii wahadłowca. Mimo ostrzeżeń i tak postanowili zezwolić na start. Z perspektywy czasu wydaje się, że ponieważ byli pod dużą presją, aby dotrzymać harmonogramu programu wahadłowca, urzędnicy NASA celowo postanowili zignorować ostrzeżenia i wystrzelić Challengera, mimo że wiedzieli, że jest to ryzykowne. Gdyby ten scenariusz był prawdziwy, wszystkie osoby zaangażowane w decyzję Challengera byłyby co najmniej winne niewłaściwego postępowania, jeśli nie karalnego zaniedbania. Jednak po szczegółowym zbadaniu wydarzeń, które doprowadziły do decyzji o uruchomieniu, Diane Vaughan twierdzi, że ta interpretacja nie jest dokładna. Jej zdaniem katastrofa była raczej błędem niż niewłaściwym postępowaniem. Eksplozja, która skazała Challengera, była spowodowana zimną pogodą i wadliwym o-ringiem. O-ringi były częścią stałego wzmacniacza rakietowego, który wystrzelił prom kosmiczny w kosmos. Wzmacniacze zostały wykonane w odcinkach połączonych na złączach, które zostały uszczelnione o-ringami. W katastrofie Challengera uszczelki o-ring uległy awarii, co umożliwiło ucieczkę gorących gazów z silników rakietowych na paliwo stałe, co doprowadziło do eksplozji. Gumowe O-ringi częściowo zawiodły, ponieważ stały się sztywne z powodu niskiej temperatury. Później w dochodzeniu po tragedii okazało się, że podczas telekonferencji przed startem niektórzy inżynierowie z Morton Thiokol, firmy produkującej dopalacze rakietowe na paliwo stałe, sprzeciwiali się wystrzeleniu. Inżynierowie zaprotestowali, twierdząc, że niskie temperatury, które przewidywano na czas startu, mogą spowodować awarię O-ringów. Menedżerowie NASA zlekceważyli jednak zalecenia inżynierów i zezwolili na start. Po tragedii zasugerowano również, że NASA była pod dużą presją polityczną, aby promy kosmiczne działały zgodnie z harmonogramem. Tak więc pierwotna interpretacja tragedii była taka, że menedżerowie NASA, ostrzegając, że start jest ryzykowny, ulegli naciskom politycznym i naruszyli zasady bezpieczeństwa, zezwalając na start. W przeciwieństwie do tej potępiającej interpretacji Vaughan argumentuje, że decyzja o wystrzeleniu Challengera została podjęta w kontekście historycznym i strukturalnym, w którym nie była postrzegana jako nieracjonalnie ryzykowna. Raczej związane z tym ryzyko było postrzegane jako normalne, a zatem akceptowalne przez oficjalnych decydentów NASA. Decydenci doszli do tego błędnego wniosku w wyniku złożonego zestawu czynników, w tym (1) kontekstu, w jakim otrzymali informację o potencjalnie wadliwych O-ringach, (2) kultury organizacyjnej i środowiska politycznego NASA, oraz (3) tajemnica strukturalna nieodłącznie związana z dużymi organizacjami. Kontekst, w jakim otrzymywana była informacja o potencjalnych zagrożeniach stwarzanych przez O-ringi, wpływał na jej interpretację. Po pierwsze, wszyscy wiedzieli, że zbudowanie i wystrzelenie promu kosmicznego było przedsięwzięciem z natury ryzykownym. Znaczna część zastosowanej technologii była nowa, a ogólna konstrukcja pojazdu wahadłowego nigdy wcześniej nie była testowana. W tym kontekście spodziewano się problemów technicznych i zrozumiano, że ryzyka związanego z lotem w kosmos nigdy nie da się zredukować do zera. W rezultacie, gdy w którymkolwiek z wielu interaktywnych systemów promu pojawiały się problemy techniczne, nie były one interpretowane jako oznaki potencjalnego niebezpieczeństwa. Aby poradzić sobie z problemami, które pojawiały się nieustannie podczas programu wahadłowca, NASA ustanowiła standaryzację procedury ich analizy i korygowania, aby ryzyko zostało zredukowane do akceptowalnego, ale nie zerowego poziomu. Dlatego problem z O-ringami był po prostu jednym z wielu problemów technicznych, z którymi inżynierowie NASA napotkali i poradzili sobie wcześniej. Drugim aspektem kontekstu, który wpłynął na interpretację problemów z o-ringami, było gromadzenie się informacji na ten temat w czasie. Challenger wykonał dziewięć misji przed eksplozją. Kiedy poprzednie loty wahadłowców wróciły z kosmosu, zostały oczywiście dokładnie zbadane pod kątem oznak zużycia i awarii. W niektórych lotach poprzedzających Challengera zaobserwowano erozję O-ringów, ale nie we wszystkich. Czasami identyfikowano przyczynę erozji, jak na przykład kawałek kłaczków na oringu i korygowano. Po naprawie erozja O-ringów w kolejnych lotach albo została zmniejszona, albo nie była obserwowana przez jakiś czas. Co ważne, nie było przekonujących dowodów na to, że niskie temperatury mogą spowodować awarię O-ringów. W 1985 r. erozja zaczęła występować regularnie, ale nie spowodowała żadnych eksplozji. Inżynierowie NASA zinterpretowali te wyniki jako dowód, że zrozumieli i nauczyli się radzić sobie z potencjałem zagrożenia stwarzane przez O-ringi. Podsumowując, milczące założenie, że pewien poziom ryzyka jest nieunikniony, oraz schemat informacji Decydenci doszli do tego błędnego wniosku w wyniku złożonego zestawu czynników, które obejmowały (1) kontekst, w jakim otrzymali informacje o potencjalnie wadliwe O-ringi, (2) kultura organizacyjna i środowisko polityczne NASA oraz (3) strukturalna tajemnica nieodłącznie związana z dużymi organizacjami. Kontekst, w jakim otrzymywana była informacja o potencjalnych zagrożeniach stwarzanych przez O-ringi, wpływał na jej interpretację. Po pierwsze, wszyscy wiedzieli, że zbudowanie i wystrzelenie promu kosmicznego było przedsięwzięciem z natury ryzykownym. Znaczna część zastosowanej technologii była nowa, a ogólna konstrukcja pojazdu wahadłowego nigdy wcześniej nie była testowana. W tym kontekście spodziewano się problemów technicznych i zrozumiano, że ryzyka związanego z lotem w kosmos nigdy nie da się zredukować do zera. W rezultacie, gdy w którymkolwiek z wielu interaktywnych systemów promu pojawiały się problemy techniczne, nie były one interpretowane jako oznaki potencjalnego niebezpieczeństwa. Aby poradzić sobie z problemami, które stale występowały podczas programu wahadłowca, NASA ustanowiła standardowe procedury ich analizy i korygowania, tak aby ryzyko zostało zredukowane do akceptowalnego, ale nie zerowego poziomu. Dlatego problem z O-ringami był po prostu jednym z wielu problemów technicznych, z którymi inżynierowie NASA napotkali i poradzili sobie wcześniej. Drugim aspektem kontekstu, który wpłynął na interpretację problemów z o-ringami, było gromadzenie się informacji na ten temat w czasie. Challenger wykonał dziewięć misji przed eksplozją. Kiedy poprzednie loty wahadłowców wróciły z kosmosu, zostały oczywiście dokładnie zbadane pod kątem oznak zużycia i awarii. W niektórych lotach poprzedzających Challengera zaobserwowano erozję O-ringów, ale nie we wszystkich. Czasami identyfikowano przyczynę erozji, jak na przykład kawałek kłaczków na oringu i korygowano. Po naprawie erozja O-ringów w kolejnych lotach albo została zmniejszona, albo nie była obserwowana przez jakiś czas. Co ważne, nie było przekonujących dowodów na to, że niskie temperatury mogą spowodować awarię O-ringów. W 1985 r. erozja zaczęła występować regularnie, ale nie spowodowała żadnych eksplozji. Inżynierowie NASA zinterpretowali te wyniki jako dowód, że zrozumieli i nauczyli się radzić sobie z potencjalnym ryzykiem stwarzanym przez O-ringi. Podsumowując, milczące założenie, że pewien poziom ryzyka jest nieunikniony, oraz schemat informacji, które wydawały się wskazywać, że tym konkretnym ryzykiem zarządza się w akceptowalny sposób, doprowadziły urzędników NASA do rażącego niedoszacowania ryzyka, jakie stwarza wadliwy projekt O-ringu. Oprócz kontekstu informacyjnego rolę w katastrofie Challengera odegrała również kultura organizacyjna i środowisko polityczne NASA. W erze Apollo NASA szczyciła się doskonałością technologiczną. Oceny ryzyka dokonano na podstawie wodoszczelnych ilościowych analiz inżynierskich. Zanim jednak rozpoczął się program promów kosmicznych, oprócz doskonałości technologicznej obowiązywały jeszcze dwa inne mandaty kulturowe: odpowiedzialność polityczna i odpowiedzialność biurokratyczna. Po pierwsze, NASA musiała odpowiadać przed Kongresem, który zgodził się częściowo sfinansować program promu kosmicznego, ponieważ NASA argumentowała, że w końcu sam się zwróci. Tak więc, podejmując decyzje o wystrzeleniu lub nie wystrzeleniu wahadłowca, urzędnicy NASA musieli być wyczuleni na to, jak zagrają przed Kongresem. Gdyby starty wahadłowców były zbyt opóźnione, Kongres prawdopodobnie nie byłby zadowolony i mógłby ponownie rozważyć swoją decyzję o finansowaniu programu wahadłowców. Po drugie, NASA stała się znacznie bardziej zbiurokratyzowana niż w czasach Apollo. Budowa, uruchomienie i konserwacja wahadłowca była niezwykle złożonym zadaniem, w które zaangażowały się setki wykonawców. Aby śledzić wykonawców, miliony komponentów składających się na wahadłowiec i tysiące działań przed startem, menedżerowie i inżynierowie NASA musieli przetworzyć góry dokumentów. Musieli przestrzegać zasad. Przestrzeganie zasad w dziwny sposób przyczyniło się do normalizacji dewiacji. Z czasem zasady zaczęły dawać poczucie bezpieczeństwa. Uwodzicielska, ale wadliwa logika, która tutaj działa, jest zrozumiała. Jeśli przestrzegasz wszystkich zasad, a wahadłowiec leci pomyślnie (co miał we wszystkich poprzednich lotach), to oczywiście przestrzeganie zasad oznacza, że lot wahadłowcem jest bezpieczny. Tego rodzaju myślenie skłoniło menedżerów i inżynierów do bagatelizowania znaczenia anomalii (takich jak znaki ostrzegawcze, że pierścienie o-ring nie działają prawidłowo), które pojawiały się okresowo w programie wahadłowca. Te nakazy kulturowe - doskonałość technologiczna, odpowiedzialność polityczna i poleganie na procedurach biurokratycznych w celu zapewnienia spójności - ukształtowały sposób, w jaki menedżerowie ogólnie interpretowali oznaki potencjalnego zagrożenia w programie wahadłowców, a konkretnie, jak interpretowali warunki poprzedzające wystrzelenie Challengera. Biorąc pod uwagę to, co wydarzyło się podczas poprzednich lotów, wszystko wyglądało normalnie lub co najmniej akceptowalnie blisko normy. W chwili jej podjęcia decyzja o uruchomieniu oznaczała zgodność. Dopiero później, z perspektywy czasu, wydawało się to wskazywać na dewiację i łamanie zasad. Jak wszystkie duże organizacje, NASA jest złożonym miejscem i cierpi na problem wspólny dla dużych organizacji: tajemnicę strukturalną. Według Diane Vaughan (2005:264) tajemnica strukturalna odnosi się… do tego, jak struktura organizacyjna - podział pracy, hierarchia, złożoność, rozproszenie geograficzne części - systematycznie podważa zdolność ludzi znajdujących się w jednej części organizacji do pełnego zrozumienia tego, co się dzieje w innych częściach. Nieuchronnie, gdy organizacje rozrastają się, wiedza o tym, co się dzieje, zostaje podzielona na podjednostki. Jedna jednostka zajmuje się jedną rzeczą, a inna zajmuje się czymś innym. Komunikacja między podjednostkami staje się trudna, ponieważ ludzie w jednej jednostce nie mają wiedzy, aby naprawdę zrozumieć, co robi druga jednostka. Nawet w ramach podjednostek jednostki mogą mieć tylko częściową wiedzę na temat zadań i celów z powodu wyspecjalizowanego podziału pracy. Jedna osoba jest ekspertem w jednej dziedzinie, a druga osoba jest ekspertem w innej. Problem tajemnicy strukturalnej staje się szczególnie wyraźny, gdy osoby na dole hierarchii organizacyjnej są wysoko wyspecjalizowanymi ekspertami. Liderom organizacyjnym trudno jest być w pełni świadomym wszystkich informacji i poglądów, jakie osoby pod nimi mają na dany temat. Oczywiście organizacje starają się wypracować mechanizmy śledzenia tego, co się dzieje i wymiany informacji. Wymagają od ludzi regularnego wypełniania formularzy i składania raportów. Jednak te wysiłki, choć mogą sprawiać wrażenie, że wszystko jest pod kontrolą, często tylko pogłębiają problem. Ponieważ przepływ raportów i plików rośnie, czas, który liderzy organizacji muszą poświęcić na czytanie i opanowanie nadmiaru informacji, pozostaje stały. Im więcej informacji, tym mniej można opanować. Jak na ironię, zbyt wiele informacji może być równie szkodliwe dla podejmowania decyzji organizacyjnych, jak ich zbyt mało. W przypadku katastrofy Challengera tajemnica strukturalna przyczyniła się do normalizacji dewiacji, ponieważ pomogła ukryć przed decydentami powagę problemu z o-ringami. Jak można się spodziewać, rzeczywisty proces, w ramach którego NASA podejmowała decyzje o uruchomieniu w tamtym czasie, był bardzo formalny i rygorystyczny. Obejmował czteropoziomowy, hierarchiczny proces zwany przeglądem gotowości do lotu. Różne grupy robocze odpowiedzialne za różne komponenty wahadłowca składały swoje raporty na temat gotowości ich poszczególnych komponentów. Raporty te, oparte na starannych analizach technicznych, mogły być kwestionowane na każdym etapie przeglądu gotowości do lotu, ale analizy inżynieryjne nie były powielane poza grupą roboczą. Była to kluczowa słabość procesu decyzyjnego. Osoby, które faktycznie podjęły decyzję o wystrzeleniu, były uzależnione od informacji, które otrzymywały od osób znajdujących się pod nimi. Mogli ogólnie krytykować informacje i zadawać trudne pytania, ale nie analizowali każdego elementu tak szczegółowo, jak robiły to grupy robocze. Oznacza to, że nie mogli tworzyć własnych informacji na podstawie własnych analiz. W większości przypadków proces działał. Błędy zostały wyłapane i poprawione. Czasami proszono inżynierów o ponowne wykonanie analiz i uczynienie ich bardziej rygorystycznymi. Niestety jednak, jeśli grupa robocza popełniła fundamentalny błąd, ale mimo to zaleciła uruchomienie, które było oparte na dokładnych analizach inżynierskich, nikt spoza grupy roboczej prawdopodobnie nie zauważył błędu i nie zainterweniował. Katastrofa Challengera wiązała się z połączeniem wszystkich tych czynników - złożonych i niejednoznacznych informacji, nacisków politycznych i biurokratycznych oraz strukturalnej tajemnicy. Razem stworzyli sytuację, w której podjęto decyzję, która wydawała się rozsądna w tamtym czasie, ale miała katastrofalne konsekwencje, konsekwencje, których nikt nie zamierzał i które bardzo niewielu uważało za możliwe. Według Vaughana, konwencjonalna interpretacja, że katastrofa została spowodowana przez lekkomyślnych urzędników NASA, którzy wielokrotnie ignorowali oczywiste sygnały ostrzegawcze, ponieważ chcieli dotrzymać harmonogramu programu wahadłowca, jest po prostu błędna. Nie oddaje dokładnie tego, co się naprawdę wydarzyło. W rezultacie otrzymujemy dwa przeciwstawne spojrzenia na rolę ryzyka i odpowiedzialności w katastrofie Challengera. Konwencjonalna interpretacja pociąga do odpowiedzialności urzędników NASA. Lekkomyślnie ignorowali ryzyko, o którym wiedzieli, że istnieje, ponieważ bardziej interesował ich sukces programu wahadłowca niż bezpieczeństwo załogi. Znane ryzyko zostało świadomie nałożone na nieświadome ofiary, czyli siedmiu astronautów, którzy tworzyli załogę wahadłowca. Alternatywna interpretacja obwinia wadliwe struktury organizacyjne i dynamikę. Ryzyko stwarzane przez wadliwy projekt O-ringu nie zostało w pełni rozpoznane ani docenione z powodu czynników organizacyjnych pozostających poza kontrolą i zrozumieniem kogokolwiek. Innymi słowy, na załogę wahadłowca przez pomyłkę nałożono nieznane ryzyko.

Normalizacja dewiacji w innych organizacjach

Program promu kosmicznego jest oczywiście niezwykle złożonym, ryzykownym i jedynym w swoim rodzaju przedsięwzięciem. Obejmowało tysiące pojedynczych komponentów, które musiały zostać zintegrowane w złożoną całość, aby wykonać zadanie, którego nigdy wcześniej nie osiągnięto. Wiele technologii, na których opierał się wahadłowiec, musiało zostać wymyślonych i przetestowanych po drodze. Ze względu na wyjątkową naturę programu wahadłowca w ogóle, aw szczególności katastrofę Challengera, trudno jest stwierdzić, jak wiele możemy uogólnić na podstawie tego, co się tam wydarzyło, na inne organizacje. Wszystkie duże organizacje do pewnego stopnia cierpią z powodu problemu tajemnicy strukturalnej. W miarę rozrastania się organizacje nieuchronnie dzielą się na wyspecjalizowane podjednostki i stają się bardziej zhierarchizowane. Hierarchia i podział zadań pomiędzy podjednostki utrudniają przepływ informacji i ich dokładną interpretację w całej strukturze organizacyjnej. To, co dzieje się w jednej części organizacji, może nie być ani znane, ani w pełni zrozumiałe w innej części. Chociaż liderzy organizacji mogą próbować ustanowić mechanizmy, aby upewnić się, że wiedzą, co się dzieje, istnieją ograniczenia co do ilości informacji, które jako omylni ludzie mogą przyswoić i zinterpretować. Wszystkie duże organizacje borykają się również z problemem odpowiedzialności przed partiami i siłami zewnętrznymi w stosunku do organizacji. W przypadku NASA odpowiedzialność zewnętrzna pochodziła od Kongresu, który oczekiwał zwrotu z inwestycji dolarów podatników w program wahadłowców. Duże prywatne organizacje biznesowe są odpowiedzialne przed swoimi inwestorami i akcjonariuszami, którzy również oczekują zwrotu ze swoich pieniędzy. Konieczność sprostania oczekiwaniom rynku nie czyni liderów organizacji całkowicie amoralnymi kalkulatorami, ale zabarwia ich interpretację informacji. Odpowiedzialność wobec stron zewnętrznych wpływa na to, jak interpretują one informacje. Potrzeba osiągnięcia zysku, zadowolenia akcjonariuszy i inwestorów, musi być zawsze brana pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Prywatne organizacje nastawione na zysk muszą zawsze równoważyć podstawowy wymóg zarabiania pieniędzy z ryzykiem i szkodami, które mogą zostać nałożone na innych w procesie aby zarabiać pieniądze. To, czy duże organizacje będą musiały zmagać się z kontekstem informacyjnym podobnym do tego, z jakim spotkała się NASA, zależy od tego, czy opracowują nowe produkty, a nie tylko wprowadzają na rynek wypróbowane i prawdziwe produkty. Nowe produkty zawsze stwarzają potencjalne ryzyko. Zagrożenia te należy ocenić za pomocą testów. Proces testowania generuje informacje, które muszą zostać rozprowadzone w całej organizacji i zinterpretowane przez decydentów przed wprowadzeniem produktu na rynek. Nawet po wprowadzeniu nowego produktu na rynek, nadal generuje on informacje w postaci informacji zwrotnych dotyczących problemów i skarg ze strony sprzedawców, klientów i użytkowników. Podobnie za każdym razem, gdy prom kosmiczny leci, generuje nowe informacje dotyczące działania komponentów. Interpretacja tych informacji może być wypaczona przez kontekst. To, czy produkt jest uważany za stwarzający akceptowalne, czy niedopuszczalne ryzyko, zależy od tego, w jaki sposób informacje o jego działaniu są rejestrowane i interpretowane w odniesieniu do wszelkiego rodzaju innych informacji zwrotnych, które otrzymuje organizacja. Jeden z najbardziej tragicznych przykładów, który wydaje się ilustrować znaczenie kontekstu informacyjnego, a także tajemnicy strukturalnej i odpowiedzialności zewnętrznej, dotyczy Forda Pinto. Cała historia Pinto jest złożona i zawiera szczegóły techniczne wykraczające poza zakres tej książki. W związku z tym, ponieważ jego wzloty i upadki zostały umiejętnie omówione w innym miejscu, przedstawiamy tutaj tylko krótkie podsumowanie wydarzeń. Pinto był samochodem subkompaktowym, który Ford Motor Company wprowadził na rynek w 1970 roku. Został zaprojektowany, aby konkurować z małymi samochodami produkowanymi przez Volkswagena i japońskich producentów. Lee Iacocca, ówczesny prezes Forda, polecił swoim inżynierom zaprojektować samochód, który ważył mniej niż 2000 funtów i kosztował mniej niż 2000 dolarów. Aby szybko wprowadzić samochód na rynek, normalny czas produkcji z 43 miesięcy został skrócony do zaledwie 25 miesięcy . Pinto był popularnym samochodem wśród konsumentów, sprzedając ponad 1,5 miliona egzemplarzy w ciągu pierwszych 6 lat produkcji. Miał jednak potencjalnie śmiertelną wadę konstrukcyjną. Zbiornik gazu został umieszczony zbyt blisko tylnej części samochodu, w pobliżu osi tylnego koła. Znajdował się w pozycji, w której mógł łatwo pęknąć w przypadku zderzenia tylnego z umiarkowaną prędkością. W odpowiednich warunkach z pękniętego zbiornika paliwa może wyciekać benzyna, prowadząc do niszczycielskiego pożaru pojazdu. Niestety, zdarzało się to wielokrotnie w latach produkcji Pinto, a tysiące ludzi zginęło lub zostało groteskowo oszpeconych w ognistych wypadkach . Najsłynniejszy wypadek, który doprowadził do wszczęcia postępowania karnego przeciwko Fordowi, miał miejsce w Elkhart w stanie Indiana. Trzy nastolatki spłonęły żywcem po tym, jak Pinto, którym jechali, zostało potrącone od tyłu przez furgonetkę. Z perspektywy czasu, tym, co sprawiło, że historia Pinto wydawała się tak oburzająca, było odkrycie, że Ford najwyraźniej wiedział od samego początku procesu produkcyjnego, że konstrukcja zbiornika paliwa była wadliwa. Podobnie jak wszystkie nowe pojazdy, Pinto przeszedł testy zderzeniowe, a wyniki niektórych testów wykazały, że przy umiarkowanych prędkościach prawdopodobnie doszło do pęknięcia zbiornika paliwa. Okazało się również, że Ford wiedział, że dostępnych jest kilka stosunkowo tanich poprawek technologicznych, które mogłyby uczynić samochód znacznie bezpieczniejszym. Wydaje się jednak, że urzędnicy Forda zdecydowali się nie wprowadzać żadnych zmian w projekcie zbiornika gazu po tym, jak analiza kosztów i korzyści wykazała, że poprawa bezpieczeństwa nie była uzasadniona finansowo. Mówiąc wprost, zdaniem Forda, taniej było spłacić ofiary wypadku niż naprawić zbiornik paliwa. Konwencjonalna interpretacja sprawy Pinto jest pod wieloma względami podobna do interpretacji katastrofy Challengera. W obu przypadkach decydenci wydają się ignorować oczywiste znaki ostrzegawcze i narażać życie na niebezpieczeństwo w dążeniu do celów organizacji. Istnieje jednak alternatywna interpretacja Pinto, która przypomina ponowną analizę decyzji Challengera dokonaną przez Vaughana (Gioia, 1992; Lee i Ermann, 1999). Pinto został wprowadzony na rynek po długim procesie rozwoju, który obejmował setki pracowników pracujących w różnych pododdziałach. Chociaż niektóre testy zderzeniowe wykazały, że konstrukcja zbiornika gazu była wadliwa, wyniki innych testów mieściły się w normalnym zakresie. Krótko mówiąc, testy zderzeniowe były niejednoznaczne. Ponadto samochód spełniał obowiązujące wówczas federalne normy bezpieczeństwa i wydawał się równie bezpieczny, jak inne subkompakty poruszające się wówczas po drogach. Tak więc, zgodnie z alternatywną interpretacją, pracownicy i kierownicy Forda podlegali siłom organizacyjnym i czynnikom sytuacyjnym, które przypominały te związane z katastrofą Challengera - tajemnica strukturalna, niejednoznaczne informacje i zewnętrzne naciski środowiskowe. Pochłonięci pośpiechem, aby wyprodukować Pinto na czas, menedżerowie po prostu nie postrzegali problemów z konstrukcją zbiornika paliwa jako poważnych anomalii bezpieczeństwa. Przestrzegali standardowych procedur. Problematyczne cechy samochodu zostały ocenione zgodnie z rutynowymi praktykami. Niestety, postępując zgodnie ze standardowymi praktykami, ludzie z Forda "normalizowali" wyniki testów zderzeniowych, to znaczy definiując je jako akceptowalne ryzyko, zamiast uznawać je za poważne anomalie bezpieczeństwa. Przypadki Challengera i Pinto powinny uświadomić nam potencjalne ograniczenia perspektywy możliwości w kontekście dużych organizacji. Perspektywa szansy zakłada, że za decyzją o popełnieniu przestępstwa umysłowego stoi racjonalność. Zakłada, że ludzie widzą lub rozpoznają okazje przestępcze i decydują się je wykorzystać dla własnej korzyści (lub, w przypadku niektórych osób w organizacjach, dla dobra ich organizacji). Jednak w dużych organizacjach ludzie mogą podejmować decyzje w sytuacjach, w których tak naprawdę nie rozumieją implikacji tych decyzji. Istnieje różnica między ignorowaniem lub neutralizowaniem ryzyka a po prostu nie dostrzeganiem ryzyka w pierwszej kolejności. Istnieje również różnica między skoordynowaną ignorancją a strukturalną tajemnicą. Skoordynowana ignorancja powstaje, gdy liderzy organizacji celowo starają się unikać poznawania pewnych rodzajów informacji w nadziei, że w ten sposób zmniejszą lub wyeliminują odpowiedzialność prawną. Z drugiej strony tajemnica strukturalna powstaje, gdy pewne rodzaje informacji nie krążą w organizacji, w wyniku czego liderzy organizacji nie są ich świadomi. Zarówno sprawa Challenger, jak i sprawa Pinto stwarzają możliwość, że w pewnych okolicznościach ludzie w organizacjach po prostu nie dostrzegają, że ich decyzje mogą nakładać niedopuszczalne ryzyko na innych. Błędnie interpretują i normalizują znaki ostrzegawcze. Oczywiście to uniewinniające rozumowanie nie powinno posuwać się za daleko. Nie sugerujemy, jak robi to wielu dyrektorów korporacji, gdy stawia się im zarzuty o nielegalność, że to wszystko było po prostu wielkim błędem lub wielkim nieporozumieniem. Jak wykazaliśmy wcześniej, osoby pracujące w dużych korporacjach często świadomie wykorzystują okazje przestępcze dla własnej korzyści lub korzyści swoich firm. Podobnie, z pewnością nie jest niczym niezwykłym, że dyrektorzy korporacji próbują ukryć się za pozorem skoordynowanej ignorancji.

Streszczenie

Tu argumentowaliśmy, że możliwości przestępczości umysłowej mają zarówno wymiar symboliczny, jak i strukturalny. Struktura możliwości przestępczości umysłowej zależy przede wszystkim od sposobu organizacji firmy lub branży. Jak opisaliśmy już, różne formy organizacji stwarzają różne rodzaje możliwości. Symboliczny wymiar możliwości przestępczości umysłowej odnosi się do tego, jak potencjalni przestępcy interpretują swoją nielegalną działalność. Większość przestępców umysłowych nie uważa się za przestępców. Uważają się raczej za osoby uczciwe, przestrzegające prawa i moralnie prawe. Rozmyślne łamanie prawa dla własnej korzyści bez jakiejkolwiek wymówki lub uzasadnienia byłoby niezgodne z konwencjonalnym obrazem siebie. Aby uniknąć tej niekonsekwencji, przestępcy umysłowi często używają neutralizacji, aby usprawiedliwić lub usprawiedliwić swoje zaangażowanie w nielegalną działalność. Neutralizacje, które są najczęściej wykorzystywane do usprawiedliwiania przestępczości umysłowej, można podzielić na cztery główne typy: zaprzeczanie odpowiedzialności, zaprzeczanie ofiarom, potępianie potępiających i odwoływanie się do wyższych lojalności. Ze względu na złożoną naturę wielkich korporacji, zarówno te na górze, jak i te na dole mogą zaprzeczać sobie, że są indywidualnie odpowiedzialne za niepożądane zachowania. Ci na dole mogą powiedzieć, że tylko wykonują rozkazy; Ci na szczycie mogą argumentować, że tak naprawdę nie można od nich oczekiwać, że będą wiedzieć i ponosić odpowiedzialność za każdą najmniejszą rzecz, która pójdzie nie tak w dużej organizacji. Podobnie przestępcom umysłowym łatwo jest myśleć, że ich działania tak naprawdę nikomu nie szkodzą, że nie ma ofiar w tradycyjnym znaczeniu jednostki, która ponosi jakąś stratę lub krzywdę. Zaprzeczenie ofierze nie jest trudne, gdy "ofiarą" jest anonimowa biurokracja rządowa, taka jak system Medicare. W oczach biznesmenów i profesjonalistów biurokracja rządowa zasługuje na potępienie, ponieważ tworzy uciążliwe przepisy, które przeszkadzają uczciwym ludziom w uczciwym zarabianiu na życie. Wreszcie, przestępcy umysłowi mogą sobie racjonalizować, że czasem posłuszeństwo prawu nie jest ich najważniejszym obowiązkiem moralnym. Mają zobowiązania wobec swoich pracowników i klientów. Osiągnięcie zysku i utrzymanie się w biznesie w celu ochrony miejsc pracy jest ważniejsze niż przestrzeganie jakichś niejasnych i prawdopodobnie błędnych regulacji rządowych. Wszystkie te techniki neutralizacji służą tej samej funkcji. Pomagają uczynić moralnie akceptowalnym dla przestępców wykorzystywanie możliwości przestępczych umysłowych. Techniki neutralizacji są niezbędne dla przestępców umysłowych, jeśli są świadomi, że ich działania można określić jako nielegalne lub nadmiernie ryzykowne. To właśnie świadomość potencjalnej bezprawności prowokuje sprawcę do stosowania neutralizacji w celu podważenia piętna moralnego, jakie towarzyszyłoby zaangażowaniu w działalność przestępczą. Jednak, jak pokazują przypadki promu kosmicznego Challenger i być może Forda Pinto, czasami nie jest jasne, czy liderzy organizacji mają ten poziom świadomości. W dużych organizacjach dewiacja może w pewnych okolicznościach zostać znormalizowana. Oznacza to, że dewiacyjne lub ryzykowne zachowanie może nie zostać uznane za takie. Zamiast tego informacje, które należy interpretować jako sygnał ostrzegawczy, są źle rozumiane lub interpretowane jako normalne. Normalizacja dewiacji obejmuje trzy czynniki. Po pierwsze, istnieje kontekst informacyjny, który utrudnia oddzielenie ważnych komunikatów i sygnałów od tych, które można bezpiecznie zignorować. Ten problem może powstać, ponieważ same informacje są niejednoznaczne lub po prostu jest ich zbyt dużo, aby ludzie mogli je skutecznie przyswoić i ocenić. Po drugie, strukturalna tajemnica utrudnia przepływ informacji do decydentów i całej organizacji. Ze względu na podział pracy między podjednostki i specjalizację zadań, ludzie w jednej części organizacji mogą tak naprawdę nie rozumieć znaczenia tego, co robią ludzie w innej części. Po trzecie, organizacja podlega presji lub oczekiwaniom generowanym przez środowisko, aby osiągnąć jakiś cel. Dla korporacji biznesowych presja pochodzi głównie z rynku i potrzeby zysku. W przypadku innych typów organizacji, takich jak NASA, oczekiwania mogą mieć charakter polityczny, ale organizacje zawsze znajdują się pod pewnego rodzaju presją, by działać (Gross, 1978). Niezależnie od źródła oczekiwania generowane zewnętrznie kształtują sposób, w jaki organizacje oceniają informacje i podejmują decyzje. Mogą prowadzić decydentów do bagatelizowania ryzyka, zwłaszcza gdy ryzyko jest narzucane komuś innemu . Wzięte razem, te czynniki - kontekst informacyjny, tajemnica strukturalna i presja na wyniki - mogą stworzyć warunki, w których ludzie w dużych organizacjach podejmują decyzje, które z zewnątrz wydają się ewidentnie dewiacyjne lub przestępcze. Jednak od wewnątrz wydają się normalne lub rutynowe, a nie niezwykłe.

Społeczna dystrybucja możliwości. Rasa, płeć i klasa

W poprzednich sekcjach wykazaliśmy, że możliwości przestępczości umysłowej są kształtowane i dystrybuowane zgodnie z charakterem działalności gospodarczej i produkcyjnej różnych gałęzi przemysłu. Pewne rodzaje przestępstw umysłowych są bardziej powszechne w niektórych branżach niż inne, ponieważ możliwość popełnienia tych rodzajów przestępstw jest wbudowana w organizację branży. Na przykład struktura systemu ubezpieczeń zdrowotnych umożliwia pewne rodzaje oszustw, oszustw i nadużyć zaufania, które byłyby trudne, jeśli nie niemożliwe do przeprowadzenia w handlu detalicznym odzieżą. Jako ogólną zasadę, która ma tylko kilka wyjątków, przestępczość umysłowa nie rozkłada się równomiernie w różnych branżach lub zawodach. Wyjątki dotyczą czynności wspólnych dla wszystkich przedsięwzięć gospodarczych. Na przykład wszystkie przedsiębiorstwa muszą prowadzić księgowość, a w ostatnich latach wydaje się, że oszustwa księgowe rozprzestrzeniły się na wszystkie rodzaje przedsiębiorstw i branż, a nawet na niektóre władze miejskie . Tak jak możliwości przestępczości umysłowej nie rozkładają się równomiernie między branżami, tak samo nie rozkładają się one równomiernie między ludźmi. Niektóre osoby mają większe szanse na dostęp do możliwości przestępczości umysłowej niż inne. W tym rozdziale argumentujemy, że na dostęp do możliwości przestępczości umysłowej duży wpływ mają klasa społeczna, płeć i rasa. Powód, dla którego te cechy społeczne występują, nie jest skomplikowany. Większość przestępstw umysłowych popełniana jest w środowisku zawodowym. Rzeczywiście, to zawód sprawcy daje możliwość popełnienia różnego rodzaju przestępstw umysłowych. Na przykład wykorzystywanie informacji poufnych wymaga, aby ktoś był pewnego rodzaju insiderem organizacyjnym lub miał dostęp do informacji wewnętrznych, które muszą pochodzić z jakiegoś źródła wewnątrz organizacji. Dostęp do większości możliwości przestępczości umysłowej opiera się zatem na dostępie do stanowiska zawodowego. Wynika z tego, że każda cecha wpływająca na dostęp do stanowisk zawodowych będzie również pośrednio wpływać na dostęp do możliwości popełniania przestępstw umysłowych. Ta ogólna zasada jest prawdziwa nawet w przypadku stanowisk zawodowych na nielegalnych rynkach półświatka . Klasa społeczna, płeć i rasa to tylko takie cechy. Struktura zawodowa jest podzielona na warstwy według klas, płci i ras. Okazje do popełnienia przestępstwa umysłowego są również podzielone według tych samych zasad. Jednostki, w zależności od płci, klasy i rasy, będą miały mniej lub więcej okazji do obrażania. Te cechy, same lub w połączeniu ze sobą, wpływają na strukturę możliwości przestępczości umysłowej. Weźmy na przykład płeć i "szklany sufit". Szklany sufit odnosi się do barier, jakie napotykają kobiety w drodze na stanowiska kierownicze w biznesie. W 1991 roku Departament Pracy powołał grupę o nazwie Glass Ceiling Commission (1995) w celu zbadania problemu kobiet w biznesie. Raport Komisji opublikowany w 1995 r. wykazał, że pomimo większej liczby kobiet wchodzących na rynek pracy i pomimo znacznych postępów w poziomie wykształcenia kobiet (np. . Dekadę później niewiele się zmieniło. Według danych opublikowanych w The Economist kilka lat temu, kobiety nadal są w dużej mierze zamrożone na najwyższych stanowiskach kierowniczych. Na przykład w 2005 r. tylko 8% najwyższych menedżerów stanowiły kobiety. Booz Allen Hamilton, firma konsultingowa, która śledzi przyjścia i odejścia najwyższych menedżerów, donosi, że liczba kobiet na stanowiskach kierowniczych wyższego szczebla jest "bardzo niska i nie rośnie". Nie tylko kobiety uderzają głową w szklany sufit. Mniejszości również często mają zablokowaną drogę na szczyt. Raport Komisji Szklanego Sufitu (1995) zauważył, że Afroamerykanie, Latynosi i Azjaci prawie nie istnieli na wyższych stanowiskach kierowniczych, a biali zajmowali w pełni 97% tych stanowisk. Tak więc rasa, klasa i płeć są ściśle powiązanymi cechami społecznymi, które "odzwierciedlają całą historię społeczną naszego narodu… [i] obecną strukturę społeczną naszego narodu, z nierównościami dochodów i brakiem mobilności zawodowej dla niektórych, ale nowymi poziomami dobrobytu i materialnego sukcesu dla innych" (Harris, 1991: 97-98). Oczywiście nie wszystkie zawody są jednakowo rozwarstwione. Niektóre zawody są bardziej otwarte dla kobiet i mniejszości niż inne. W tym rozdziale przyjrzymy się, w jaki sposób możliwości popełniania przestępstw umysłowych są podzielone według klas, płci i ras. Badamy również, w jaki sposób te cechy kształtują ryzyko wiktymizacji przestępczości umysłowej.

Klasa, status i przestępczość umysłowa

Sutherland pierwotnie przedstawiał przestępczość umysłową jako przestępstwo popełnione przez osoby "poważane i o statusie społecznym". Postanowił skupić się na "osobach z wyższych klas społeczno-ekonomicznych" (Sutherland, 1983: 7). Większość przykładów i studiów przypadku przedstawionych w White-Collar Crime dotyczyło potężnych ludzi, w tym przywódców takich niezłomnych przedstawicieli amerykańskiego kapitalizmu, jak U.S. Steel Corporation, Standard Oil Company, Proctor and Gamble i Dupont Chemicals (Sutherland, 1983:64- 65). Wpływowe obrazy Sutherlanda odbijały się echem przez następne dziesięciolecia. Nawet dzisiaj powszechny stereotyp przestępcy umysłowego przedstawia go (tak, go) jako białego biznesmena zajmującego pozycję władzy i prestiżu, bogatego członka amerykańskiej elity korporacyjnej. Nie brakuje przykładów białych męskich elit korporacyjnych zaangażowanych w przestępczość umysłową. Może z wyjątkiem Marthy Stewart, szefowej ostatniej serii korporacyjnych skandali to prawie wyłącznie biali mężczyźni z klasy wyższej. Jednak ludzie z innych środowisk klasowych i statusowych są zaangażowani w przestępczość umysłową. Jak pokazaliśmy w rozdziale 2, w połowie lat siedemdziesiątych większość osób skazanych za przestępstwa typu "białe kołnierzyki" federalnego systemu sądownictwa nie można było opisać jako korporacyjnych elit wyższej klasy. Raczej wydawali się pochodzić głównie z klas średnich amerykańskiego społeczeństwa . Wiele tematów w próbkach Yale, Forst i Rhodes nie było dokładnie tym, co Sutherland miał na myśli, kiedy ukuł termin "przestępczość umysłowa". Różnicę między przestępcami umysłowymi Sutherlanda a tymi z nowszych badań można częściowo wyjaśnić zmieniającą się naturą pracy w społeczeństwie amerykańskim. W czasach Sutherlanda praca umysłowa w biurze była pracą o wysokim statusie, ale już tak nie jest. Obecnie rynek pracy jest zdominowany przez stanowiska biurowe i techniczne o niskim statusie. Noszenie ładnych ubrań do pracy i spędzanie większości dnia pracy w biurze nie gwarantuje już wysokiego statusu społecznego ani sukcesu finansowego. Wiele prac umysłowych to niewiele więcej niż słabo opłacane ślepe zaułki - znane jako stanowiska "różowych kołnierzyków" ze względu na tendencję do nieproporcjonalnego obsadzania ich przez kobiety. Sutherland używał terminów status i klasa zamiennie i nie dokonywał między nimi żadnego ostrego rozróżnienia koncepcyjnego. Współczesny pogląd jest jednak taki, że chociaż status i klasa są ze sobą powiązane, nie są dokładnie tym samym. Status społeczny jest pojęciem względnym w tym sensie, że ludzie mogą mieć go mniej lub więcej, w zależności od ich dochodów, wykształcenia i zawodu. Standardowym narzędziem do pomiaru statusu społecznego jest Indeks Społeczno-Ekonomiczny Duncana (SEI). Przypisuje zawodowi numeryczną ocenę statusu na podstawie wynagrodzenia, wykształcenia i związanego z nim prestiżu. Wyniki SEI wahają się od 0 do 99. Specjaliści, tacy jak lekarze i prawnicy, mają wyższe wyniki SEI (odpowiednio 92 i 93) niż pracownicy fizyczni, tacy jak kierowcy ciężarówek lub robotnicy rolni (odpowiednio 15 i 6). W przeciwieństwie do statusu społecznego, klasa społeczna odnosi się do charakteru i strukturalnych relacji stanowisk zawodowych, które ludzie zajmują, a nie ich pozycji w stosunku do innych. Powszechnie stosowaną typologię klas opracował Erik Olin Wright. W typologii Wrighta pozycja klasowa opiera się na trzech kryteriach: (1) posiadanie aktywów kapitałowych, (2) kontrola aktywów organizacji oraz (3) posiadanie umiejętności lub aktywów uwierzytelniających . Wright odróżnia właścicieli środków produkcji od nie-właścicieli oraz kierowników i nadzorców od pozostałych. Większość z nas zalicza się do klasy nie-właścicieli, ponieważ jesteśmy po prostu pracownikami, którzy pracują dla innych i nie mają kontroli nad środkami produkcji. Właściciele sprawują kontrolę nad środkami produkcji, ale w zaawansowanych gospodarkach kapitalistycznych, takich jak nasza, często nie sprawują codziennej kontroli. Raczej w większości nowoczesnych korporacji kontrolę sprawują profesjonalni menedżerowie i przełożeni. W odniesieniu do przestępczości umysłowej, jak pokażemy później, ważne jest rozróżnienie między właścicielami a menedżerami. Najpoważniejsze przestępstwa umysłowe niekoniecznie popełniają ci, którzy są właścicielami korporacji, ale raczej ci, którzy mają dostęp do zasobów organizacyjnych i kontrolę nad nimi, na przykład dyrektorzy naczelni (CEO), dyrektorzy finansowi (CFO) lub nawet wyższego szczebla kierowników liniowych i przełożonych. Przestępstwa umysłowe różnią się złożonością organizacyjną i dotkliwością ich konsekwencji. Bardziej złożone przestępstwa mają rozpoznawalny schemat, wymagają wykorzystania zasobów organizacyjnych, są popełniane przez wielu uczestników i trwają przez długi czas. Powaga przestępstwa jest określana na podstawie liczby ofiar, wartości strat ofiar w dolarach oraz geograficznego wpływu przestępstwa. Zatem w badaniu Yale najpoważniejszymi i najbardziej skomplikowanymi pod względem organizacyjnym przestępstwami były naruszenia przepisów antymonopolowych i oszustwa związane z papierami wartościowymi. Wydaje się, że na dostęp do możliwości popełnienia tych przestępstw duży wpływ ma pozycja klasowa. Nieco ponad siedmiu na dziesięciu przestępców antymonopolowych w próbie Yale było właścicielami lub kierownikami swoich firm (71,3%). Wśród skazanych za oszustwa związane z papierami wartościowymi bardzo podobny odsetek stanowili właściciele lub funkcjonariusze (68,4%). W przypadku wszystkich innych przestępstw tylko jedna trzecia lub mniej skazanych była właścicielami lub funkcjonariuszami . Innymi słowy, większość z nich stanowili pracownicy, którzy prawdopodobnie mieli niewielkie lub żadne uprawnienia nadzorcze i niewielką lub żadną władzę w miejscu pracy. Okazje do popełnienia poważnych przestępstw umysłowych wydają się zatem znacznie większe dla tych, którzy zajmują określone stanowiska organizacyjne. Badanie Yale sugeruje, że pozycja klasowa jest ważniejsza niż status społeczny w określaniu dostępu do możliwości przestępczości umysłowej. Chociaż przestępcy antymonopolowi i papierów wartościowych mieli średnio najwyższe wyniki SEI, nie były one wyraźnie wyższe niż wyniki SEI dla przestępców, którzy popełnili inne rodzaje przestępstw. Na przykład, jak pokazano w Tabeli



średni wynik SEI dla naruszeń prawa antymonopolowego wyniósł 61,1, a dla wszystkich innych rodzajów wykroczeń ponad 52,6. Przypomnijmy, że wyniki SEI wahają się od 0 (brak zajęcia) do 99. Tak więc w próbie Yale średnie wyniki SEI dla różnych typów przestępców mieszczą się w dość wąskim przedziale możliwych wyników . Status społeczny i pozycja klasowa są ze sobą powiązane w tym sensie, że status społeczny zapewnia dostęp do stanowisk organizacyjnych, na których istnieje większy potencjał przestępczości umysłowej na dużą skalę (Wheeler i Rothman, 1980). Uczęszczanie na prestiżową uczelnię lub szkołę zawodową i zdobycie dyplomu z prawa lub biznesu samo w sobie nie daje pozycji wielkiego przestępcy w białych kołnierzykach - ale może otworzyć drzwi do takich stanowisk. Znaczenie uzyskania dostępu do takiego stanowiska jest wyraźnie pokazane w dokładnej analizie danych Yale przeprowadzona przez Stantona Wheelera i Mitchella Rothmana . Wheeler i Rothman podzielili oskarżonych w swojej próbie na trzy grupy w zależności od tego, czy przy popełnianiu przestępstw pełnili rolę zawodową, czy organizacyjną. Ci, którzy nie pełnili żadnej roli zawodowej lub organizacyjnej, nazywani byli indywidualnymi przestępcami (np. ktoś, kto składa fałszywe zeznanie PIT). Ci, którzy wykorzystywali swoją rolę zawodową, nazywani byli przestępcami zawodowymi (np. kasjer bankowy, który defrauduje). Wreszcie osoby, które popełniały przestępstwa, wykorzystując zarówno swoją pozycję zawodową, jak i pozycję organizacyjną, nazywano przestępcami organizacyjnymi (np. dyrektor, który narusza przepisy antymonopolowe). Wheeler i Rothman zbadali następnie naturę i konsekwencje przestępstw popełnionych przez różnych typów przestępców. Wyniki pokazały, że przestępcy zorganizowani popełnili bardziej złożone i długotrwałe przestępstwa niż przestępcy indywidualni lub zawodowi. Co ważne, przestępcy zorganizowani popełnili również przestępstwa, które były znacznie bardziej kosztowne. W przypadku indywidualnych przestępców średni udział - czyli wartość przestępstwa w dolarach - wyniósł 7523 USD, podczas gdy w przypadku przestępców zawodowych było to 8018 USD. Jednak przestępcy organizacyjni mieli średni zysk w wysokości 387 274 USD. Jak ujęli to Wheeler i Rothman, ci, którzy wykorzystują formalną organizację do popełnienia przestępstwa, uzyskują ogromną korzyść finansową . Wheeler i Rothman uznali, że inne zmienne związane zarówno z przestępstwem, jak i sprawcą mogą być skorelowane z ich wymiarem organizacyjnym, który również wpływałby na skalę przestępstwa. Zbadali tę możliwość i stwierdzili, że wiele cech przestępstw miało wpływ na wielkość ujęcia. Cechy te obejmowały czas trwania przestępstwa i jego zasięg geograficzny, złożoność i wyrafinowanie. Jeśli chodzi o cechy przestępcy, jedynymi zmiennymi, które wydawały się mieć znaczenie, była płeć oskarżonego, a zwłaszcza pozycja organizacyjna. Wiek, rasa, wykształcenie i prestiż zawodowy nie miały jednak znaczenia. Nawet po uwzględnieniu wszystkich tych cech indywidualnych i wykroczeń wykorzystanie zasobów organizacyjnych nadal znacząco przewidywało wartość wykroczenia w dolarach (Wheeler i Rothman, 1980:1416). Przestępcy zorganizowani różnili się od przestępców indywidualnych i zawodowych pod wieloma względami. Przeciętnie byli lepiej wykształceni i nieco starsi. Mieli wyższy status zawodowy i większą "nieskazitelność", co było zmienną złożoną odzwierciedlającą pochodzenie społeczne oskarżonego. Zawierał wskaźniki konwencjonalności, takie jak historia zatrudnienia, przynależność religijna i frekwencja, przynależność do grup społecznych i reputacja społeczności. Jako grupa przestępcy zorganizowani wyglądali na bardziej uzdolnionych społecznie, szanowanych i uczciwych niż przestępcy indywidualni lub zawodowi. Wheeler i Rothman spekulują, w jaki sposób pozycja organizacyjna i indywidualny status łączą się, aby ułatwić i zwiększyć przestępczość umysłową:

… część przewagi organizacyjnej pozwanego nie wynika z jego przynależności organizacyjnej per se, ale dlatego, że pozycja pozwanego nadaje wiarygodności jego twierdzeniom. W naszym społeczeństwie status zawodowy i organizacyjny idą w parze - na przykład makler giełdowy jest jednocześnie wiceprezesem firmy, a prawnik jest także głównym radcą prawnym korporacji. Ta kombinacja statusu organizacyjnego i pozycji zawodowej ułatwia kradzież znacznie większych sum pieniędzy niż w przypadku prawie każdego innego rodzaju przestępczości, umysłowej lub nie.

Przestępstwa umysłowe na dużą skalę zależą od dostępu do zasobów organizacyjnych, a dostęp ten jest ułatwiony przez pozycję klasową. Tym samym profesjonalni menedżerowie i przełożeni mają największe możliwości popełniania poważnych przestępstw umysłowych.

Różnica płci w przestępczości umysłowej: przestępstwo

Jednym z najstarszych i najszerzej akceptowanych odkryć w kryminologii jest to, że mężczyźni są bardziej skłonni do popełniania przestępstw niż kobiety. Rzeczywiście, płeć jest uważana za najlepszy predyktor przestępczości. Wydaje się, że to uogólnienie ma zastosowanie we wszystkich społeczeństwach i we wszystkich okresach historycznych . Jeśli chodzi o tradycyjne przestępstwa uliczne, różnica między przestępstwami popełnianymi przez mężczyzn i kobiety nie jest taka sama w przypadku wszystkich przestępstw. W przypadku niektórych przewinień jest mniejszy niż w przypadku innych. Na przykład w 1995 roku odsetek kobiet aresztowanych za drobne przestępstwa przeciwko mieniu wynosił 35%. Innymi słowy, ponad jedna trzecia wszystkich aresztowań za te przestępstwa dotyczyła kobiet. Jednak w przypadku przestępstw takich jak rabunek kobiety stanowiły tylko około 8% aresztowanych (tj. mniej niż jedna na dziesięć). Różnica między płciami jest mniejsza w przypadku drobnych przestępstw przeciwko mieniu, a szersza w przypadku bardziej brutalnych przestępstw. Jest również szerszy dla dorosłych niż jest dla nieletnich . Płeć jest również silnym predyktorem przestępczości umysłowej i podobnie jak w przypadku tradycyjnych przestępstw ulicznych, wielkość różnic między płciami zależy od rodzaju przestępczości umysłowej. Przypomnijmy sobie z rozdziału 2, że podczas gdy kobiety stanowiły mniej niż 5% skazanych za oszustwa antymonopolowe lub papiery wartościowe w badaniu Yale, stanowiły one prawie połowę skazanych za malwersacje bankowe. Przestępcy płci żeńskiej były również bardziej skłonne do bycia bezrobotnymi, gorzej wykształconymi i samotnymi głowami gospodarstw domowych w porównaniu z mężczyznami. Ich niższy status w porównaniu ze sprawcami płci męskiej przekładał się na mniej skomplikowane przestępstwa, zwykle bez współsprawców, i dawał mniejsze korzyści finansowe . Dane z innych badań pokazują podobne różnice w różnicach między płciami. W badaniu Forsta i Rhodesa kobiety stanowiły prawie 50% malwersantów bankowych, ale tylko około 10% skazanych za przekupstwo i przestępstwa podatkowe. Na przykład w niedawnym badaniu przeanalizowano trzy różne rodzaje oszustw (przywłaszczenie aktywów, korupcja i fałszywe oświadczenia) przy użyciu danych ankietowych zebranych przez Association of Certified Fraud Examiners . Sprzeniewierzenie aktywów definiuje się jako kradzież lub niewłaściwe użycie aktywów organizacji przez pracowników. To jest podobne do defraudacji. Korupcja obejmuje bezprawne wykorzystywanie wpływów biznesowych dla osobistych korzyści. Fałszywe oświadczenia obejmują fałszowanie zapisów lub dokumentów organizacyjnych. Spośród trzech rodzajów oszustw, oszukańcze oświadczenia wymagają większego dostępu do zasobów organizacyjnych i są bardziej podobne do przestępstw organizacyjnych niż do przestępstw zawodowych. Jeśli chodzi o różnice między płciami i zgodnie z badaniem Yale, Holtfreter stwierdził, że osoby, które dopuściły się sprzeniewierzenia aktywów, "znacznie rzadziej były mężczyznami niż osoby, które złożyły oszukańcze oświadczenia". Innymi słowy, kobiety były bardziej reprezentowane wśród osób oskarżonych o sprzeniewierzenie majątku w porównaniu z osobami oskarżonymi o oszukańcze oświadczenia. Nie znalazła jednak żadnych różnic ze względu na płeć między sprzeniewierzeniem majątku a korupcją lub korupcją a oszukańczymi oświadczeniami. Badania Holtfreter wzmacniają ważny związek między strukturą organizacji a możliwościami popełniania przestępstw przez pracowników umysłowych. Te trzy rodzaje oszustw różniły się cechami organizacyjnymi, takimi jak wielkość, firmy publiczne i prywatne oraz wewnętrzne systemy zgodności. Odkryła na przykład, że przywłaszczenie aktywów było częściej popełniane w mniejszych organizacjach, podczas gdy korupcja miała miejsce częściej w większych (i generalnie notowanych na giełdzie) firmach. Audyty i anonimowe systemy raportowania wykryły korupcję (ale nie fałszywe oświadczenia lub sprzeniewierzenie aktywów) w firmach. W innym badaniu przyjrzano się podziałowi płci oskarżonych w skandalach finansowych związanych z Enronem i po Enronie. Ujawnił jeszcze mniejszy odsetek oskarżonych kobiet. Kathleen Brickey (2008) zebrała dane o wszystkich firmach i ich funkcjonariuszach, którym postawiono zarzuty oszustwa w erze post-Enron (tj. między marcem 2002 a lipcem 2007). Z łącznej liczby 355 oskarżonych w tych sprawach tylko 26 (7%) stanowiły kobiety. Pobieżny rzut oka na dane Brickey pokazuje, że większość spraw ma tylko jedną oskarżoną lub nie ma jej wcale. Na przykład KPMG miała 1 samotną kobietę wśród 22 oskarżonych mężczyzn. Inna dobrze znana sprawa, Aldelphia, miała sześciu oskarżonych, z których wszyscy byli mężczyznami. Firmą z największą liczbą pozwanych kobiet w badaniu Brickey była Health-South, która również miała dużą liczbę indywidualnych pozwanych (25). Jedna piąta z nich (5) to kobiety. Skandal z Enronem, być może najbardziej niesławne oszustwo finansowe tej dekady, doprowadził do powstania 33 indywidualnych współoskarżonych, ale tylko 3 z nich to kobiety, w tym Lea Fastow, zastępca skarbnika Enronu i żona byłego dyrektora finansowego (i współoskarżonego) Andrew Fastowa. Jak wyraźnie wskazują cytowane badania, kobiety są niedostatecznie reprezentowane w oficjalnych statystykach dotyczących niektórych rodzajów przestępstw umysłowych o podłożu organizacyjnym. Jednak dokładnie to, co powoduje ten wzorzec, jest otwarte na interpretację. Istnieje kilka możliwości. Jedna z interpretacji jest taka, że ponieważ dostęp do stanowisk zawodowych i organizacyjnych jest podzielony ze względu na płeć, kobiety mają mniejsze możliwości angażowania się w niektóre rodzaje przestępczości umysłowej, szczególnie te, które pozwalają przestępcom wykorzystywać organizację jako broń do oszukiwania i spiskowania przeciwko ofiarom. . Dlatego ograniczony dostęp wyjaśnia, dlaczego rzadko spotyka się kobiety oskarżone o tego rodzaju przestępstwa umysłowe. Taka interpretacja implicite zakłada, że kobiety zachowywałyby się tak jak mężczyźni, gdyby miały dostęp do podobnych stanowisk (Adler, 1975; Simon, 1975). Jednak możliwe jest również, że nawet gdyby zajmowały te same stanowiska i miały takie same możliwości, kobiety zachowywałyby się inaczej niż mężczyźni. Być może kobiety są po prostu bardziej praworządne niż mężczyźni. Inną możliwością jest to, że mężczyźni i kobiety popełniają podobne przestępstwa, ale system sądownictwa karnego i wewnętrzne programy zgodności są bardziej rycerskie w stosunku do kobiet-przestępców (Pollock, 1950). Badania sugerują, że chociaż dostęp do możliwości jest ważny, nie jest to jedyny czynnik związany z różnicą płci w przestępczości umysłowej. Mężczyźni i kobiety dzielą niektóre z tych samych dróg prowadzących do przestępstwa i kontaktu z wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, ale jasne jest również, że niektóre drogi prowadzące do przestępstwa są zależne od płci. Motywacje popełniania przestępstw umysłowych różnią się w zależności od płci. Podobnie, dowody dotyczące efektu rycerskości są równie wątłe. To, co wydaje się być rycerstwem wobec kobiet przestępców, może w rzeczywistości odzwierciedlać stereotypowe wyobrażenia ze strony agentów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, że "typowymi" przestępcami są mężczyźni, obawy sądów dotyczące obowiązków rodzinnych lub różnice w rejestrach karnych które faworyzują kobiety w wyrokowaniu. Niektóre badania wykazały, że kobiety-przestępcy są w rzeczywistości traktowane surowiej niż mężczyźni, gdy popełniane przez nie przestępstwa nie są stereotypowe . Badania te sugerują, że to coś więcej niż tylko okazja do urazy tworzy różnice między płciami w przestępstwach umysłowych. Na ten temat napisano wiele książek i istnieje wiele różnych punktów widzenia. Sugerujemy, że istnieją różnice między płciami w sposobie, w jaki mężczyźni i kobiety postrzegają możliwości przestępczości umysłowej. Te różnice percepcyjne mogą wynikać z wielu źródeł. Na przykład kobiety, które zajmują najwyższe stanowiska kierownicze - ze względu na swoją wyjątkowość - są bardziej widoczne dla innych. Są one prawdopodobnie obserwowane uważniej niż mężczyźni na tych stanowiskach, inni nie "ufają" im, że podejmą się nielegalnej działalności, a zatem są bardziej skłonni do sygnalizowania, gdy wystąpi nielegalność, niż ich odpowiednicy płci męskiej. Rzeczywiście, niektórzy twierdzą, że kobiety mogą lepiej nadawać się na "stanowiska zaufania i bezpieczeństwa" niż mężczyźni, ponieważ są lepiej uspołecznione, mają większą samokontrolę i osiągają lepsze wyniki w pomiarach uczciwości (Atkinson, 2006). Czy kobiety mają inną koncepcję moralności niż mężczyźni, czyli "inny głos"? Jeśli tak, wpłynie to na wiele aspektów przestępczości, w tym na ich gotowość do angażowania się w nielegalne zachowania, ich motywacje do tego oraz sposób, w jaki reagują, gdy dowiadują się o działalności przestępczej innych osób. Nie ma badań bezpośrednio sprawdzających niektóre z tych twierdzeń, ale statystyki i wyniki innych badań nad przestępczością są pouczające. Wiemy na przykład, że udział kobiet w przestępstwach umysłowych rośnie od ponad trzydziestu lat i że ryzyko to jest zbieżne z wejściem większej liczby kobiet na stanowiska zaufania, przede wszystkim na niższych stanowiskach służbowych. Jeśli kobiety stają się normatywne, a nie symboliczne na stanowiskach niższego szczebla (np. jako kasjerki w bankach), powinny mniej się wyróżniać, a częściej udzielać się towarzysko z innymi osobami na podobnych stanowiskach, co może zwiększyć ich wiedzę na temat możliwości przestępczości umysłowej i narażenia na nie i neutralizacji tego rodzaju nielegalności. Przypomnijmy, że nasz przegląd danych Brickey wykazał, że Health-South miało najwięcej współsprawców płci żeńskiej. Branża opieki zdrowotnej nie jest tak rozwarstwiona pod względem płci jak inne branże. Jednak dane te mogą nie być najlepszymi danymi, aby określić, w jaki sposób struktura branży wpływa na możliwości popełnienia przestępstwa, ponieważ większość firm w bazie danych to dostawcy usług z branży (telekomunikacja, usługi finansowe, handel detaliczny). Brak kobiet jako współoskarżonych w przypadku większości pozwanych korporacyjnych może sugerować stosunkowo wysoki poziom pionowego rozwarstwienia w branży usługowej, tak że kobiety nie chcą uczestniczyć w nielegalnej "pętli" lub zostały z niej wykluczone. Rzeczywiście, dane zebrane przez Brickey mogą nawet zawyżać udział kobiet w przestępczości korporacyjnej. Gdyby jej dane obejmowały sprawy związane z naruszeniem prawa środowiskowego lub łamaniem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, które są zwykle związane z podstawowymi branżami wytwórczymi, które są znacznie bardziej podzielone według płci, mogłaby znaleźć jeszcze mniejszą liczbę współsprawców. Chociaż dane Brickey są intrygujące, nie mówią nam, czy kobiety i mężczyźni na podobnych stanowiskach równie chętnie korzystają z nielegalnych możliwości. Praca Michelle Howe daje nam pewne wskazówki w tej kwestii. Przyjrzała się, czy grupa respondentów ankiety (77 respondentów, w tym studenci i menedżerowie) była skłonna zaangażować się w trzy rodzaje przestępstw korporacyjnych, w tym ustalanie cen, przekupstwo i przestępstwa przeciwko środowisku (Howe, 2003). Warunki popełnienia przestępstwa były eksperymentalnie zróżnicowane w zależności od rodzaju przestępstwa. Jej badania ujawniły, że płeć sama w sobie nie miała wpływu na ogólną decyzję dotyczącą popełnienia przestępstwa (tj. kobiety i mężczyźni wydawali się równie skłonni do popełnienia przestępstwa). Jednak na decyzję o obrazie miały wpływ różne czynniki dla mężczyzn i kobiet (np. Religijność była ważniejsza dla kobiet), a skala wpływu różnych czynników różniła się w zależności od płci.

Różnica płci w przestępczości umysłowej: wiktymizacja

Argumentowaliśmy i przedstawiliśmy dowody sugerujące, że możliwości popełniania przestępstw przez pracowników umysłowych są uporządkowane według płci. Czego nie mamy jeszcze - jak dyskutowano o tym, jak wiktymizacja pracowników umysłowych może się różnić w zależności od płci. Gerber i Weeks jako pierwsi zwrócili uwagę na brak badań na ten temat, zwracając uwagę na ich niezdolność "znalezienia choćby jednego badania, które skupiałoby się konkretnie na kobietach jako ofiarach przestępstw korporacyjnych" . Wkrótce potem Szockyi i Fox zebrali grupę oryginalnych esejów naukowców z tej dziedziny, którzy opierali się na studiach przypadków skupiających się na tym, jak różnice w rolach płciowych (np. zatrudnienie, konsumpcja), socjalizacja mężczyzn i kobiet oraz ochrona prawna, wykluczenia i dostęp do zadośćuczynienia (takich jak członkostwo w związkach zawodowych) wpływają na współczesne wzorce korporacyjnej wiktymizacji. Historyczne zapisy w Wielkiej Brytanii zostały zbadane i stwierdzono, że sztywne stereotypy i instytucjonalny seksizm w epoce wiktoriańskiej zwiększyły ryzyko wiktymizacji oszustw wśród białych kobiet z klasy średniej. Robb sugeruje, że te kobiety prawie na pewno były celem wiktymizacji, ponieważ były niedoświadczone (a zatem "łatwe do oszukania") oraz ponieważ kobiety-akcjonariusze były wykluczone z jakiegokolwiek nadzoru zarządu. Istnieje wiele dowodów na to, że kobiety były poszukiwane jako ofiary przez oszustów i malwersantów, którzy dobrze rozumieli ich bezbronność. Na przykład w latach sześćdziesiątych XIX wieku podejrzany promotor firmy, Albert Grant, sporządził listy wdów, niezamężnych kobiet i innych drobnych inwestorów, do których wysyłał okólniki reklamujące jego wątpliwe spekulacje.Tym kobietom nie tylko brakowało doświadczenia biznesowego i przenikliwości, ale także nie były w stanie walczyć z nim w sądzie, gdyby do tego doszło. Bezbronność kobiet była podkreślana w społeczeństwie iktoriańskim - kobiety były ostrzegane przed nieuregulowanymi rynkami kapitałowymi, a jednocześnie ich inwestycje były bardzo poszukiwane. Większość prac kryminologicznych dotyczących wiktymizacji pracowników umysłowych ze względu na płeć koncentruje się na kobietach jako ofiarach. Niewielu jednak kompleksowo przygląda się sposobom, w jakie związane z płcią możliwości angażowania się w przestępczość umysłową wpływają na wzorce wiktymizacji, które również są zależne od płci.

Rasa i przestępczość umysłowa: przestępstwo

Podobnie jak płeć, rasa jest cechą silnie skorelowaną z tradycyjnymi przestępstwami, niezależnie od tego, w jaki sposób zbierane są dane (np. raporty własne, zgłoszenia wiktymizacji lub oficjalne statystyki). Siła związku między rasą a przestępstwem różni się w zależności od rodzaju przestępstwa, wagi przestępstwa oraz tego, czy bierze się pod uwagę udział lub częstotliwość przestępstwa. Ogólnie rzecz biorąc, w porównaniu z białymi, członkowie mniejszości rasowych mają wyższy wskaźnik przestępczości, częściej angażują się w poważniejsze rodzaje przestępstw i są bardziej skłonni do bycia chronicznymi przestępcami . Jednak kiedy obiektyw zostaje przesunięty z tradycyjnej przestępczości ulicznej na przestępczość umysłową, związek między rasą a przestępczością zmienia się dramatycznie. Typowy Gestalt zbrodni w Stanach Zjednoczonych to jeden z przestępców należących do mniejszości na pierwszym planie, obramowany na tle morza podporządkowanych białych twarzy (Harris i Shaw, 2000). Jednak, jak wykazało badanie Yale, im wyżej przesuwa się w kierunku "elitarnych" przestępców Sutherlanda, tym bardziej ten obraz się zmienia, przesuwa i permutuje. Nie oznacza to, że przestępczość umysłowa jest wyłącznie "białą" formą przestępczości. Jak pokazaliśmy w rozdziale 2, w przypadku niektórych rodzajów przestępstw umysłowych niższego szczebla, takich jak fałszywe roszczenia, oszustwa pocztowe i oszustwa kredytowe, znaczna część przestępców nie jest biała. Jednak jeśli chodzi o przestępstwa umysłowe średniego i wyższego szczebla, w szczególności naruszenia przepisów antymonopolowych i oszustwa związane z papierami wartościowymi, osoby niebędące białymi praktycznie nie istnieją. Bez wątpienia dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że dyrektorzy generalni, prezesi i inni menedżerowie najwyższego szczebla są w przeważającej mierze biali i mężczyźni. Harris i Shaw (2000) stwierdzili, że czarni byli nadreprezentowani wśród przestępców niższego szczebla w danych Yale o współczynnik około 2,5 do 1, w tym samym czasie, że biali byli nadreprezentowani wśród przestępców średniego stopnia o współczynnik około 2,7 do 1. Przestępcy niższego szczebla mieli również znacznie większe prawdopodobieństwo posiadania wyższego wykształcenia niż przestępcy niższego stopnia. Ponownie, można by się zastanawiać, czy sama okazja wyjaśnia te różnice rasowe we wzorach przestępczości. Wcześniejsza praca Harrisa na temat płci, rasy i maszynopisów sugeruje, że w grę wchodzi coś więcej niż tylko okazja . Społeczne stereotypy dotyczące tego, kto popełnia przestępstwo, mogą wpływać na postrzeganie przez potencjalnych przestępców możliwości popełnienia przestępstwa i tego, czy powinni z nich skorzystać. Stereotypy wpływają również na to, jak ludzie reagują na niezgodne z prawem zachowanie innych osób, kiedy ono ma miejsce (jako lidera, partnera biznesowego lub współpracownika lub przedstawiciela wymiaru sprawiedliwości). Zależność paraboliczna pokazuje, według Harrisa i Shawa, że różnice rasowe lub kastowe bez podziału na klasy mają największy wpływ na skrajnych krańcach spektrum klasowego. Jak na ironię, biali z wyższych klas i czarni z niższych klas mogą równie dobrze mieć coś rzadkiego, ale teoretycznie bardzo ważna cecha wspólna: wyraźny i być może wysoce racjonalny brak lęku przed popełnieniem przestępstwa. Z jednej strony biali z elit są skłonni wierzyć, że ich szanse na złapanie lub surową karę za popełnienie przestępstwa są bardzo niskie. Z drugiej strony, jeśli jako czarny z niższej klasy czuje się, że "joint jest jak projekty, z wyjątkiem tego, że karmią cię za darmo", to prawdopodobnie uwierzysz, że złapany za przestępstwo nie ma zbyt wiele pozostało do stracenia. Ważnym pytaniem dotyczącym związku między rasą a przestępczością umysłową jest to, czy można ją zredukować do klasy społecznej. Być może Afroamerykanie są tak niedostatecznie reprezentowani wśród elitarnych przestępców umysłowych po prostu dlatego, że jest tak stosunkowo niewielu Afroamerykanów w średnich i wyższych klasach społecznych. Innymi słowy, czy związek między rasą a przestępczością umysłową można sprowadzić do związku między klasą społeczną a przestępczością umysłową? Chociaż jest to wciąż otwarte pytanie, niektórzy uważają, że ostatecznie zostanie udzielona odpowiedź negatywna (Harris i Shaw, 2000). Biali uprzywilejowani klasowo mają większe możliwości popełniania pewnych rodzajów przestępstw umysłowych niż uprzywilejowani klasowo Afroamerykanie. Istnieje kilka możliwych powodów, dla których biali uprzywilejowani klasowo mogą mieć więcej możliwości. Po pierwsze, podobnie jak kobiety, Afroamerykanie, którzy dostają się na szczyt korporacyjnej hierarchii, są wyjątkowi. Podobnie jak kobiety mogą czuć, że ze względu na swoją wyjątkowość podlegają dodatkowej kontroli i nadzorowi: ktoś obserwuje każdy ich ruch. Dlatego dla nich możliwość wykrycia i ujawnienia musi być ważniejsza w ich kalkulacjach kosztów i korzyści związanych z potencjalnymi możliwościami przestępczości umysłowej. Z drugiej strony biali menedżerowie i kierownicy nie muszą się tak bardzo martwić o bycie obserwowanym, ponieważ nie wyróżniają się z tłumu. Po drugie, ze względu na rasę, afroamerykańscy menedżerowie mogą nie mieć dostępu do tak dużego kapitału społecznego jak biali menedżerowie. Mogą nie być tak dobrze osadzeni w sieciach zawodowych i organizacyjnych jak biali. Dostęp do tych sieci jest źródłem wolności i władzy, władzy umożliwiającej popełnianie przestępstw umysłowych na dużą skalę

Rasa i przestępczość umysłowa: wiktymizacja

Związek między klasą społeczną a rasą ma również implikacje dla wiktymizacji pracowników umysłowych. Ponieważ Afroamerykanie są nieproporcjonalnie reprezentowani wśród niższych klas społecznych, są również nieproporcjonalnie narażeni na rodzaje przestępczości umysłowej, które wymierzone są w biednych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Niestety, niektóre z nich należą do najpoważniejszych form przestępczości umysłowej, w tym przestępstw przeciwko środowisku i łamaniu zasad bezpieczeństwa w miejscu pracy, a także bardziej przyziemnych form oszustw konsumenckich. Nie wszystkie społeczności są sobie równe. W Stanach Zjednoczonych wysypiska śmieci, zakłady zbiórki odpadów niebezpiecznych, spalarnie, zakłady chemiczne, papiernie i inne zanieczyszczające środowisko gałęzie przemysłu prawie nigdy nie znajdują się w społecznościach z wyższych sfer. Przeciwnie, przez dziesięciolecia znajdowali się w mniej uprzywilejowanych ekonomicznie i bezsilnych politycznie społecznościach mniejszościowych . Mieszkańcy tych społeczności są narażeni na podwyższone ryzyko narażenia na toksyny środowiskowe i odpady niebezpieczne. Terminem, który został ukuty do opisania tej sytuacji, jest rasizm środowiskowy i jasne jest, że rasa i klasa społeczna odgrywają kluczową rolę w planowaniu środowiskowym i podejmowaniu decyzji . Nic dziwnego, że najbardziej zanieczyszczonymi środowiskami miejskimi są te najuboższe iw dużej mierze zamieszkane przez mniejszości. Na przykład w rejonie Los Angeles ponad 70% Afroamerykanów i 50% Latynosów żyje na obszarach o dużym zanieczyszczeniu powietrza, w porównaniu z zaledwie jedną trzecią białych . Ten wzór nie jest unikalny dla Los Angeles, a nawet Kalifornii, ale występuje w całym kraju. Zanieczyszczenie powietrza nie jest jedynym zagrożeniem dla środowiska, przed którym stoją społeczności mniejszościowe. Amerykańskie Biuro Rachunkowe stwierdziło silny związek między lokalizacją składowisk odpadów niebezpiecznych a rasą i statusem społeczno-ekonomicznym danego obszaru . Umiejscowienie składowiska odpadów niebezpiecznych lub jakiegokolwiek potencjalnie zanieczyszczającego przemysłu w pobliżu społeczności mniejszościowej niekoniecznie oznacza, że mieszkańcy tej konkretnej społeczności padli ofiarą przestępstwa przeciwko środowisku. Ponieważ jednak przestępstwa przeciwko środowisku są wykrywane częściej w niektórych branżach niż w innych (Epstein i Hammett, 1995; Hammett i Epstein, 1993), ludzie mieszkający w pobliżu z konieczności są narażeni na podwyższone ryzyko wiktymizacji. Najczęściej są to mniejszości. Podobnie mniejszości są bardziej skłonne do pracy w zawodach i branżach, które narażają je na podwyższone ryzyko chorób zawodowych, urazów i śmierci. Wykorzystując dane z Bureau of Labor Statistics, Leeth i Ruser stwierdzili ostatnio, że wskaźnik wypadków śmiertelnych związanych z pracą wśród Afroamerykanów i Latynosów jest o 35% wyższy niż wśród białych mężczyzn. Innymi słowy, na każdych trzech białych mężczyzn zabitych w pracy umiera czterech Afroamerykanów i Latynosów. Ta różnica we wskaźnikach śmiertelności jest w dużej mierze, choć nie całkowicie, spowodowana różnicami zawodowymi między mniejszościami a białymi . Nawet w niebezpiecznych zawodach Afroamerykanie i Latynosi ponoszą proporcjonalnie więcej ofiar śmiertelnych niż biali. Jak zauważyliśmy , nie wszystkie urazy i wypadki śmiertelne związane z pracą są wynikiem naruszeń bezpieczeństwa pracy. Większość wynika z wypadków. Jednak w zakresie, w jakim wypadki śmiertelne związane z pracą są spowodowane naruszeniami bezpieczeństwa, pracownicy należący do mniejszości częściej padają ofiarami tych naruszeń niż pracownicy biali. Jak ujęli to Leeth i Ruser, bezpieczeństwo jest segregowane. Co odpowiada za podwyższone ryzyko środowiskowej i zawodowej wiktymizacji mniejszości? Nasza perspektywa możliwości sugeruje dwa ważne czynniki: bliskość i brak dostępu do opieki. Jak sugerowano wcześniej, mniejszości cierpią proporcjonalnie bardziej niż biali z powodu naruszeń środowiskowych i zawodowych po prostu dlatego, że często znajdują się w bliższej odległości od miejsc lub ustawień, w których występują te naruszenia. Ze względu na klasę i rasę częściej niż biali żyją w społecznościach lub pracują w branżach, w których koncentrują się te naruszenia. Przez brak dostępu do kurateli rozumiemy stosunkowo niską zdolność członków grup mniejszościowych i społeczności mniejszościowych do wezwania państwa do sprawowania kontroli i nadzoru nad potencjalnymi przestępcami. Społecznościom mniejszościowym często brakuje władzy ekonomicznej i politycznej. Z powodu tego braku mocy są źle wyposażeni, aby oprzeć się lokalizowaniu w pobliżu zanieczyszczających przemysł, a potencjalni przestępcy biorą to pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Szczególnie jaskrawym przykładem takiego myślenia jest Bullard (2000). Cytuje raport przygotowany przez firmę o nazwie Cerrell Associates dla California Waste Management Board. Ten raport, który koncentrował się na lokalizacji spalarni odpadów niebezpiecznych, przedstawiał szczegółowy profil typów społeczności, które najprawdopodobniej zorganizują skuteczny opór przeciwko spalarniom. Według raportu firmy Cerrell Associates, wszystkie ugrupowania społeczno-ekonomiczne mają tendencję do niechęci do lokalizacji głównych obiektów w pobliżu, ale średnie i wyższe warstwy społeczno-ekonomiczne dysponują lepszymi zasobami, aby wywołać swój sprzeciw. Okolice średnich i wyższych warstw społeczno-ekonomicznych nie powinny znajdować się w promieniu jednej i pięciu mil od proponowanej lokalizacji. Jak zauważa Bullard, jeśli spalarnie nie są zlokalizowane w pobliżu dzielnic o średnim i wyższym statusie społeczno-ekonomicznym, jedynym miejscem, do którego mogą się udać, są społeczności o niskim statusie społeczno-ekonomicznym. A są to społeczności nieproporcjonalnie mniejszościowe.

Streszczenie

Omówiono wpływ klasy społecznej, płci i rasy na dystrybucję możliwości przestępczości umysłowej. To, że te cechy demograficzne są silnie związane z przestępczością umysłową i wiktymizacją, nie powinno dziwić. Wszystkie trzy mają oczywiste powiązania ze strukturą zawodową, a zawody determinują dostęp do możliwości przestępczości umysłowej. Oddzielenie unikalnych efektów klasy, rasy i płci jest trudne, ponieważ zarówno płeć, jak i rasa są ściśle związane z pozycją klasową. W rezultacie często trudno jest ustalić, co jest efektem rasy lub płci niezależnie od klasy społecznej. Wydaje się prawdopodobne, że znaczenie rasy i płci dla przestępstw umysłowych zależy od okoliczności. Na przykład w organizacjach płeć może mieć pośredni wpływ na przestępczość umysłową poprzez wpływ na dostęp do stanowisk zawodowych związanych z klasą. Ze względu na szklany sufit niewiele kobiet zajmuje najwyższe stanowiska kierownicze, a co za tym idzie, nie mają one dostępu do możliwości przestępczych dostępnych dla top managerów. Jednak poza organizacjami płeć może mieć bezpośredni wpływ na popełnianie przestępstw. Kobiety są wykluczane z niektórych typów grup przestępczych właśnie dlatego, że są kobietami, a nie ze względu na swoją pozycję klasową. Członkowie mniejszości rasowych mogą napotkać podobne przeszkody. Wpływ klasy, rasy i płci na przestępstwa kryminalne jest złożony i zmienny. Klasa społeczna od dawna jest uznawana za ważny czynnik wpływający na indywidualne zaangażowanie w przestępczość. Przed Sutherlandem kryminolodzy myśleli, że przestępczość koncentruje się w niższych klasach społecznych. Jednak, jak pokazał Sutherland i ci, którzy poszli za nim, tradycyjny pogląd jest błędny. Przestępczość rozprzestrzenia się w całej strukturze klasowej, ale różne klasy angażują się w różne formy przestępczości. Chociaż badania nad związkiem między klasą a przestępczością komplikuje wiele trudności metodologicznych, na tyle, na ile można to ustalić, tradycyjne formy poważnej drapieżnej przestępczości ulicznej wydają się być bardziej powszechne w niższych klasach społecznych. Jednak związek między klasą a przestępczością jest odwrócony w przypadku poważnych przestępstw umysłowych, w których wyraźnie dominują osoby z klasy wyższej. Chociaż status społeczny i klasa społeczna są ze sobą powiązane, nie są dokładnie tym samym. Status społeczny jest pojęciem względnym w tym sensie, że można go mieć mniej lub bardziej w oparciu o określone kryteria, takie jak wykształcenie, dochody i prestiż zawodowy. Klasa społeczna, z drugiej strony, przynajmniej w znaczeniu użytym tutaj, jest pojęciem relacyjnym. Odnosi się do tego, czy ktoś ma lub nie ma kontroli nad aktywami i zasobami organizacji. Najpoważniejsze i najbardziej złożone przestępstwa umysłowe są popełniane przez tych, którzy sprawują kontrolę nad aktywami i zasobami organizacji, czyli przez właścicieli, menedżerów i przełożonych . Tak więc tym, co naprawdę liczy się w przestępczości umysłowej, jest pozycja organizacyjna, a nie status społeczny per se. Uczęszczanie na prestiżową uczelnię i zdobycie dyplomu biznesowego lub prawniczego niekoniecznie daje możliwość popełnienia poważnego przestępstwa umysłowego, ale z drugiej strony może zapewnić dostęp do zawodu lub stanowiska organizacyjnego, które to umożliwia. Jak pokazują dane omówione w tym rozdziale i wcześniej w rozdziale 2, kobiety są obecnie i przez pewien czas były zdecydowanie niedostatecznie reprezentowane w przestępczości umysłowej na wielką skalę. Przez duże rozmiary rozumiemy przestępstwa, które są złożone organizacyjnie i mają poważne i rozległe konsekwencje dla ofiar. Naruszenia przepisów antymonopolowych, oszustwa związane z papierami wartościowymi, a ostatnio także oszustwa księgowe to klasyczne przykłady przestępczości umysłowej na wielką skalę. Według danych Yale w latach 70. kobiety stanowiły mniej niż 1% przestępców antymonopolowych, a według danych zebranych przez Kathleen Brickey stanowią podobnie niewielki odsetek osób oskarżonych w fali oszustw księgowych, które wychodzą na jaw od 2000 roku. Kobiety lepiej radzą sobie w prostych, niewyszukanych przestępstwach umysłowych, takich jak malwersacje bankowe. Chociaż znaczną część różnic między płciami w przestępstwach umysłowych można wytłumaczyć względnym niedoborem kobiet na wysokich stanowiskach korporacyjnych, może to nie wyjaśniać wszystkich różnic. Poza względnymi poziomami dostępu do stanowisk kierowniczych mogą występować inne różnice między mężczyznami i kobietami. Nawet jeśli mężczyźni i kobiety popełniają ten sam rodzaj przestępstw umysłowych, badania wykazały, że robią to z różnych powodów (Daly, 1989; Zietz, 1981). Oznacza to, że czasami mężczyźni i kobiety podążają różnymi drogami motywacyjnymi prowadzącymi do przestępczości umysłowej. Kobiety mogą być mniej skłonne do wykorzystywania okazji do przestępstw umysłowych z kilku innych powodów, takich jak większa samokontrola, mniejsze zamiłowanie do ryzyka, poczucie, że są pod większą kontrolą lub większa empatia wobec potencjalnych ofiar. W tym momencie nie jest jasne, w jakim stopniu różnice płci w popełnianiu przestępstw wynikają z dyskryminacji zawodowej, a w jakim z innych społecznych lub psychologicznych różnic między mężczyznami i kobietami. Podobna sytuacja konfrontuje nas w odniesieniu do rasy i pracowników umysłowych przestępczość. Biali są znacznie nadreprezentowani wśród poważnych przestępców umysłowych. Podobnie jak w przypadku różnic płci w przestępstwach umysłowych, różnice rasowe są z pewnością w dużej mierze spowodowane różnicami w dostępie do odpowiednich rodzajów stanowisk zawodowych. Mogą jednak występować również inne różnice. Otwarte pozostaje pytanie, czy Afroamerykanie, którzy zajmują stanowiska kierownicze w dużych organizacjach, angażują się w przestępczość umysłową w takim samym tempie jak biali, czy też w mniejszym.

Kontrola, zapobieganie i szansa

Wstęp


W kilku miejscach we wcześniejszych rozdziałach wspomnieliśmy, że możliwości przestępczości umysłowej są obiektywnie i subiektywnie kształtowane przez system prawny. Na przykład, kiedy w latach 80. zreformowano przepisy i regulacje regulujące branżę oszczędnościowo-pożyczkową (S&L) w celu promowania większej elastyczności, w sensie obiektywnym stworzono nowe możliwości oszustw. Ci, którzy prowadzili S & Ls, mogli teraz legalnie udzielać nowych rodzajów pożyczek, co stworzyło możliwość nielegalnego udzielania tych samych rodzajów pożyczek. Okazje do popełnienia przestępstwa mają również wymiar subiektywny i istnieją w oczach patrzącego. Na przykład, kiedy określony rodzaj zachowania zostaje prawnie przedefiniowany z naruszenia przepisów na przestępstwo, zakładamy, że angażowanie się w takie zachowanie staje się subiektywnie mniej atrakcyjne dla potencjalnych przestępców. Teraz nosi znacznie większy ciężar piętna. Rozpoznanie okazji przestępczej zależy od tego, czy osoba postrzega, że konkretną sytuację lub stan można obrócić na swoją korzyść. Okazje przestępcze mogą być wszechobecne, ale wykorzystywanie tych okazji wymaga wyczucia i zrozumienia ich nielegalnego potencjału. Zarówno obiektywny, jak i subiektywny wymiar możliwości ma wpływ na to, jak możemy zapobiegać i kontrolować przestępczość umysłową. Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa rodzaje kontroli, których można użyć do zapobiegania lub ograniczania przestępczości umysłowej. Niektóre kontrole opierają się na naszych systemach prawnych (karnych, cywilnych i regulacyjnych) i można je nazwać kontrolami prawnymi lub środkami zaradczymi. Kontrole prawne są zwykle rozumiane jako kary związane z różnymi czynami niezgodnymi z prawem. Jednak, jak omówimy, prawo może wpływać na możliwości popełniania przestępstw lub je kształtować w inny sposób niż tylko nakładanie sankcji karnych. Inne formy kontroli są pozaprawne w tym sensie, że nie są tworzone ani narzucane przez państwo. Są raczej wprowadzane przez organizacje (takie jak przedsiębiorstwa i organizacje pozarządowe) lub są w jakiś sposób wewnętrzne dla jednostki, na przykład wyznawane przez nią wartości lub poziom samokontroli. Na przykład w odniesieniu do przestępczości korporacyjnej zauważyliśmy, że menedżerowie mogą nie postrzegać swoich działań i zachowań jako "przestępczych" lub moralnie nagannych. Składanie fałszywych oświadczeń na temat produktów lub nielegalne łączenie ich w celu sprzedaży jest postrzegane jako "dobra praktyka biznesowa", zwłaszcza jeśli praktyka ta jest powszechna w firmie lub branży, w której działa firma. Nawet jeśli menedżerowie rozumieją, że takie zachowanie jest "technicznie" nielegalne - na przykład spotykanie się z konkurentami w celu ustalania cen (patrz np. lub że odkrycie przez władze prawne jest mało prawdopodobne (Leeper-Piquero, Exum i Simpson, 2005; Monks i Minow, 2004). Oba warunki zwiększają prawdopodobieństwo, że nielegalna okazja nie zostanie przepuszczona (Shover i Hochstetler, 2006). W tym rozdziale skupimy się na tym, w jaki sposób obecne środki zaradcze w przypadku przestępstw umysłowych i korporacyjnych (w tym zarówno formy prawne, jak i pozaprawne) wpływają na szanse i zagrożenia, przed którymi stoją potencjalni przestępcy.

Środki prawne

Tradycyjne przestępstwa uliczne są kontrolowane prawie wyłącznie przez prawo karne, ale w przypadku przestępstw umysłowych mogą również wchodzić w grę dwa inne rodzaje systemów prawnych - regulacyjny i cywilny. Te trzy systemy działają na różne sposoby, z różnymi podejściami filozoficznymi, standardami prawnymi, działaniami policji i metodami sankcji. W tej sekcji skupimy się na tych różnych systemach prawnych i na tym, jak każdy z nich przecina się ze strukturami możliwości. Rozróżniamy interwencje prawne i różne cele sankcji (osoby fizyczne kontra organizacje). Następnie omawiamy niektóre wady i ograniczenia prawa, zwłaszcza niebezpieczeństwo nadmiernej kryminalizacji (tj. niepotrzebnego poszerzania zakresu prawa karnego) oraz to, co niektórzy nazywają kreatywną zgodnością (McBarnet, 2005) lub kultury oporu (Bardach i Kagan , 1982). Jeśli prawo jest postrzegane jako niezgodne z prawem, niepotrzebnie restrykcyjne lub nadmiernie karzące, firmy mogą "odpierać" nieprzestrzeganie przepisów i kwestionować system prawny. Z drugiej strony, ponieważ znaczna część areny regulacyjnej nie jest czarno-biała, ale w odcieniach szarości, firmy mogą szukać luk prawnych, aby wykorzystać je na swoją korzyść. Kończymy tę część sugestiami, w jaki sposób można zmienić systemy prawne, aby stały się bardziej skuteczne w walce z przestępczością umysłową i korporacyjną.

System wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych

Jest rzeczą oczywistą, że zapobieganie przestępczości i jej kontrola to dwa podstawowe cele i funkcje systemu sądownictwa karnego. Podobnie jak inne typy przestępców, przestępcy umysłowi mogą być ścigani w ramach postępowania karnego. Prawo karne służy do karania sprawców i przekazywania wiadomości, że dane zachowanie jest szkodliwe, moralnie odrażające i nie powinno być tolerowane. Filozofowie prawa od dawna twierdzą, że prawo i kara są częścią umowy społecznej, w ramach której jednostki rezygnują z pewnego stopnia wolności w zamian za ochronę przed krzywdą oraz korzystanie ze spokoju i bezpieczeństwa . Z tej perspektywy, gdy jednostki naruszają prawo, działają przeciwko dobru wspólnemu lub wspólnemu interesowi, a społeczeństwo ma zarówno potrzebę, jak i obowiązek ukarania ich. Kara za wykroczenia prawne jest konieczna dla zachowania i ochrony społeczeństwa, ale będzie działać skutecznie tylko w kontekście "rozsądnego" systemu sprawiedliwości, to znaczy systemu sprawiedliwego i niepodlegającego nadużyciom . Ponieważ zawsze istnieje możliwość nadużyć i korupcji ze strony organów ścigania, społeczeństwo wprowadziło szereg zabezpieczeń w celu ochrony praw i wolności jednostki. Na przykład prawo karne ma wysokie standardy dowodowe. Aby zostać skazanym za przestępstwo, wina oskarżonego musi zostać udowodniona ponad wszelką wątpliwość za pomocą dowodów, które zostały zebrane i przetworzone zgodnie z surowymi zasadami proceduralnymi. Ponadto oskarżonym przysługuje szereg praw chroniących ich przed nadużyciem władzy przez organy ścigania. Prawa te obejmują takie podstawowe zasady, jak prawo do adwokata, do procesu przed ławą przysięgłych, do konfrontacji ze świadkami i do niepodlegania przymusowi do obciążania się. Prawo karne wymaga udowodnienia, że sprawca zamierzał popełnić czyn zabroniony i zrobił to z poczuciem winy (mens rea). Ponadto oskarżenie musi udowodnić i przekonać ławę przysięgłych lub sędziego, że sprawca jest winny ponad wszelką wątpliwość. Na przykład w niedawnej sprawie karnej przeciwko Gwendolyn Hemphill - byłej asystentce prezesa Washington Teachers Union - o spisek, defraudację, oszustwa pocztowe, oszustwa elektroniczne, fałszywe zeznania, pranie brudnych pieniędzy i kradzież (do melodii prawie 5 mln dolarów w okresie 7 lat), rząd musiał udowodnić, że faktycznie popełniła przestępstwa (actus reus), oraz że zrobiła to umyślnie i ze świadomością, że jej zachowanie było niezgodne z prawem (mens rea). Idealna sprawa karna zapewnia wyraźny ślad dowodowy (dowody rzeczowe, świadkowie itp.) łączący oskarżonego z czynami niezgodnymi z prawem. W sprawie Hemphill rząd odniósł sukces w ściganiu jej (Federalne Biuro Śledcze, 2008). Jeśli Beccaria i Bentham mają rację, kara nałożona na panią Hemphill będzie stanowić wiadomość o ogólnym odstraszeniu dla innych potencjalnych sprawców (np. oszustwo i sprzeniewierzenie spowoduje wszczęcie postępowania karnego, karę więzienia i piętno) oraz panią Hemphill konkretnie. Jeśli rzeczywiście odsiedzi karę pozbawienia wolności (obecnie odwołuje się od wyroku), to zostaną osiągnięte także inne cele prawa karnego, takie jak ubezwłasnowolnienie i zadośćuczynienie. Chociaż prawo karne zostało z powodzeniem zastosowane w przypadku defraudacji w Hemphill, ściganie karne może być bardzo trudne w kontekście korporacyjnym. Jednym z problemów jest to, że często trudno jest dokładnie określić, kto powinien być odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w firmach. Podejmowanie decyzji w organizacjach jest często fragmentaryczne i nie leży w rękach jednej osoby. A decydenci mogą praktykować skoordynowaną ignorancję, aby uchronić się przed odpowiedzialnością karną. W konsekwencji jest tak, że "indywidualna odpowiedzialność jest często zastępowana przez odpowiedzialność korporacyjną, która obecnie służy jako prymitywne i gotowe narzędzie typu catch-all" . Gdy pozwanym jest organizacja, a nie osoba fizyczna, często trudno jest zastosować prawo karne przeciwko sprawcy. Jak zauważa Celia Wells , język prawa "zakłada, że przymus państwowy ma być stosowany wobec jednostki i że krzywda, którą ta jednostka może wyrządzić, zaszkodzi innym konkretnym jednostkom. Działalność korporacyjna nie pasuje do tego paradygmatu". Chociaż prawo karne przyjęło pojęcie osobowości prawnej w celu zastąpienia osób fizycznych i rozszerzyło zasięg prawa poprzez odpowiedzialność korporacyjną, prokuratorom nadal trudno jest kwestionować korporacje w sądzie karnym . Nic więc dziwnego, że ścigania karne korporacji są stosunkowo rzadkie. W ostatnich latach rząd federalny skupił się na ściganiu odpowiedzialnych funkcjonariuszy i kierowników w celu "wzmocnienia odstraszania". Amerykańska Komisja ds. Wyroków opracowała nowe i surowsze wytyczne dotyczące orzekania w sprawach organizacyjnych, a Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych ustanowił nowe wytyczne dotyczące postępowań korporacyjnych . Jednak nawet przy tej odnowionej uwadze decydentów korporacyjnych ściganie karne osób w korporacjach jest rzadkie, kosztowne i często nieudane. Jak zauważają Clinard i Yeager w zaktualizowanym wstępie do swojej klasycznej książki Corporate Crime, działania przestępcze przeciwko osobom odpowiedzialnym za nadzór nad firmą (tj. członkom zarządu) są bardzo niezwykłe Często zdarza się, że skuteczny wyrok skazujący przeciwko poważnej osobie zajmującej się przestępczością korporacyjną jest przedmiotem apelacji (Martha Stewart jest godnym uwagi wyjątkiem, ponieważ zdecydowała się nie odwoływać i odbyła karę), a czasami odwracany w sądzie wyższej instancji. Rzeczywiście, wielu prawników uważa, że Jeffrey Skilling z Enronu ma "rozsądną" szansę na unieważnienie wyroku skazującego z 2006 roku w związku z niektórymi postawionymi mu zarzutami, ponieważ rząd nie przekazał dowodów, które pomogłyby mu w obronie, oraz z powodu innych poważnych wad prawnych w Przekonanie Skillinga . A kiedy rząd skupia się na firmie jako przestępcy kryminalnym, większość udanych postępowań karnych nie trafia na grubą rybę, ale zamiast tego chwyta mniejsze i stosunkowo nowsze firmy

Egzekwowanie Prawa Cywilnego

Aby prawo karne działało, ludzie muszą wierzyć, że nielegalne zachowanie zostanie wykryte i ukarane. Ponadto system musi działać sprawnie i uczciwie. Jednak, jak wielokrotnie wskazywaliśmy, jedną z wyróżniających cech przestępczości umysłowej jest to, że jest ona trudna do wykrycia, a nawet jeśli wykroczenie zostanie wykryte, często trudno jest skutecznie ścigać sprawcę w sprawach umysłowych - szczególnie gdy winowajcą jest potężna korporacja. Ze względu na te przeszkody często dochodzi się prawnego zadośćuczynienia za pomocą środków innych niż prawo karne. Na przykład prawo cywilne jest łatwiejsze w użyciu. Wymaga niższego standardu dowodów, aby udowodnić odpowiedzialność (tj. Przewagi dowodów zamiast dowodów ponad wszelką wątpliwość). Co więcej, kary, choć mogą być dla oskarżonego kosztowne ekonomicznie, nie wiążą się z pozbawieniem wolności. W konsekwencji oskarżeni mają mniejszą ochronę prawną i należytą ochronę procesową. Jak wiemy z jednej z najbardziej haniebnych spraw końca XX wieku, były piłkarz i aktor O. J. Simpson został uniewinniony w procesie karnym, ale uznany za odpowiedzialnego (i winnego) w procesie cywilnym za śmierć swojej byłej żony, Nicole Brown Simpson i jej towarzysz Ronald Goldman. Chociaż tragedia morderstwa Simpsona znacznie różni się od bardziej powszechnych form przestępczości umysłowej, proces w sądzie cywilnym jest podobny. Rząd (jako agent przeprowadzkowy) zdecyduje się na wniesienie sprawy cywilnej zamiast karnej przeciwko korporacyjnemu przestępcy. Na przykład nasze przepisy antymonopolowe zawierają zarówno przepisy karne, jak i cywilne, dające rządowi większą swobodę w wyborze najodpowiedniejszego procesu sądowego za przestępstwo po uwzględnieniu jakości dowodów i postrzeganej powagi sprawy. Prawu cywilnemu brakuje zdolności karnej i stygmatycznej ścigania karnego, ponieważ ma inny cel. Zamiast ubezwłasnowolnienia, odstraszania i zemsty, które są głównymi celami systemu sądownictwa karnego, celem wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych jest zrekompensowanie i naprawienie szkód wyrządzonych ofiarom. Osiąga się to przede wszystkim poprzez stosowanie grzywien. W porównaniu z ściganiem karnym, sprawy cywilne w sprawach korporacyjnych są częściej wnoszone przez państwo (nie wspominając o osobach, które wnoszą powództwo deliktowe przeciwko przestępcom korporacyjnym) i chociaż dowody empiryczne są pobieżne, sprawy te mogą być bardziej skuteczne (zob. Simpson, 2002). Rząd musi spełniać znacznie niższy standard dowodowy, a reformy prawne ułatwiają żądanie dokumentów i wymuszanie informacji od przestępców. Sankcje karne (podwójne i potrójne odszkodowanie), dodane do cywilnych środków odwoławczych (takich jak grzywny i nakazy sądowe), zwiększają presję na oskarżonych w celu zawarcia ugody. Co więcej, osoby odpowiedzialne, niezależnie od tego, czy działają poza kontekstem organizacyjnym (np. oszust z kartami kredytowymi), czy też w ramach tego kontekstu (brak ochrony pracowników przed narażeniem na niebezpieczne substancje), mogą zostać pozwane i ukarane. Zarówno rząd, jak i ofiary mogą wnieść pozew cywilny, chociaż indywidualnym wnioskodawcom jest znacznie trudniej zakwestionować pozwanych korporacyjnych niż rządowi zrobić to w ich imieniu. Niestety, postępowanie cywilne może być nadmiernie kosztowne dla poszczególnych powodów, zwłaszcza jeśli muszą oni również pokryć koszty sądowe dla pozwanego w przypadku przegranej sprawy. Pomimo dostępności i stosowności powództw cywilnych, ich stosowanie zależy od uznania przez ofiary własnej wiktymizacji i możliwości zidentyfikowania osób za nią odpowiedzialnych. Jak omówiliśmy wcześniej, powiązanie to jest łatwiejsze, gdy relacja między sprawcą a ofiarą jest bardziej bezpośrednia. Na przykład mechanik bierze pieniądze, aby naprawić problem, który nie został naprawiony. Defraudator kradnie pieniądze od swojego pracodawcy. Lekarz przeładowuje program Medicare. Konsultant finansowy nie inwestuje pieniędzy swojego klienta i zamiast tego wkłada je do kieszeni. W tego typu przypadkach ofierze może zająć trochę czasu ustalenie, że padła ofiarą, ale gdy przestępstwo wyjdzie na jaw, stosunkowo łatwo jest ustalić sprawcę w każdym przypadku. Jest to jeden z powodów, dla których ściganie karne jest bardziej powszechne w sprawach umysłowych, które obejmują bezpośrednią interakcję między indywidualnym sprawcą a ofiarą. Kiedy jednak sprawcą jest firma, często trudniej jest dokładnie ustalić, kim są ofiary i kto dokładnie ponosi odpowiedzialność za szkodę.

System sprawiedliwości regulacyjnej

Regulacyjny system sprawiedliwości ewoluował w Stanach Zjednoczonych w celu monitorowania i kontrolowania zachowania instytucji gospodarczych. W systemie regulacyjnym kontrola jest bardziej przekonująca i mniej represyjna (np. zgoda na powtórne łamanie prawa, wycofanie produktów, kary pieniężne lub ostrzeżenia) (Clinard i Yeager, 2006: xiii). Celem jest doprowadzenie sprawcy do przestrzegania prawa. Prawo administracyjne jest najpowszechniejszym środkiem dochodzenia roszczeń prawnych w Stanach Zjednoczonych za przestępstwa korporacyjne, ale daleko mu do systemu monolitycznego. Wiele agencji regulacyjnych ma uprawnienia do nałożenia sankcji karnych lub cywilnych na przestępców korporacyjnych. Niektóre agencje mogą same wszczynać postępowania karne, podczas gdy inne muszą kierować sprawy karne do organu sądowego. Frank i Lombness sugerują, że istnieją cztery sposoby postrzegania regulacyjnego systemu sprawiedliwości - każdy pogląd ma swoje własne założenia jak działa system. Te różne poglądy obejmują model sprawiedliwości, model racjonalno-prawny, model ekonomiczny i model konfliktu. Następnie pokrótce zdefiniujemy i scharakteryzujemy te modele. Następnie podkreślamy, w jaki sposób każdy z nich jest powiązany z możliwościami przestępczości umysłowej. Zwolennicy modelu wymiaru sprawiedliwości zakładają, że nadrzędnym celem systemu sprawiedliwości regulacyjnej jest społeczna kontrola instytucji gospodarczych. Kryminolodzy w szczególności czerpią z pracy Edwina Sutherlanda (1983), którego badania nad przestępcami korporacyjnymi ujawniły, że korporacje na ogół działają poza zakresem prawa karnego. Zamiast tego gwałciciele podlegają ustawom cywilnym i regulacyjnym. Sutherland zasugerował, że ta różnica nie wynikała z żadnej moralnej dwuznaczności co do szkodliwości przestępczości umysłowej w porównaniu z tradycyjną przestępczością uliczną ani zamieszania co do winy przestępców umysłowych (1983: 52-53). Sutherland uważał raczej, że sprawy dotyczące przestępstw korporacyjnych były "administracyjnie segregowane" i przetwarzane w inny sposób, ponieważ przestępcy, którzy są bogaci i potężni, żądają i otrzymują preferencyjne traktowanie (1983:6). To z tej tradycji kryminolodzy badają prawo cywilne i regulacyjne, przyjmując punkt widzenia wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. "Badania w ramach modelu wymiaru sprawiedliwości opisują procesy dochodzenia, orzekania i karania, koncentrując się na kwestiach dyskrecji, należytego procesu i skuteczności" . Jednakże, ponieważ regulacyjny system wymiaru sprawiedliwości różni się w znaczący sposób od systemu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych (inspektorzy kontra policja; sądy administracyjne a sądy karne; nacisk na przestrzeganie prawa a karanie), porównanie jest w najlepszym razie powierzchowne . Racjonalno-prawny model regulacji zakłada, że prawo regulacyjne jest odpowiedzią na zespół problemów społecznych, rozpoznawanych i realizowanych przez ustawodawców. Nieco podobnie do tego, jak działa policja zorientowana na problem, na konkretny problem zwraca się uwagę ustawodawców, którzy następnie tworzą zasady i prawa w celu "rozwiązania" problemu. Oczywiście niektóre problemy są znacznie łatwiejsze do "ustanowienia prawa" niż inne (przepisy dotyczące bezpieczeństwa produktów a globalne ocieplenie), a kluczowym wyzwaniem dla prawodawców jest znalezienie właściwej równowagi między prawem a innymi społecznymi strategiami rozwiązywania problemów (takimi jak świadomość społeczna kampanie). Podejście racjonalno-prawne jest liberalne w tym sensie, że zakłada, że narzucona przez rząd kontrola w postaci praw może poprawić warunki społeczne. Innym modelem regulacji zaproponowanym przez Franka i Lombnessa jest model konfliktu. Podejście to, oparte na teorii konfliktu, zakłada, że społeczeństwo składa się z grup o konkurencyjnych i sprzecznych interesach. Arena regulacyjna (agencje, prawa, polityka, procesy i wyniki) to tylko jedno z wielu miejsc, w których toczy się walka o władzę między grupowymi interesami. W walce konkurencyjnej między grupami zazwyczaj wygrywają silni. Prawo regulacyjne, które początkowo może wydawać się odpowiadać interesom słabszych w społeczeństwie (np. zdrowie i bezpieczeństwo pracowników), ostatecznie zostaje przywłaszczone, wypaczone i zmanipulowane w celu ochrony interesów, praw i przywilejów właścicieli firm. Wreszcie, przez ostatnie trzy dekady najbardziej widocznym modelem regulacji był model ekonomiczny. Podejście to przyjmuje utylitarystyczną strategię "kosztów i korzyści", aby ocenić, czy w sumie korzyści płynące z regulacji przewyższają jej koszty. Agencje regulacyjne są zobowiązane do przeprowadzania analiz kosztów i korzyści w przypadku proponowania głównych inicjatyw. Nie jest jednak jasne, czy możliwe jest dokładne oszacowanie różnorodnych kosztów i korzyści płynących z regulacji (zwłaszcza kosztów społecznych, które nie są łatwe do zmierzenia). Niedawne próby ilościowego określenia kosztów przestępczości pokazują zarówno użyteczność, jak i słabości tego podejścia (Cohen, 2000). Znaczna część współczesnej debaty regulacyjnej koncentrowała się na tym, czy regulacja jest "skuteczna". Krytycy antyregulacyjny twierdzą, że regulacje biznesowe (szczególnie w swoich "społecznych" formach) są nieefektywne i generalnie kosztowne dla systemu wolnorynkowego . Nieskrępowany system - lub przynajmniej taki, który ma jak najmniej ograniczeń - przyniesie większe dobro społeczne przy mniejszych kosztach niż system, który jest stłumiony przez ograniczenia prawne. Krytycy po drugiej stronie debaty twierdzą, że pozostawione samym sobie korporacje w naturalny sposób realizują własny interes (poszukiwanie zysku), nie mając szacunku dla wspólnego dobra społecznego. Dla krytyków perspektywy ekonomicznej regulacja biznesu jest konieczna, aby zmusić korporacje do właściwego zachowania i "robienia właściwych rzeczy". To, czy można powiedzieć, że regulacja "działa" jako środek kontrolowania przestępczości umysłowej, zależy w dużej mierze od perspektywy lub modelu systemu regulacyjnego. Na przykład, z punktu widzenia modelu wymiaru sprawiedliwości, system regulacyjny ma łapać i karać gwałcicieli. Z tej perspektywy kontrolę regulacyjną można rozsądnie postrzegać jako rażącą porażkę. Z jednej strony jest zdecydowanie za mało inspektorów do "pilnowania" korporacji i zbyt duża dyskrecja w stosowaniu prawa; nakładane sankcje nie są pewne ani wystarczająco surowe, aby odstraszyć przestępców korporacyjnych, a sprawy rzadko są zgłaszane do bardziej surowych konsekwencji prawnych (takich jak skierowanie do organów ścigania), chociaż może się to różnić w zależności od rodzaju przestępstwa . Z drugiej strony, gdy pojawiają się zarzuty, że procesy regulacyjne są niesprawiedliwe i stronnicze, niektórzy regulatorzy przyjmują ściśle "legalistyczny" styl egzekwowania prawa. Ten styl zmniejsza dyskrecję i postrzeganie niesprawiedliwości, ale niesie ze sobą brak elastyczności. Wszyscy gwałciciele, niezależnie od okoliczności, traktowani są w podobny sposób . Końcowym rezultatem jest bezsensowne egzekwowanie zasad, a nie kontrola poważnych naruszeń białych kołnierzyków. Z perspektywy racjonalno-prawnej można jednak powiedzieć, że regulacja odniosła pewien sukces, ponieważ wiele społecznie kosztownych zachowań korporacyjnych zostało przedefiniowanych jako problemy społeczne z dołączonymi środkami prawnymi, które wydają się mieć pozytywny wpływ na zakres danego problemu (np. oszustwa księgowe i magazynowe, zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, zanieczyszczenie środowiska, bezpieczeństwo produktów konsumenckich). Na przykład, chociaż Administracja ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy jest często krytykowana jako agencja słaba i nieskuteczna, przepisy dotyczące bezpieczeństwa pracy niewątpliwie mają pozytywny wpływ na życie i bezpieczeństwo pracowników. Pięćdziesiąt lat temu pracownicy doznawali urazów w stopniu, który według szacunków był trzykrotnie wyższy niż obecnie. Jednak tworzenie nielegalnych aktów z wcześniej legalnej działalności, bez wsparcia i zgody podmiotu regulowanego, może zwiększyć prawdopodobieństwo oszustwa, ukrycia i spisku, zwłaszcza w połączeniu z legalistycznym podejściem przyjętym przez regulatorów . Rozwijają się opozycyjne i kryminogenne subkultury biznesowe, które "ułatwiają dzielenie się wiedzą o metodach legalnego oporu i kontrataku". Problem ten nie jest unikalny dla wymiaru sprawiedliwości regulacyjnej i może stanowić problem również dla prawa karnego . Podobnie podejście ekonomiczne może również ułatwiać nieposłuszeństwo i opór, jeśli firmy i ich zwolennicy uważają, że przepisy są zbyt restrykcyjne i nieefektywne. Korporacje uczą się "ogrywać" regulatorów, wykorzystując odcienie szarości w regulacjach, jednocześnie sprawiając wrażenie społecznie odpowiedzialnych Zgodnie z podejściem konfliktowym regulacja jest terenem spornym. Potężne korporacje wykorzystują zwolenników politycznych do forsowania własnego programu legislacyjnego. Siły pro- i antyregulacyjne angażują się w naukową bitwę, wykorzystując własne oceny kosztów i korzyści oraz ekspertów naukowych, aby wykazać "prawdziwość" swojego stanowiska. Na przykład jeden z biurokratów walczących z globalnym ociepleniem niedawno powiedział: "Ty masz swoją naukę, ja mam swoją" (Simpson, 2006). Gdy brakuje porozumienia między biznesem, regulatorami, korporacjami i ogółem społeczeństwa co do standardów normatywnych i moralnej bezprawności zachowań, wówczas regulacja jako środek kontroli może okazać się nieskuteczna.

Możliwości, prawa i przepisy

Z punktu widzenia możliwości prawa i regulacje najlepiej postrzegać jako narzędzia, które można wykorzystać do kształtowania i kontrolowania możliwości przestępczości umysłowej. Przypomnijmy, że przestępstwa umysłowe mają pewne cechy charakterystyczne (prawny dostęp przestępcy do ofiary, fizyczna separacja między sprawcą a ofiarą oraz powierzchowne pozory legalności). Te cechy powodują stosowanie określonych technik przestępczych (np. oszustwo, nadużycie zaufania, ukrywanie się i konspiracja). Jednym ze sposobów, w jaki prawo regulacyjne wpływa na możliwości przestępczości umysłowej, jest ustalenie parametrów "legalnego" dostępu. Tak więc, na przykład, większość zawodów wymaga dyplomu lub certyfikatu, aby osoba mogła oferować usługi. Firmy często muszą być zarejestrowane przez władze stanowe lub lokalne, zanim będą mogły otworzyć swoje drzwi. Istnieją ograniczenia wiekowe dotyczące tego, kto może zawrzeć umowę i tak dalej. W efekcie przepisy te ograniczają, kto może mieć uzasadniony dostęp do określonych rodzajów ofiar. Chociaż takie przepisy nie powstrzymują tych, którzy mają legalny dostęp, przed nadużywaniem ich pozycji, przynajmniej utrudniają uzyskanie legalnego dostępu osobom motywowanym przestępczością. Regulacje mogą być również wykorzystywane do utrudniania lub zwiększania ryzyka dla potencjalnych przestępców w oszukiwaniu potencjalnych ofiar. Na przykład przepisy, które wymagają od wykonawców przedstawienia pisemnych szacunków proponowanych prac, utrudniają im (ale z pewnością nie uniemożliwiają) obiecywanie jednej rzeczy, a robienie drugiej. Kolejnym przykładem jest uchwalenie ustawy Sarbanes-Oxley (SOX) w następstwie skandalu z Enronem. Jedna część ustawy SOX wymaga, aby dyrektorzy generalni i dyrektorzy finansowi poświadczali dokumentację finansową swojej firmy . Niezastosowanie się do tego lub poświadczenie fałszywych sprawozdań finansowych może narazić kierownictwo na sankcje karne. W efekcie ten nowy wymóg znacznie utrudnia kierownictwu korporacji udawanie ignorancji w celu uniknięcia odpowiedzialności za oszukańczą księgowość. Istnieją inne przykłady, takie jak etykiety wymagane na urządzeniach w zakresie efektywności energetycznej lub etykiety wartości odżywczych na produktach spożywczych. Producenci i sprzedawcy detaliczni mogą oczywiście próbować kłamać i oszukiwać na tych etykietach. Wydaje się jednak prawdopodobne, że są oni narażeni na większe ryzyko ujawnienia ich oszustwa, niż gdyby nie było prawnie wymaganych etykiet. Ogólnie rzecz biorąc, jednym z najlepszych sposobów, w jaki przepisy mogą pomóc w ograniczeniu przestępczości umysłowej, jest zwiększenie przejrzystości, utrudniając potencjalnym przestępcom oszukiwanie konsumentów i innych ofiar.

Granice prawa i kontrole prawne

Christopher Stone (1975), jeden z pierwszych krytyków, na którego zwrócono uwagę na wielorakie sposoby, w jakie prawo nie kontroluje niewłaściwego postępowania korporacyjnego, uznał ciężar stosowania tradycyjnych form prawnych dla korporacji. Jednak obserwacja Stone′a ma również znaczenie dla innych (niekorporacyjnych) rodzajów przestępstw umysłowych. Niektóre przestępstwa umysłowe pojawiają się wraz z rozwojem nowych technologii. Na przykład, nie było czegoś takiego jak oszustwa internetowe, dopóki nie powstał Internet. Z tego powodu prawo musi być elastyczne i dostosowywalne, gdy pojawiają się nowe możliwości. Prawo zwyczajowe w imponujący sposób dostosowuje się do zmieniających się warunków społecznych, ale kiedy rozwój (taki jak Internet) jest naprawdę innowacyjny, prawo zwyczajowe nie może dostosować się wystarczająco szybko do potencjalnych zagrożeń stwarzanych przez tak nowe i ekspansywne globalne zjawisko.

[T] onszybkość, z jaką zachodzą zmiany w erze cyfrowej… sprawia, że konwencjonalne procesy reformy prawa są uciążliwe. Na przykład wprowadzenie zmiany legislacyjnej w celu uwzględnienia najnowszych osiągnięć w dziedzinie technologii uwierzytelniania użytkowników komputerów może zająć lata, po czym dany rozwój technologiczny może stać się przestarzały, a reforma nie będzie już miała zastosowania.

Odnosząc się do sprawy Enronu, Malcolm S. Salter (cytowany w Hawn, 2007) sugeruje, że wiele aktów było innowacyjnych "nowymi pomysłami i nowymi instrumentami finansowymi, dla których nie ma ustalonej rachunkowości lub które nie są zgodne ze starymi zasadami. " Krytyka ta sugeruje, że prawo, w swoich wielu formach, jest - w najlepszym przypadku - marginalne pod względem zdolności do ograniczania możliwości przestępczości umysłowej i może czasami zwiększać możliwości popełniania przestępstw albo przez swoje ograniczenia (szare obszary), albo przez to, jak wpływa na postrzeganie. W następnej części omówimy kilka alternatywnych środków kontroli przestępczości umysłowej, które opierają się na strategiach pozaprawnych.

Środki pozaprawne

Strategie zapobiegania przestępczości umysłowej, które nie koncentrują się na kontroli prawnej, koncentrują się głównie na ograniczaniu możliwości przestępczych. Teoria rutynowej aktywności sugeruje, że przestępstwo wynika z trzech powiązanych ze sobą zdarzeń, które mają miejsce w tym samym czasie, w tym samym miejscu: zmotywowany sprawca, odpowiedni cel oraz brak zdolnego opiekuna . Z tego punktu widzenia przestępczości można zapobiegać, zmniejszając w jakiś sposób przydatność celu lub zwiększając poziom opieki. Przydatność celu można zmniejszyć poprzez wzmocnienie celu (tj. Utrudnienie dotarcia do celu). Opiekę można zwiększyć, zapewniając większy lub skuteczniejszy nadzór. Działania prewencyjne mogą również koncentrować się na zmotywowanym przestępcy, ale może to być trudniejsze do osiągnięcia niż zwiększenie opieki i zahartowanie celu przestępstwa. Jednak z praktycznego punktu widzenia teoria zapobiegania przestępczości sytuacyjnej przewiduje, że każda interwencja, która zakłóca triadę przestępczości, zmniejszy przestępczość. Ryzyko związane z wieloma tradycyjnymi formami przestępczości umysłowej można ograniczyć poprzez zwiększenie świadomości społecznej na temat zagrożeń związanych z przestępczością oraz zwiększenie ochrony ofiar. Na przykład po huraganie Katrina Departament Sprawiedliwości wydał ostrzeżenie dla obywateli dotyczące oszukańczych działań pomocowych. Firmy obsługujące karty kredytowe wymagają teraz, aby odbiorcy kart dzwonili i "aktywowali" swoje karty przed użyciem, a podczas zdalnego korzystania z karty zgłaszali kod bezpieczeństwa znajdujący się na odwrocie karty. Konsumentów zachęca się, aby nie używali kart debetowych do zakupów na odległość, przez telefon lub Internet, ponieważ oszustom łatwiej jest uzyskać nieuzasadniony dostęp do informacji o koncie bankowym. Każdy, kto ma konto e-mail, jest zaznajomiony z powszechnymi ostrzeżeniami dotyczącymi oszustw e-mailowych, a dla użytkowników Internetu ostrzegamy, aby nie odpowiadać ani nie podawać żadnych danych osobowych (takich jak informacje o koncie bankowym lub numer ubezpieczenia społecznego). numery) w odpowiedzi na ekspedycje "phishingowe". W odniesieniu do kontroli przestępczości umysłowej edukacja konsumentów jest formą utwardzania celów. Aby uchronić się przed kradzieżą pracowniczą (i konsumencką), domy towarowe na przełomie XIX i XX wieku wprowadziły szereg nowych sposobów ekspozycji towarów (zamkniętych w przeszklonych gablotach), które zapewniały lepszą kontrolę nad towarem . Obecnie firmy wykorzystują kamery, alarmy, kody bezpieczeństwa i strażników; ograniczają dostęp do wrażliwych informacji i produktów; potencjalni pracownicy są przesłuchiwani, testowani psychologicznie i oceniani przed zatrudnieniem w celu określenia ryzyka przestępczości (między innymi). Pracownicy są obserwowani przez współpracowników, a podejrzane zachowania można anonimowo zgłaszać na "gorące linie". Randomizowane audyty kont, zestawienia wydatków, prawnie usankcjonowane zasady i procedury, w połączeniu z innymi rodzajami nadzoru, wpływają zarówno na obiektywne, jak i percepcyjne możliwości przestępczości. Istnieje oczywiście wiele kreatywnych strategii zapobiegania przestępczości umysłowej, od prostych (hasła do komputerów) po wyrafinowane (śledzenie danych ekonomicznych w celu wykrycia wszelkich nietypowych działań). Na przykład Komisja Papierów Wartościowych i Giełd regularnie śledzi kupno i sprzedaż akcji, szukając nietypowych wzorców, które mogą wskazywać na jakąś formę wykorzystywania informacji poufnych lub innych oszustw giełdowych. Tego rodzaju programy prewencyjne są elastyczne i aktualne, zdolne do szybkiego reagowania na nowe formy przestępczości umysłowej. Wykraczają one również poza zasięg naszych systemów wymiaru sprawiedliwości i jako takie stanowią szerszy i bardziej kompleksowy sposób ograniczania możliwości przestępczości umysłowej. Jednak mają tendencję do zaniedbywania zmotywowanego sprawcy. W Crime, Shame, and Reintegration John Braithwaite (1989) twierdzi, że kluczem do kontroli przestępczości jest zdolność i zdolność społeczeństwa do informowania obywateli o bezprawności zachowań i reagowania na czyn w sposób, który zawstydza, ale reintegruje przestępcę. Chociaż jego argumentacja koncentruje się bardziej na recydywie niż na początkowej decyzji o popełnieniu przestępstwa, jego głównym punktem (który podziela z Benthamem) jest to, że istnieją alternatywy dla formalnego wymiaru sprawiedliwości, które niosą ze sobą ogromny potencjał kontrolowania wszystkich rodzajów przestępstw. Te alternatywy opierają się na pogląd, że jednostki są na ogół osadzone w jakiejś sieci społecznej (organizacje religijne, rodziny, sąsiedztwa, korporacje, stowarzyszenia zawodowe), które mogą nakładać wstyd i karać poza procesem prawnym (lub w jego nakazie). Skuteczność tych kontroli, podobnie jak procesu prawnego, wpłynie na możliwości przestępczości umysłowej. Pozaprawne kontrole społeczne mogą przybierać różne formy. Najbardziej podstawową formą jest socjalizacja (przez rodziców, rówieśników, szkoły, kościoły i firmy), która podkreśla dobre i złe normy i wartości. Normy etyczne są podstawą systemu kontroli społecznej, który promuje prospołeczne zachowania dzieci i dorosłych. Nawet w najlepszych okolicznościach socjalizacja może się nie powieść. A w przypadku przestępczości umysłowej istnieją wyzwania dotyczące standardów dobra i zła, które nie istnieją w przypadku tradycyjnej przestępczości. Na przykład badania sugerują, że chociaż gwałt, morderstwo, rabunek i włamanie zajmują niezmiennie wysokie miejsca w badaniach wagi przestępstw, przestępczość umysłowa (z wyjątkiem przestępstw korporacyjnych, które prowadzą do śmierci i obrażeń) nie jest postrzegana jako poważna przez ogół społeczeństwa (podsumowanie patrz Simpson, 2002). Chociaż wydaje się, że oceny powagi przestępczości umysłowej wzrosły w ciągu ostatnich 30 lat, opinia publiczna jest zmienna - łatwo wpływa na nią ostatnia sensacyjna sprawa lub skandale na Wall Street. Fakt ten, w połączeniu z charakterem wielu przestępstw popełnianych przez korporacje, sugeruje, że społeczeństwo nie informowało skutecznie o powadze i konsekwencjach tego typu przestępstw. Kryminolodzy wiedzą, że największe ryzyko przestępczości wiąże się z przestępstwami, co do których istnieje niewielki konsensus moralny. Po skandalach giełdowych w latach 80. (często popełnianych przez wysoko wykwalifikowanych absolwentów studiów MBA) w kilku uznanych i wpływowych programach dla absolwentów przyjęto moduły szkolenia z etyki w ramach tradycyjnych zajęć lub dodano specjalne zajęcia z etyki biznesu, aby zapoznać przyszłych menedżerów z rodzajami etycznych (i prawnych) dylematów, z jakimi mieli do czynienia w miejscu pracy. Podobnie wiele firm włączyło kodeksy etyczne i szkolenia etyczne jako integralną część swoich wewnętrznych programów zgodności. Chociaż ława przysięgłych wciąż nie wie, czy programy szkoleniowe miały jakikolwiek wpływ na przestępczość - po części dlatego, że dyskusyjne jest, czy osoby wdrażające programy "poważnie" podchodzą do etyki - jasne jest, że popularność i legitymizacja tego rodzaju interwencji wzrosła . Niektórzy uważają cały ruch etyki biznesu za porażkę (Clinard i Yeager, 1980). Ponieważ większość przestępstw umysłowych ma miejsce w organizacjach, ważne jest rozważenie, w jaki sposób systemy kontroli społecznej w organizacjach mogą wpływać na możliwości przestępczości umysłowej. Braithwaite sugeruje, że środowisko organizacji może skutecznie zawstydzić przestępców, gdy kara za przestępstwa umysłowe "maksymalizuje poczucie wstydu [i]… przekazuje wiadomość, że przestępstwa umysłowe są tak samo odrażające dla społeczności, jak przestępstwa w ulice". Oczywiście posiadanie możliwości zawstydzenia to nie to samo, co rzeczywiste zawstydzenie sprawcy. Jakie rodzaje praktyk są skuteczne w korporacyjnym zawstydzaniu? Jednym z bardziej skutecznych sposobów karania przestępców indywidualnych i korporacyjnych jest negatywna reklama . Jednym ze sposobów stwierdzenia, że reklama jest skutecznym narzędziem, jest obserwacja, jak korporacyjne działy public relations przystępują do ofensywy po negatywnym incydencie (rozważmy na przykład niesławną sprawę Exxon Valdez). Jednak menedżerowie obawiają się również odkrycia ich nielegalnych działań przez ważne osoby, takie jak rodzina, przyjaciele i współpracownicy. W rzeczywistości badania Simpsona pokazują, że zamierzona nielegalna działalność korporacyjna menedżerów została znacznie zahamowana przez potencjalne nieformalne sankcje nałożone przez znaczące osoby - a efekt ten jest równy lub nawet większy niż groźba formalnych sankcji prawnych . Smith, Simpson i Huang sugerują, że sankcje nieformalne i sankcje formalne oddziałują na siebie, zmniejszając ryzyko przestępstw korporacyjnych. Postrzeganie przez menedżerów negatywnych konsekwencji nieformalnych (oczekiwania wyników) wpływa na postrzeganie przez nich formalnych zagrożeń sankcjami, które z kolei zmniejszają ich skłonność do angażowania się w trzy rodzaje przestępstw korporacyjnych (zmowy cenowe, przestępstwa Agencji Ochrony Środowiska i przekupstwo). Tak więc, jak argumentują Ayres i Braithwaite, zapobieganie i kontrolowanie przestępczości umysłowej najlepiej osiąga się poprzez piramidę egzekwowania prawa. Nieformalne kontrole i sankcje działają u podstawy piramidy jako pierwszy (i najważniejszy zestaw kontroli), po którym następuje piramida z bardziej karnymi i "formalnymi" rodzajami interwencji.

Streszczenie

Omówiliśmy, w jaki sposób czynniki i procesy prawne i pozaprawne mogą wpływać na możliwości przestępczości umysłowej. Widzimy, jak różne systemy prawne (cywilne, karne i regulacyjne) mają różne relacje z możliwościami przestępczości umysłowej. Pokazaliśmy również, że czynniki pozaprawne, zwłaszcza w połączeniu z procesami wymiaru sprawiedliwości, mogą obniżać ryzyko przestępczości umysłowej poprzez swój wpływ na szanse. Chociaż powinno być całkiem jasne, że kontrola przestępczości umysłowej jest trudnym i niekończącym się zadaniem, musimy również zauważyć, że nie jest to zadanie beznadziejne. Tak jak zwykła przestępczość uliczna nigdy nie zostanie całkowicie wyeliminowana, tak samo przestępczość umysłowa nigdy nie zniknie, ale niektóre formy i typy mogą zostać zredukowane w niektórych okresach i miejscach. W następnej sekcji podsumowujemy nasze główne argumenty i wnioski dotyczące przestępczości umysłowej i możliwości

Możliwości i przyszłość przestępczości białych kołnierzyków

Wstęp


Jak zauważyli inni, koncepcja przestępczości umysłowej była niejednoznaczna i problematyczna od samego początku . W pewnym sensie konceptualna niejednoznaczność otaczająca przestępczość umysłową tylko się pogłębiła w miarę upływu czasu. Kiedy Sutherland po raz pierwszy wprowadził ten termin, debata dotycząca przestępczości umysłowej koncentrowała się przede wszystkim na tym, czy należy ją ograniczyć do działań, które były objęte ustawodawstwem karnym, czy szerzej rozumiane jako obejmujące działania nielegalne, w tym sensie, że naruszały kodeksy regulacyjne, ale niekoniecznie przestępca. To była debata na temat tego, co powinno być traktowane jako przestępstwo i jako uzasadniony przedmiot badań dla kryminologa. W następnych latach pojawiły się spory dotyczące tego, kto jest sprawcą, a nawet kim jest sprawca. Czy badanie powinno ograniczać się do jednostek, czy też ma sens postrzeganie samych organizacji jako przestępców ? Jeśli chodzi o osoby fizyczne, nie ma zgody co do tego, kogo należy zaliczyć do kategorii przestępczości umysłowej. Czy powinno ograniczać się tylko do osób "poważanych i o wysokim statusie społecznym", czy też powinniśmy uznać, w świetle wielu ostatnich wyników badań, że wiele osób, które nie mają wysokiego statusu społecznego, popełnia przestępstwa, które pod każdym względem wydają się być przestępstwami umysłowymi. W ten sposób debata na temat pojęcia przestępczości umysłowej rozszerzyła się od skupienia się na tym, co należy uznać za przestępstwo, do rozważenia, kim lub czym jest sprawca. Jak zauważył Croall , to trochę dziwne, że kryminolodzy spędzili tyle czasu na debatach nad statusem przestępczości umysłowej, ponieważ sama "przestępczość" jest konstruktem społecznie skonstruowanym i niejednoznacznym. starały się zbytnio nie ugrzęznąć w tych debatach i opowiedziały się za bardziej inkluzywnym podejściem, które uznaje przestępców na wszystkich poziomach struktury klasowej oraz przestępstwa o różnym stopniu nielegalności. Takie podejście ma tę zaletę, że umożliwia więcej porównań między różnymi grupami przestępców i wykroczeń. Pozwala nam również przeanalizować bardzo szeroki zakres możliwości angażowania się w nielegalność i zbadać, w jaki sposób możliwości te są powiązane z zawodami, organizacjami i strukturą klasową społeczeństwa amerykańskiego. Jednak głównym powodem przyjęcia inkluzywnego podejścia do przestępczości umysłowej jest to, że pozwala nam ono skupić się na tym, co naszym zdaniem jest ważniejsze: możliwościach wykorzystania oszustwa, nadużycia zaufania, ukrywania się i konspiracji jako technik w przestępstwach kryminalnych. Tak więc, zamiast próbować decydować, kto jest, a kto nie jest przestępcą umysłowym lub co powinno, a czego nie należy zaliczać do przestępstw umysłowych, argumentowaliśmy w części 1, że bardziej przydatne jest skupienie się na tym, w jaki sposób zawody, organizacje, branże, a programy rządowe stwarzają sytuacje, w których niektórzy ludzie mogą oszukiwać lub nadużywać zaufania innych osób lub organizacji dla własnej korzyści. Chociaż naprawdę nie możemy tego udowodnić empirycznie, spodziewamy się, że stosowanie tych technik jest bardziej powszechne wśród osób z klasy średniej i wyższej niż wśród osób z mniej uprzywilejowanych środowisk społeczno-ekonomicznych. Aby przeprowadzić eksperyment myślowy, wyobraź sobie, że moglibyśmy zebrać w jednym miejscu wszystkich ludzi, którzy popełnili przestępstwo w ciągu jednego roku. Następnie wyobraź sobie, że moglibyśmy podzielić przestępców na osoby o niskim, średnim i wysokim statusie społeczno-ekonomicznym. Następnie w ramach każdej grupy statusu dzielimy przestępców dalej na dwie kategorie w zależności od tego, czy ich przestępstwa obejmowały oszustwo lub użycie jakiejś siły fizycznej, w tym między innymi przemocy interpersonalnej. Gdybyśmy byli w stanie przeprowadzić taki eksperyment, zdecydowanie spodziewamy się, że w grupach o średnim i wyższym statusie odsetek w kategorii oszustwa byłby znacznie większy niż odsetek w grupie o niższym statusie w tej kategorii. Jak duża byłaby to różnica, jest kwestią otwartą. Osoby o niskim statusie społeczno-ekonomicznym mogą podstępem oszukiwać przy podatkach, składaniu wniosków o świadczenia socjalne i na wiele innych sposobów. Nie powinniśmy więc zakładać, że grupa niższych klas składałaby się tylko z tych, którzy w swoim przestępstwie użyli siły. Podobnie ludzie o średnim i wyższym statusie społeczno-ekonomicznym czasami popełniają przestępstwa z użyciem przemocy i przemocy. Uważamy jednak, że względny odsetek przestępstw związanych z oszustwem wzrośnie wraz ze wzrostem statusu społeczno-ekonomicznego. Innymi słowy, istnieje silny związek między statusem społecznym a tym, co zwykle uważamy za przestępczość umysłową, ale związek między statusem a przestępczością lepiej postrzegać jako kontinuum niż dychotomię. W tym końcowym rozdziale dokonujemy przeglądu głównych tematów leżących u podstaw tej książki, skupiając się przede wszystkim na możliwościach i sposobie, w jaki są one kształtowane przez strukturę działalności zawodowej i organizacje. Oczywiście ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że struktura możliwości dla przestępczości umysłowej stale się zmienia. Nowe produkty, nowe usługi, nowe formy biznesu nieustannie ewoluują lub są wymyślane, a zmiany technologiczne wydają się nie mieć końca. Wszystkie te zmiany i zmiany stwarzają nowe możliwości oszustwa i, mówiąc szczerze, nowe możliwości kontrolowania oszustwa. Tak więc to, co mamy tutaj do powiedzenia, w końcu stanie się przestarzałe, gdy pojawią się nowe formy przestępczości umysłowej. Chociaż spekulowanie na temat kierunku przyszłych trendów jest zawsze ryzykowne, to jednak podejmujemy to ryzyko i zajmujemy się tym, co naszym zdaniem będzie niektórymi z przyszłych kierunków przestępczości umysłowej. Na koniec podsumowujemy kilkoma przemyśleniami na temat implikacji politycznych naszej perspektywy.

Wiele aspektów oszustwa

Wszystkie przestępstwa umysłowe są w jakiś sposób oparte na oszustwie. Oznacza to, że sprawca w jakiś sposób próbuje ukryć samo przestępstwo. Jednak charakter oszustwa różni się pod względem zamierzonej długowieczności, potencjalnych celów i formy. Czasami oszustwo jest zamierzone lub zamierzone przez sprawcę jako trwałe. Sprawca usiłuje zaplanować lub popełnić przestępstwo w taki sposób, aby nigdy nie zostało ono wykryte. Niejawne oszustwa w systemie opieki zdrowotnej to podręcznikowe przykłady, a wiele innych przestępstw umysłowych, takich jak wykorzystywanie informacji poufnych i ustalanie cen, również opiera się na idei ciągłego oszustwa. Jednak nie wszystkie przestępstwa umysłowe mają pozostać ukryte na zawsze. W niektórych przypadkach sprawca dąży jedynie do oszukania ofiary na tyle długo, aby uzyskać od ofiary to, czego chce, a następnie uciec. Aż nazbyt częstym przykładem tego rodzaju przestępstw są wszechobecne oszustwa e-mailowe w Nigerii, omówione w rozdziale 5. Sprawcy w takich przypadkach wiedzą, że w końcu ofiara zorientuje się, że została porwana. Spóźnione rozpoznanie przestępstwa przez ofiarę nie ma jednak znaczenia, ponieważ sprawca jest przekonany, że ofiara nie będzie w stanie nic z tym zrobić. W przypadku Nigerii ofiary znajdują się w innych krajach, a przestępcy mogą ukrywać się za labiryntem stworzonych przez komputer aliasów i fałszywych tożsamości. Cele oszustwa w przestępczości umysłowej różnią się w zależności od osób fizycznych, innych organizacji, programów rządowych i ogólnie społeczności. Czasami celem jest konkretna osoba, którą sprawca w jakiś sposób zidentyfikował jako potencjalną ofiarę i do której sprawca zwraca się bezpośrednio. Niektóre oszustwa inwestycyjne są właśnie takie. W innych przypadkach ofiarami mogą być pojedyncze osoby, ale przestępcy nie są indywidualnymi celami. Fałszywa reklama jest klasycznym przykładem. Tutaj przestępca reklamuje jakiś produkt lub usługę w sposób wprowadzający w błąd, mając nadzieję, że ktoś da się nabrać. Tak naprawdę nie ma znaczenia, kto daje się nabrać na oszustwo, o ile zrobi to wystarczająco dużo osób, aby było to opłacalne dla sprawcy. Ofiarami przestępstw umysłowych nie zawsze są jednak jednostki. Niektóre z najbardziej dochodowych celów dla przestępców umysłowych to w rzeczywistości programy rządowe. Programy te, takie jak federalne programy Medicare i Medicaid, rozdzielają ogromne sumy pieniędzy. Stanowią bardzo atrakcyjne cele dla tych, którzy chcą zdobyć trochę łatwej gotówki. Podobnie jak programy rządowe, organizacje biznesowe mogą być atakowane przez osoby fizyczne lub inne firmy. Na przykład w niektórych spiskach antymonopolowych ofiarami są tak naprawdę inne firmy, które muszą płacić więcej za potrzebne im produkty lub usługi z powodu zmowy cenowej między swoimi dostawcami. Wreszcie, w przypadku niektórych przestępstw umysłowych naprawdę może nie być konkretnych możliwych do zidentyfikowania celów lub ofiar. Celem jest sam system wymiany gospodarczej. Rozważmy na przykład insider trading, w ramach którego osoba mająca dostęp do informacji poufnych w firmie dokonuje pewnego rodzaju korzystnego handlu akcjami na podstawie informacji poufnych. Przestępca wykorzystuje informacje wewnętrzne do wykorzystania lub wykorzystania naturalnie występujących wahań cen akcji. Przestępca tak naprawdę nie zamierza skrzywdzić żadnego innego inwestora giełdowego, organizacji ani programu rządowego. Raczej dokonuje transakcji w oparciu o lepsze informacje o tym, co może się wydarzyć w przyszłości. Inni inwestorzy mogą oczywiście ucierpieć, jeśli to oni kupili lub sprzedali akcje, w które zaangażowany jest przestępca, ale nie są oni konkretnie celem przestępcy. Jak zauważył Sutherland i wielu innych naukowców zajmujących się przestępczością umysłową, charakterystyczną cechą niektórych przestępstw umysłowych jest rozproszona wiktymizacja. Oszustwo może przybierać różne formy lub, mówiąc inaczej, oszustwo można osiągnąć na różne sposoby. Przypomnijmy, że oszustwo jest korzystnym zniekształceniem postrzeganej rzeczywistości . Jest to koncepcja relacyjna, która zawsze obejmuje dwa organizmy lub byty - zwodziciela i oszukanego8. Oszustwo ma miejsce, gdy jedna osoba lub podmiot (zwodziciel) w jakiś sposób pokonuje zdolność innej osoby lub podmiotu (oszukiwanego) do postrzegania rzeczywistości taką, jaka jest naprawdę Jest. Sposób, w jaki zwodziciel zamierza osiągnąć ten cel, zależy po części od tego, kim lub czym jest ofiara oraz od tego, co sprawca próbuje zrobić lub uzyskać od ofiary. Istnieją trzy ogólne formy lub sposoby wprowadzania w błąd w przestępczości umysłowej: upiększanie, naśladowanie i ukrywanie się. Rozważ najpierw strategię upiększania. W przypadku wielu oszustw konsumenckich i inwestycyjnych sprawca próbuje skłonić ofiarę do zakupu produktu lub usługi lub zainwestowania w projekt, sugerując w jakiś sposób, że produkt lub usługa jest taka sama jak inne w swojej kategorii - tylko lepsza. Schemat inwestycyjny jest przedstawiany jako solidny i rzetelny, jak inne dobre inwestycje, ale lepszy, bo ma wyższą stopę zwrotu. Nieuczciwy wykonawca remontu domu, który wykonuje tandetną pracę lub używa materiałów niespełniających norm, przedstawia się jako kompetentny i rzetelny, podobnie jak inni dobrzy wykonawcy, ale lepszy, ponieważ jest tańszy. Przestępcy, którzy używają upiększeń, mają nadzieję zwabić ofiary, sprawiając, że pomyślą, że zakup produktu lub inwestowanie w program leży w ich najlepszym interesie, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. Upiększanie zależy od tej części ludzkiej natury, która zawsze wydaje się szukać dobrego interesu lub czegoś za nic. Jest to dobra strategia dla przestępców umysłowych, ponieważ granica między uzasadnioną dumą ze swojego produktu a kłamstwem na jego temat często nie jest wyraźna. Odróżnienie osoby, która przedstawia swój produkt w jak najlepszym świetle, od osoby, która jest jawnym kłamcą, stanowi problem zarówno dla ofiar, jak i stróżów prawa. Podczas gdy udane upiększanie zależy od tego, czy coś wyróżnia się spośród zwykłych, naśladowanie polega na robieniu czegoś wręcz przeciwnego. Celem jest sprawienie, by coś wydawało się normalne, a nie wyjątkowe. Doskonałym przykładem jest oszustwo w federalnych systemach Medicare i Medicaid. W przypadku tych oszustw lekarz lub inny pracownik służby zdrowia składa nieuzasadnione roszczenie o zwrot kosztów do programu Medicaid. Aby odnieść sukces, przestępca musi sprawić, by jego roszczenie wyglądało na normalne i uzasadnione. Chodzi o to, aby nie przyciągać uwagi, ale raczej wtopić się w tłum, naśladując miliony innych uzasadnionych roszczeń, które są wypłacane każdego dnia. Oszustwo w innych programach rządowych działa w podobny sposób. Rząd zapewnia korzyść pewnej kwalifikowanej grupie. Sztuką dla przestępcy umysłowego jest sprawianie wrażenia, że kwalifikuje się do zasiłku. Na przykład rząd USA ma program o nazwie Federal Crop Insurance Program (FCIP). Ubezpiecza rolników od zagrożeń, takich jak powodzie i klęski żywiołowe. Co istotne, ubezpiecza również rolników od nieurodzaju. Prostym schematem stosowanym przez niektórych rolników jest ubezpieczenie pola A od awarii. Weź plony z pola A i odnotuj je jako pochodzące z pola B, a następnie złóż wniosek do FCIP o odszkodowanie za "porażkę" pola A . W efekcie rolnik otrzymuje podwójną zapłatę za zbiory pola A - raz z FCIP, a raz z targowiska. Podobnie jak oszustwa związane z opieką zdrowotną, przestępczość umysłowa w programie FCIP zależy od tego, czy roszczenie wydaje się normalne, oraz od niezdolności lub niechęci kierowników programu do rozróżnienia między ważnymi a nieważnymi roszczeniami. Oprócz oszustw w programach rządowych istnieją inne przestępstwa umysłowe, które polegają na naśladowaniu (np. niektóre rodzaje wykorzystywania informacji poufnych na giełdzie). Przypomnij sobie, że kupowanie lub sprzedawanie akcji ich firm przez osoby z wewnątrz jest całkowicie legalne. Staje się nielegalne tylko wtedy, gdy decyzja o kupnie lub sprzedaży jest podejmowana na podstawie informacji, które nie są ogólnie dostępne na rynku. Wewnętrzni inwestorzy odnoszący sukcesy to ci, którzy sprawiają, że ich ruchy wydają się być częścią normalnej działalności rynkowej. Ukrywanie się to kolejna strategia stosowana przez przestępców umysłowych. Często leży u podstaw niektórych poważniejszych form przestępczości umysłowej. Rozważmy na przykład naruszenia środowiska i bezpieczeństwa w miejscu pracy omówione w rozdziale 6. W przypadku wielu z tych przestępstw sprawcy próbują ukryć swoje nielegalne działania przed zewnętrznymi obserwatorami. Nie próbują nakłaniać potencjalnych ofiar do wydawania pieniędzy ani nie próbują nielegalnie zdobywać pieniędzy z programów rządowych. Przeciwnie, przestępcy angażują się w potajemną działalność, która przynosi im korzyści finansowe, ale jest również nielegalna i potencjalnie szkodliwa dla innych. Firma WR Grace nielegalnie wyrzucała toksyczne odpady na swoją posesję, gdzie osobom postronnym byłoby trudno, jeśli nie niemożliwe, zobaczyć. Podobnie, za zamkniętymi drzwiami swoich fabryk produkujących rury, firma McWane Incorporated rutynowo łamała zasady bezpieczeństwa pracy i nielegalnie narażała swoich pracowników na ryzyko poważnych obrażeń lub śmierci. Ukrywanie się to oczywiście również część przestępstw konspiracyjnych, takich jak zmowy przetargowe i zmowy cenowe, a także takie, które wiążą się z nadużyciem zaufania.

Charakterystyka przestępczości umysłowej

Niezależnie od formy, jaką przybiera - upiększania, naśladowania czy ukrywania - oszustwo ma na celu pomóc sprawcy zachować powierzchowne pozory legitymizacji. Jest to jedna z wyróżniających cech przestępczości umysłowej i sprawia, że jest ona tak trudna do kontrolowania. W przeciwieństwie do większości tak zwanych tradycyjnych przestępstw ulicznych, takich jak rabunek, włamanie, kradzież samochodu i napaść, przestępstwa umysłowe nie są oczywiste. Często nie pozostawiają widocznych śladów swojego występowania. Nawet ofiary mogą nie być świadome, że przestępstwo miało miejsce, nie mówiąc już o stróżach prawa. Wysiłki zmierzające do opanowania przestępczości umysłowej muszą więc zaczynać się od problemu wykrycia, wykrycia przestępstwa. Drugą ważną cechą przestępczości umysłowej jest to, że przestępca ma uzasadniony dostęp do celu lub ofiary przestępstwa. We wszystkich przestępstwach umysłowych omówionych w rozdziałach 5 i 6 sprawcy nie muszą martwić się o dostęp do celów swoich przestępstw. Mają uzasadnione prawo przebywać tam i uczestniczyć w działaniach, z których wynikają ich przestępstwa. Na przykład lekarze mają leczyć pacjentów i zgłaszać roszczenia do ubezpieczycieli zdrowotnych. Bankierzy mają udzielać pożyczek. Producenci i sklepy detaliczne mają reklamować i promować swoje produkty. Są to wszystkie normalne i oczekiwane działania gospodarcze, które stanowią podstawę dla możliwości przestępczości umysłowej. Przestępcy umysłowi wykorzystują swoje stanowiska zawodowe, aby wykorzystać te legalne działania w sposób niezgodny z prawem. Podobnie jak w przypadku powierzchownego pozoru legalności, specjalistyczny dostęp komplikuje również kontrolę przestępczości umysłowej na kilka sposobów. Po pierwsze, utrudnia korzystanie ze standardowego narzędzia zapobiegania przestępczości - blokowanie przestępcy dostępu do celu. Wielu konwencjonalnym przestępstwom można zapobiec, po prostu utrudniając sprawcy dostęp do celu przestępstwa. Chociaż istnieją wyjątki, generalnie podejście to nie może być stosowane do zapobiegania przestępczości umysłowej. Wyspecjalizowany dostęp komplikuje kontrolę również w inny sposób. Jakiekolwiek mechanizmy zostaną wprowadzone w celu kontrolowania nielegalnej działalności przestępców umysłowych, z konieczności wpłyną na legalną działalność ich przestrzegających prawa odpowiedników. Aby posłużyć się przykładem oszustwa w opiece zdrowotnej, jednym ze sposobów lepszej kontroli byłoby, aby programy Medicare i Medicaid poświęcały więcej czasu na przeglądanie roszczeń przed zapłaceniem. Takie postępowanie prawdopodobnie pomogłoby programom skuteczniej identyfikować fałszywe roszczenia, ale spowolniłoby również szybkość, z jaką uczciwi lekarze otrzymują zwrot kosztów. Wydaje się prawdopodobne, że uczciwi lekarze nie będą zadowoleni z takiego stanu rzeczy i, jak zauważa Sparrow, firmy zajmujące się roszczeniami są pod presją szybkiego ich rozpatrywania. Tak więc, ponieważ przestępstwa białych kołnierzyków są osadzone w legalnych działaniach, korzyści płynące z zastosowania określonego środka kontroli zawsze muszą być zrównoważone z kosztami, jakie jego użycie nałożyłoby na aspiracje i kreatywność tych, którzy przestrzegają prawa . Chociaż sprawcy mają uzasadniony dostęp do miejsca lub celu swoich przestępstw, często są przestrzennie oddzieleni od rzeczywistych ofiar. Właściciel firmy, który zdecyduje się nie inwestować w wymagane środki bezpieczeństwa, może nigdy nawet nie odwiedzić zakładu, w którym pracownicy są poszkodowani. Kierownictwo, które spiskuje w celu ustalenia cen, nigdy nie ma do czynienia z ludźmi, którzy muszą dodatkowo płacić. Lekarze, którzy oszukują Medicaid, robią to za pośrednictwem sieci komputerowych i znajdują się setki, jeśli nie tysiące mil od głównego biura programu. Separacja przestrzenna ułatwia niewidzialność przestępczości umysłowej i przestępców umysłowych. Utrudnia dostrzeżenie przestępstwa, ponieważ przestępstwo nie dzieje się w określonym czasie i miejscu ani nie wiąże się z widoczną interakcją między sprawcą a ofiarą. Separacja sprawcy i ofiary to kolejna cecha przestępczości umysłowej, która odróżnia ją od stereotypowego obrazu przestępstwa.

Problemy i możliwości kontroli

W pewnym sensie zaskakujące jest to, że przestępczość umysłowa stanowi taki problem, ponieważ zakłada się, że ludzie popełniający przestępstwa umysłowe są wysoce racjonalni i wrażliwi na ból i piętno sankcji karnych. Z pewnością znacznie bardziej boją się złapania i wysłania do więzienia niż zwykli przestępcy uliczni. Możliwość publicznego napiętnowania jako przestępcy powinna działać jako silny środek odstraszający dla osób, które są zainteresowane konformizmem i dbają o swój wizerunek publiczny .Zatem groźba kary powinna odstraszać typy ludzi, którzy dopuszczają się przestępstw umysłowych. Jednak przestępczość umysłowa wydaje się być wszechobecna. Dlaczego tak trudno jest to kontrolować? Z pewnością głównym problemem jest to, co Shover i Hochstetler nazywają brakiem "wiarygodnego nadzoru". Wielu z tych, którzy popełniają przestępstwa umysłowe, po prostu nie myśli, że zostaną złapani i ukarani. Istnieje kilka powodów, dla których jest to często bezpieczne założenie z ich strony. Po pierwsze, same przestępstwa są trudne do wykrycia. Prawidłowo wykonane, wiele przestępstw umysłowych wtapia się w bieżący przepływ transakcji gospodarczych. Nie wyróżniają się niczym niezwykłym ani powodem do niepokoju. W związku z tym cały proces karny może nigdy się nie rozpocząć. Istnieją również inne czynniki, które działają przeciwko ustanowieniu wiarygodnego nadzoru. Bardzo ważnym czynnikiem jest wpływ, jaki na prawo mają przestępcy umysłowi. W przeciwieństwie do zwykłych przestępców ulicznych, ludzie i organizacje popełniające przestępstwa umysłowe odgrywają aktywną rolę w kształtowaniu praw rządzących ich zachowaniem. Firmy walczą za każdym razem, gdy rządy stanowe lub federalne próbują nałożyć surowsze kontrole lub surowsze kary za niewłaściwe postępowanie. Zatrudniają lobbystów i wzywają prawodawców do zrobienia wszystkiego, co w ich mocy, aby osłabić nakładanie kontroli. Na przykład pod koniec lat 80. i na początku lat 90. firma Firestone Tire Company wyprodukowała wadliwą oponę, która była używana w samochodach Ford Explorer. Opona miała niepokojącą tendencję do strzępienia się przy dużych prędkościach, powodując dachowanie, które zabiło setki ludzi i zraniło wiele innych. Kiedy wyszło na jaw, że zarówno Ford, jak i Firestone wiedzieli o problemach z oponą, ale nie wycofali ich ani nie powiadomili właścicieli o grożących im niebezpieczeństwach, opinia publiczna była oburzona. Oburzeni byli także członkowie Kongresu USA. Odbyły się przesłuchania, publicznie skarcono kierownictwo i zaproponowano prawo, które uczyniłoby przestępstwem produkcję i sprzedaż pojazdu z poważną wadą bezpieczeństwa. Jednak ostatecznie, po intensywnym lobbowaniu przez amerykańską Izbę Handlową, przemysł oponiarski, przemysł samochodowy i innych producentów, takie prawo nigdy nie zostało uchwalone . Ta historia nie jest nowa. Sam Sutherland, jak również wielu innych naukowców zajmujących się przestępczością umysłową, zauważyło, że korporacje biznesowe prawie zawsze sprzeciwiają się narzucaniu prawa karnego jako kontroli (Sutherland, 1983). Korporacje oczywiście nie zawsze odnoszą sukcesy w swoich próbach uniknięcia kryminalizacji swojego postępowania. Istnieje wiele praw przeciwko przestępczości umysłowej, ale egzekwowanie tych praw nie jest tak silne, jak mogłoby być. Ze względu na ich ukryty charakter i złożoność, przestępstwa umysłowe są trudne do zbadania i ścigania. Wniesienie sprawy do sądu jest kosztowne i czasochłonne. Prokuratorzy muszą selektywnie decydować, które sprawy są warte wysiłku, a które nie . W związku z tym prawo karne nie jest uruchamiane przeciwko przestępczości umysłowej tak często i tak skutecznie, jak mogłoby to być. Oprócz prawa karnego istnieją inne formy kontroli prawnej, w tym kodeksy normatywne i prawo cywilne. Jako środek kontroli regulacja ma zarówno mocne, jak i słabe strony. Być może najważniejszą siłą regulacji i główną różnicą między nią a prawem karnym jest to, że regulacje są proaktywne. Ich celem jest przede wszystkim zapobieganie szkodom, a nie reagowanie na przestępców po tym, jak złamali prawo, do czego zmuszony jest system sądownictwa karnego. Z drugiej strony, sankcje regulacyjne nie mają tak silnej i odstraszającej mocy jak sankcje karne, a cały system regulacyjny podlega jeszcze większemu wpływowi korporacji niż system sądownictwa karnego. Korporacje mogą wpływać zarówno na sposób tworzenia przepisów, jak i na sposób ich egzekwowania. Niemniej jednak, ze względu na swój proaktywny charakter, kontrole regulacyjne lepiej odpowiadają naszej perspektywie możliwości niż prawo karne. Z punktu widzenia możliwości najskuteczniejszym sposobem kontrolowania każdego rodzaju przestępczości, w tym przestępczości umysłowej, nie jest łapanie i surowe karanie przestępców. Zamiast tego lepiej zmodyfikować struktury okazji, aby uczynić je mniej atrakcyjnymi dla potencjalnych przestępców. Regulacje mogą w tym pomóc, utrudniając przestępcom umysłowym ukrywanie swojej działalności lub wprowadzanie w błąd.

Przyszłość przestępczości umysłowej

Zaczęliśmy od stwierdzenia, że to, co dziś nazywamy "przestępczością umysłową", nie jest niczym nowym. Dowody na to lub coś bardzo podobnego można znaleźć w całym zapisie historycznym, sięgającym czasów biblijnych i prawdopodobnie dużo wcześniej. Rzeczywiście, choć byłoby to niemożliwe do udowodnienia, podejrzewamy, że jest bardzo prawdopodobne, że stosowanie oszustwa i podstępu w transakcjach pojawiło się jednocześnie z wynalezieniem samego handlu, a być może nawet wcześniej z ewolucją interakcji społecznych między ludźmi a naszymi przodkami naczelnymi gatunek. Rzeczywiście, teoria ewolucji sugerowałaby, że oszustwo jako technika zarówno przetrwania, jak i drapieżnictwa musi sięgać prawie samego początku życia . Jednak pomimo długiego historycznego rodowodu, przestępczość umysłowa zawsze wydawała się mniej ważna, mniej groźna niż tradycyjne formy drapieżnej przestępczości ulicznej, być może dla kilku kryminologów takich jak my, którzy piszą książki na ten temat. Z pewnością istnieje wiele dowodów na to, że wiele osób uważa przestępczość umysłową za mniej poważną i mniej ważną. Czasami oświadczenia w tej sprawie są formułowane bezpośrednio . Jednak prawdziwe dowody pochodzą z ilości pieniędzy, czasu i wysiłku poświęconego na kontrolowanie i badanie zwykłej przestępczości ulicznej i przestępców ulicznych w porównaniu z przestępczością umysłową. Uważamy za oczywiste, że różnią się one o wiele rzędów wielkości i będą się zmieniać przez długi czas. Niemniej zagrożenie ze strony przestępczości umysłowej prawdopodobnie pozostanie istotnym problemem społecznym w przyszłości. Istnieje kilka powodów naszego pesymizmu. Po pierwsze, ze względu na zmiany w charakterze pracy, więcej ludzi niż kiedykolwiek wcześniej mieli dostęp do "białego kołnierzyka świata oszustw papierowych" . Gwałtowny wzrost wykorzystania komputerów, faksów, skanerów, kopiarek, Internetu i wszelkiego rodzaju innych technologii elektronicznego przetwarzania informacji we wszystkich branżach i zawodach dał coraz większej liczbie zwykłych ludzi dostęp do podstawowych narzędzi pracy umysłowej. przestępczość. Są to narzędzia, których można użyć do oszukania innych i stworzenia korzystnego zniekształcenia rzeczywistości. Po drugie, innym warunkiem, który sprzyja przestępczości umysłowej, był ogromny wzrost hojności państwa, który nastąpił w następstwie państwa opiekuńczego Skupiliśmy się na oszustwach przeciwko programom Medicare i Medicaid, ponieważ są to największe i prawdopodobnie najważniejsze miejsca oszustw w programach rządowych. Jednak naiwnością byłoby sądzić, że oszustwa ograniczają się tylko do federalnych programów opieki zdrowotnej. Istnieją setki, jeśli nie tysiące innych programów rządowych, które zapewniają milionom ludzi świadczenia finansowe i innego rodzaju. Na przykład miliony studentów co roku ubiega się o pożyczki studenckie wspierane przez rząd. Wszystkie te programy opierają się na papierowych aplikacjach i wszystkie muszą chronić przed fałszywymi aplikacjami. We współczesnym świecie status społeczny ludzi oceniany jest na podstawie ich referencji . Nasza wartość jako osoby nie jest określona przez nasze osobiste wartości lub cechy, ale raczej przez stopnie naukowe, nagrody, osiągnięcia, opanowane umiejętności i wcześniejsze doświadczenia wymienione w naszych życiorysach. Nic dziwnego, że ta sytuacja stwarza presję, aby zawyżać lub udokumentowywać referencje, aby wyglądać lepiej na papierze, oraz presję, by oszukiwać, aby przede wszystkim zwiększyć nasze szanse na uzyskanie referencji . Wzrost relacji agent-klient również przyczynił się do rozszerzenia możliwości przestępczości umysłowej. Coraz częściej musimy zatrudniać lub polegać na ekspertach, którzy pomogą nam poruszać się po świecie. Specjalizacja jest na porządku dziennym. Nie jesteśmy w stanie zrobić wszystkiego sami. Musimy ufać lekarzom, doradcom finansowym, mechanikom, agentom ubezpieczeniowym, zarządzającym funduszami emerytalnymi, brokerom kredytów hipotecznych i wielu innym profesjonalistom. Wszystkie te relacje agent-klient niosą ze sobą możliwość nadużycia zaufania. W miarę jak coraz więcej osób wchodzi w relacje agent-klient, wzrost nadużyć zaufania jest prawie gwarantowany. Modnym słowem współczesnego świata jest globalizacja. Reprezentuje rzeczywistość polityczną, gospodarczą i społeczną, która w coraz większym stopniu wpływa na nasze życie na niezliczone sposoby. Dla naszych celów najważniejszym aspektem globalizacji jest rozwój globalnego systemu produkcji i wymiany. Jak z pewnością wiesz, etykieta "Made in America" odnosi się tylko do niewielkiego procenta towarów - a coraz częściej nawet usług - których używamy w naszym codziennym życiu. Od samochodów, przez banki, farmaceutyki, zabawki, po papier pakowy - większość tego, co kupujemy, pochodzi z innych krajów. Z perspektywy naszej teorii możliwości dotyczącej przestępczości umysłowej rozwój ten utrudnia nadzór i kontrolę . Wszystkie prawa i przepisy, które opracowaliśmy w celu kontrolowania sposobu projektowania, testowania, produkcji i dystrybucji towarów, tracą wiele, jeśli nie całość, swojej mocy, gdy firmy lokują się poza naszymi granicami. Dla ponadnarodowych korporacji możliwość wyzyskiwania pracowników, zanieczyszczania środowiska oraz wytwarzania wadliwych i niebezpiecznych produktów jest zawsze gdzieś dostępna. Niektóre kraje rozwijające się są zawsze skłonne wymienić bezpieczeństwo na miejsca pracy i inwestycje kapitałowe. Rzeczywiście, jak ładnie ujęli to Shover i Hochstetler , "luźny nadzór jest narzędziem rozwojowym dla niektórych narodów".

Implikacje polityki

Jeden z najbardziej niepokojących aspektów sprawy Enronu i innych podobnie jak w przypadku ostatniej rundy korporacyjnych oszustw księgowych było to, że oszustwa były nowe. Złożone schematy księgowe stworzone przez kierownictwo Enronu stanowiły nowe i kreatywne sposoby ukrywania informacji . Te nowe formy oszustw pozwoliły liderom Enronu uniknąć wykrycia, a oszustwa utrzymywały się przez kilka lat. Niedawno branża kredytów hipotecznych stała się miejscem nowych form oszustw hipotecznych . W latach 80. wiele przestępstw popełnionych podczas bankructwa oszczędności i pożyczek stanowiło nowe formy oszustw bankowych . Wszystkie te przypadki powinny nam przypomnieć o ważnej kwestii dotyczącej przestępczości umysłowej: ona ewoluuje i zmienia się z duchem czasu. Oczywiście przestępczość umysłowa nie jest pod tym względem wyjątkowa. Zwykli przestępcy uliczni również zmieniają się z czasem . Napady na pociągi, włamania do sejfów i kradzieże kieszonkowe prawie zniknęły jako przestępstwa, a kradzież kart kredytowych zyskała na popularności. Niemniej jednak podejrzewamy, że techniki przestępczości umysłowej ewoluują w sposób ciągły i szybszy niż zwykłe przestępstwa uliczne. Dzieje się tak głównie dlatego, że przestępstwa umysłowe zawsze opierają się na jakimś rodzaju legalnej działalności gospodarczej, a legalny świat gospodarczy nieustannie się zmienia i ewoluuje. Dlatego przestępcy umysłowi zawsze mają nowy materiał do pracy. Ponieważ przestępczość umysłowa stale się zmienia i ewoluuje, nie powinniśmy być zbyt optymistyczni, jeśli chodzi o naszą zdolność do jej kontrolowania lub ograniczania. Oprócz ciągle zmieniającego się charakteru istnieją inne powody, dla których należy ostrożnie podchodzić do rozwoju polityki kontroli przestępczości umysłowej. Musimy zdać sobie sprawę, że zmiany polityki zawsze niosą ze sobą ryzyko. Mogą mieć niezamierzone konsekwencje i negatywne skutki uboczne. Może to być szczególnie prawdziwe w odniesieniu do kontroli przestępczości umysłowej, ponieważ przestępstwa umysłowe zawsze opierają się na jakiejś legalnej działalności gospodarczej. Zasady, które ustanawiamy w celu kontrolowania nielegalnych lub szkodliwych działań w branży, mogą nieumyślnie utrudnić i zwiększyć koszty prowadzenia legalnych działań. Pamiętając o tych przestrogach, opiszemy teraz kilka implikacji politycznych, które wynikają z przedstawionej tutaj perspektywy możliwości. Jak wykazaliśmy wcześniej, przestępstwa umysłowe przybierają różne formy. Oszustwa w służbie zdrowia nie są przeprowadzane w taki sam sposób, jak oszustwa konsumenckie w punktach sprzedaży detalicznej. Musimy być wrażliwi na te różnice i skupiać się na bardzo specyficznych formach przestępczości To, co może pomóc w ograniczeniu oszustw w opiece zdrowotnej, może być bezużyteczne w przypadku oszustw konsumenckich, ponieważ te dwa przestępstwa mają różne struktury możliwości. Aby zapobiec jakiemukolwiek konkretnemu rodzajowi przestępczości umysłowej, musimy zrozumieć jego strukturę możliwości, a następnie znaleźć sposób na interwencję i modyfikację tej konkretnej struktury. Opierając się na podstawowych zasadach teorii zapobiegania przestępczości sytuacyjnej , sugerujemy, aby modyfikacje były zaprojektowane w taki sposób, aby w miarę możliwości osiągnąć jeden lub więcej z poniższych: (1) zwiększenie wysiłku wymaganego do popełnienia przestępstwa, ( 2) zwiększenie ryzyka wykrycia, (3) zmniejszenie nagród związanych z przestępstwem, (4) ograniczenie prowokacji za przestępstwo oraz (5) usunięcie usprawiedliwień dla przestępstw. W przypadku zwykłej przestępczości ulicznej wysiłek wymagany do popełnienia przestępstwa jest zwykle zwiększany poprzez próbę zablokowania sprawcy dostępu do celu przestępstwa. Ponieważ przestępstwa umysłowe opierają się na specjalistycznym dostępie, proste zablokowanie dostępu nie jest rozwiązaniem dla wielu rodzajów przestępstw umysłowych, zwłaszcza gdy przestępstwo opiera się na nadużyciu legalnej roli zawodowej. Istnieją jednak przypadki, w których można do pewnego stopnia zastosować warianty tej strategii. Na przykład prawa i regulacje, które wymagają od praktyków uzyskania licencji lub certyfikatów, zanim będą mogli wykonywać określony zawód, w efekcie blokują dostęp do celu. To prawda, że ci, którzy mają licencję, mogą ją nadużywać, ale wymagania licencyjne nakładają ograniczenia na liczbę i rodzaj ludzi, którzy mogą wykonywać określony zawód. Zwiększają wysiłek potencjalnych przestępców . W odniesieniu do oszustw konsumenckich wysiłek wymagany do popełnienia przestępstwa można również zwiększyć poprzez zawężenie celu. Aby oszustwa konsumenckie zadziałały, sprawca musi w jakiś sposób oszukać ofiarę, aby pomyślała, że jest legalny. Ofiara musi zaakceptować korzystne zniekształcenie rzeczywistości przez sprawcę. W takim stopniu, w jakim konsumenci mogą się kształcić, aby trudniej było ich oszukać, praca przestępcy staje się o wiele trudniejsza. Osoby, które potrafią dostrzec zniekształcenia rzeczywistości, mogą uniknąć wielu form wiktymizacji przestępczości umysłowej. Proste rzeczy, takie jak wiedza o tym, z kim masz do czynienia przy zakupie produktu lub usługi, uzyskiwanie rekomendacji od znajomych i sąsiadów oraz sprawdzanie referencji lub Better Business Bureau, mogą pomóc Ci uniknąć kontaktu z kimś, kto chce Cię oszukać i może pomóc Ci rozpoznać, kiedy ktoś próbuje Cię oszukać. Zwiększenie ryzyka wykrycia jest szczególnie ważne w odniesieniu do przestępczości umysłowej, ponieważ po ujawnieniu przestępstwa zazwyczaj stosunkowo łatwo jest zidentyfikować odpowiedzialne osoby lub organizacje . Narażenie grozi przestępcom umysłowym. Łączenie ich nazwisk z czymkolwiek, co wydaje się niestosowne lub niegodne, jest niepokojące dla przestępców umysłowych ze względu na ich publiczną osobowość i wizerunek własny jako uczciwych, moralnych i przestrzegających prawa obywateli. Groźba potencjalnego negatywnego rozgłosu może działać odstraszająco nawet w przypadkach, w których formalne sankcje nigdy nie są nakładane. Aby jednak zwiększyć ryzyko wykrycia, musimy myśleć nie tylko o zatrudnianiu większej liczby organów regulacyjnych lub funkcjonariuszy policji. Musimy myśleć kreatywnie i projektować strategie, które koncentrują się na konkretnych strukturach możliwości. Rozważmy na przykład oszustwo w FCIP (opisane wcześniej w tym rozdziale). Przestępcy próbują tworzyć aplikacje, które wyglądają normalnie. Mają nadzieję, że ich oszukańcze aplikacje zmieszają się ze wszystkimi legalnymi aplikacjami. Ponieważ wśród wielu legalnych aplikacji może znajdować się tylko kilka fałszywych aplikacji, badanie poszczególnych aplikacji w celu ustalenia ich wiarygodności może nie być opłacalne. Według Shovera i Hochstetlera federalna Agencja Zarządzania Ryzykiem (RMA) znalazła bardziej efektywne podejście. W 2001 r. RMA opracowała program komputerowy do identyfikowania roszczeń FCIP złożonych w związku z nieurodzajami, które pochodziły od producentów zlokalizowanych w hrabstwach, w których większość innych rolników odnosiła sukcesy. Do producentów z podejrzanymi roszczeniami wysłano listy informujące ich o wszczęciu federalnego śledztwa w sprawie oszustwa. Rok później wypłaty odszkodowań dla tych rolników dramatycznie spadły. Sama groźba ujawnienia zdawała się działać odstraszająco. Inne rodzaje przestępstw będą wymagały innych strategii. Na przykład niektóre przestępstwa, takie jak większość przestępstw antymonopolowych, opierają się na spiskach wewnątrz lub między organizacjami. Mogą być bardzo trudne do wykrycia, ponieważ są ukryte za korporacyjną zasłoną tajemnicy. Wiedzę o nich mają tylko wtajemniczeni. Przepisy prawne, które promują i chronią sygnalistów, takie jak amerykańska ustawa o ochronie sygnalistów z 1989 r., mogą być potencjalnie pomocne w takich przypadkach. Zwiększają prawdopodobieństwo, że ktoś w organizacji wyłamie się z szeregów i przyniesie informacje o nielegalnej działalności poza organizację. Oczywiście, jak dobrze działają takie prawa, jest kwestią empiryczną iz pewnością nie działają one doskonale. Organizacje podejmują działania odwetowe wobec poszczególnych sygnalistów i czasami osoby te płacą wysoką cenę . Niemniej jednak ważną lekcją jest to, że zagrożenie ujawnieniem jest czymś, na co wyczuleni są przestępcy umysłowi. To narzędzie, które można wykorzystać z korzyścią dla społeczeństwa. Zmniejszenie korzyści z przestępstwa może być bardzo skutecznym sposobem zapobiegania zwykłym przestępstwom ulicznym. Na przykład tak zwane "inteligentne obiekty", które do użycia wymagają kodu lub hasła, mogą sprawić, że pozornie cenny obiekt stanie się dla hiefa praktycznie bezwartościowy. Nie ma sensu kraść odtwarzacza CD z samochodu, jeśli po wyjęciu nie działa. Ponieważ większość przestępstw umysłowych nie dotyczy przedmiotów, strategia ta może nie mieć zastosowania w wielu przypadkach. Jednak w niektórych sytuacjach ta strategia może zadziałać. Na przykład, aby zapobiec defraudacji lub sprzeniewierzeniu mienia, organizacje często wymagają wielu podpisów na czekach lub transakcjach, których wartość przekracza określoną kwotę. Chociaż pojedynczy pracownik lub dyrektor może wykorzystać swoją pozycję do kradzieży stosunkowo niewielkiej kwoty pieniędzy ze swojej firmy, próba wzięcia dużej kwoty jest trudniejsza i bardziej ryzykowna ze względu na wymóg wielokrotnego podpisu. W efekcie potencjalna nagroda za sprzeniewierzenie została zmniejszona. Telewizyjne programy kryminalne często przedstawiają przestępców jako zimnych, wyrachowanych drapieżników, którzy śledzą niewinne ofiary. W rzeczywistości jednak wiele przestępstw wynika z tego, co sprawca odbiera jako swego rodzaju prowokację przez ofiarę. Z punktu widzenia sprawcy przestępstwo może stanowić sposób na zemstę za wcześniejszą zniewagę lub wykroczenie ofiary . Specjaliści od kontroli przestępczości nauczyli się, że w zapobieganiu zwykłym przestępstwom ulicznym pomocne jest ograniczenie prowokacji sytuacyjnych, które mogą zachęcać do działalności przestępczej . Na przykład zakaz serwowania w barach drinków po cenach dwa za jednego w czasie happy hours może zmniejszyć liczbę osób, które upijają się w piątek i kończą w bójkach. W przeciwieństwie do niektórych przestępstw ulicznych, większość przestępstw umysłowych nie wynika ze spontanicznych emocji. Ze względu na swoją złożoność wymagają planowania ze strony sprawcy i nie są wynikiem impulsywnego podejmowania decyzji. Zatem pomysł ograniczenia prowokacji może się nie sprawdzić w odniesieniu do wielu rodzajów przestępczości umysłowej. Niemniej jednak istnieją pewne formy przestępczości umysłowej, które mogą wynikać z domniemanych prowokacji ze strony ofiary. Na przykład, malwersanci są czasami motywowani poczuciem, że zostali źle potraktowani przez swoich pracodawców i naprawdę zasługują na pieniądze, które biorą . Podobnie lekarze, którzy oszukują ubezpieczycieli zdrowotnych, mogą czuć się usprawiedliwieni, ponieważ uważają, że ubezpieczyciele nie są wobec nich uczciwi. Aby przeciwdziałać tym odczuciom, zarówno Medicare, jak i Medicaid próbowały zaprojektować systemy przetwarzania roszczeń, które są proste, łatwe i szybkie dla lekarzy. Ułatwiając składanie uzasadnionych roszczeń, programy mają nadzieję zmniejszyć liczbę nieuzasadnionych roszczeń składanych z powodu frustracji i stresu. Lekcja, jaką należy wyciągnąć z doświadczeń Medicare i Medicaid, polega na tym, że ilekroć duże korporacje wchodzą w interakcje z osobami fizycznymi w sposób postrzegany jako nieuczciwy, otwierają się na możliwość odwetu. Jednostki mogą próbować oszukiwać lub w inny sposób obrażać duże organizacje, ponieważ czują się sfrustrowane, a obrażanie organizacji zamiast innej osoby jest bardziej usprawiedliwione (Coleman, 1982). Organizacje, które nie traktują ludzi sprawiedliwie, nie powinny być zdziwione, że stają się ofiarami przestępstw umysłowych swoich pracowników, klientów i klientów. Wreszcie, usuwanie wymówek powinno być kolejnym obszarem zainteresowania. Ponieważ przestępcy umysłowi uważają się za moralnych i uczciwych obywateli, nie mogą łatwo angażować się w działania, które są oczywiście nielegalne. Przestępcy umysłowi niechętnie myślą o sobie lub swoim zachowaniu jako o przestępcach (Benson, 1985). Po prostu nie chcą widzieć, że to, co robią, jest złe. W ich oczach wszystko, co robią, jest usprawiedliwione i są bardzo kreatywni w znajdowaniu usprawiedliwień dla swoich przewinień . Muszą być, ponieważ wymówki i usprawiedliwienia są koniecznymi warunkami w łańcuchu przyczynowym prowadzącym do przestępstwa. Zatem przestępcy umysłowi muszą nie tylko dostrzec okazję przestępczą, ale muszą być w stanie zdefiniować okazję w moralnie akceptowalnych kategoriach. Ta cecha struktury psychologicznej przestępców umysłowych stanowi zarówno szansę, jak i przeszkodę w kontroli poprzez prawo karne. W zakresie, w jakim prawo karne może zostać wykorzystane do poinformowania potencjalnych przestępców umysłowych, że dana forma zachowania jest moralnie naganna, może ograniczyć ten konkretny rodzaj przestępczości umysłowej. Jeśli przestępcy umysłowi nie potrafią zdefiniować swojego zachowania w kategoriach moralnie akceptowalnych, jest mało prawdopodobne, że zaangażują się w to zachowanie. Musimy wspierać kulturę uległości, a nie subkultury oporu wobec prawa . Niestety, jak wykazaliśmy w rozdziale 7, przestępcy umysłowi są bardzo biegli w unikaniu lub odwracaniu moralnych ograniczeń prawa karnego. Ponadto, jak Sutherland zauważył dawno temu, jednym z powodów, dla których kwitnie przestępczość umysłowa, jest to, że społeczeństwo amerykańskie cierpi z powodu konfliktu standardów w odniesieniu do kontroli biznesu (Sutherland, 1983). Pozornie niekończący się konflikt między środowiskiem biznesowym a tymi, którzy chcieliby regulować jego szkodliwe zachowania, uniemożliwia wypracowanie silnego konsensusu społecznego przeciwko przestępczości umysłowej. Musimy również uznać, że wartości leżące u podstaw kultury amerykańskiej, takie jak pogoń za bogactwem i zindywidualizowany sukces, stanowią stałe źródło motywacji dla przestępczości umysłowej. Tak więc, chociaż ma potencjał, strategia usuwania wymówek jest strategią, która prawdopodobnie nie zapewni szybkiego rozwiązania.

Streszczenie

Podsumowaliśmy nasze główne argumenty i spróbowaliśmy wyciągnąć niektóre z ich implikacji w odniesieniu do przyszłości przestępczości umysłowej i jej kontroli. Przestępstwa białych kołnierzyków opierają się na oszustwie, a my pokazaliśmy, w jaki sposób oszustwo można osiągnąć na wiele różnych sposobów. Przestępstwa umysłowe mają szczególne cechy, które ułatwiają stosowanie oszustwa. Cechy te obejmują wyspecjalizowany dostęp do ofiary lub celu przestępstwa, powierzchowne pozory legitymizacji oraz przestrzenne oddzielenie od ofiary lub celu przestępstwa. Te cechy sprawiają, że kontrola przestępczości umysłowej różni się pod wieloma względami od kontroli zwykłej przestępczości ulicznej. Główna różnica polega na tym, że w przypadku przestępstw umysłowych problemem jest znalezienie przestępstwa, a nie sprawcy, jak ma to miejsce w przypadku zwykłej przestępczości ulicznej. Tylko dlatego, że nie widzimy przestępstwa, nie możemy zakładać, że w związku z tym nie ma przestępstwa . Problem, jak przenikliwie zauważa Malcom Sparrow, jest zawsze większy, niż myślisz. Kluczem do kontroli przestępczości umysłowej jest zrozumienie, w jaki sposób legalna działalność gospodarcza stwarza okazje do oszukiwania, nadużywania zaufania i spiskowania przeciwko innym. Ponieważ świat legalnej działalności gospodarczej nieustannie ewoluuje, musimy zaakceptować fakt, że przestępczość umysłowa również będzie ewoluować. Wraz ze zmianami i rozwojem technologii, rynków i branż pojawią się nowe formy przestępczości umysłowej. Zmiany technologiczne i gospodarcze zawsze stwarzają nowe możliwości. Oznacza to, że nasze strategie i mechanizmy kontroli również muszą się zmieniać, aby dotrzymać kroku, i musimy postrzegać kontrolę przestępczości umysłowej jako ciągły wyścig zbrojeń między przestępcami a społeczeństwem.



Odwiedzin: 157
Dzisiaj: 1
On-line: 1
Strona istnieje: 486 dni
Ładowanie: 0.406 sek


[ 119 ]